"ไปกันเลยก็ได้" พยักหน้า มองรอบๆแล้วตัดสินใจเลยทันที

"ข้าไคลีธ เอาเป็นว่าฝากตัวด้วยแล้วกันนะ" เอื้อมมือขึ้นไปตบบ่าคนสูงกว่าสองสามทีแล้วยักคิ้วให้ ถือเสียว่าทักทาย

"...."
"เจ้ามีทางไหนอยากไปเป็นพิเศษไหม.. ที่ไม่ใช่ข้างหลังโน่น" ชี้กลับไปประตู

"อือ พิลึกจริงด้วย" นั่งลงข้างๆ คิดอยู่ในใจว่าจะแหงนมองมันเป็นเพื่อนก็แล้วกัน

"ขนมปังรสชาติไม่ได้อร่อยเท่าไหร่... แต่จะให้จริงรึ?" เลิกคิ้ว หันมาถาม คือจริงหรือหลอกไคลีธไม่รู้หรอก แต่ถ้าจะให้ก็คงไม่คิดจะปฏิเสธ

อิ่มๆสิดี

"เจ้ากินไม่หมดหรือยังไง" ตัวก็ใหญ่กว่าแท้ๆ

"โอ้ งั้นสิ"
"แปลว่าที่บ้านต้องเป็นห่วงเจ้ามากแน่" ชี้นิ้วไปหาคู่สนทนาขณะพูด

"ข้าเองก็.. คล้ายๆแบบนั้น แต่แอบออกมาเองก่อนพวกเขาจะรู้น่ะ" เก็บมือกลับมา เอานิ้วเดิมที่เคยชี้มาดันๆริมฝีปากล่างตัวเองนิดหน่อย

"เพราะว่าเคยมีคนที่รู้จักมาครั้งนึงล่ะมั้ง"

"ฮ้า... หนาวกว่าที่คิดนะเนี่ย" ชันเข่าขึ้น

"อือ" ก็ไม่ใช่บนเรือน่ะสิ แต่มันก็ดูไม่ต่งอะไรกันเท่าไหร่อยู่ดี

"ก็... คงมีคนใส่ไม่เยอะ" ยืนเกาแก้ม ความสามารถในการเข้าสังคมของไคลีธเริ่มติดลบเล็กน้อย

"แต่ถ้าครู่เดียวข้าก็อยากใส่อยู่นะ"
"เจ้าทำน่ารัก.."

"เก่ง" ย่อตัวลงไปจับๆก้มๆดูอีกรอบ สนอกสนใจทีเดียว กำลังมองด้วยสายตาชื่นชมอยู่

"ก็อยากใส่อยู่... แต่คงไม่เป็นไร" จากความรู้สึกแล้วตัวเองไม่ได้คิดว่าเหมาะถ้าจะลองชุดใหม่ๆตอนนี้

ไคลีธลุกขึ้นเต็มความสูง ปัดๆเข่านิดหน่อยแค่พอไม่เปื้อน

"ข้าถนัดแบบนี้มากกว่า มันจะได้ไม่ไปเกี่ยวกับพวกอุปกรณ์บนเรือ" เพราะดูๆแล้วมันก็น่าจะลำบากอยู่

ยังมองกระโปรงต่อสักพัก

"...."
"เจ้าอยากเห็นข้าใส่ไหมล่ะ"

"ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าจะยากจริงๆไหมน่ะ"

"แต่พ่อข้าเคยบอกว่าไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ เงินพวกนั้นก็คงเหมือนกัน" แต่ที่นี่รอบข้างดูน่ากลัว ไคลีธไม่ค่อยชอบ และอะไรที่ไม่ค่อยชอบ ส่วนใหญ่มันไม่ดี

"ข้าว่า..เปลี่ยนเรื่องดีกว่า" ตบตักตัวเองสองทีแล้วพูดขึ้น ไม่อยากคิดเรื่องอนาคตเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง

"น้องเจ้าอายุเท่าไหร่เหรอ"

"ข้าหวังอย่างนั้นเหมือนกัน" หันมามองหน้าอีกฝ่าย

"อ้อ.. เรื่องนั้น ข้ามีน้องชายนะ อายุราวๆ 7 ขวบได้ล่ะมั้ง" พูดแล้วก็นึกย้อนไปว่าวันๆก่อนมาที่นี่มันเคยมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

"เจ้านั่นซนสุดๆ อย่างกับลูกลิงลูกค่าง เจ็บตัวก็บ่อย กินเยอะอีกต่างหาก" เบ้ปาก "ชอบมาแย่งข้ากินอยู่เรื่อย"

"พี่สาวเจ้าคงไม่เป็นแบบนั้นใช่ไหม"
"ข้าอยากมีพี่สาวบ้าง"

ออกแนวอิจฉา แต่ที่พูดมาจริงๆก็รักน้องเลยปล่อยให้แย่ง

"...." ได้ยินคำตอบก็เริ่มรู้สึกบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ปล่อยมันเงียบๆต่อไป

"ข้ามาเพราะอยากได้เงิน" ภาพรวมจริงๆก็คงมีแค่นั้น

"แต่ถ้าผ่านนี่ไปได้ ข้าจะต้องได้อะไรมากกว่านี้แน่.. หลังจากนั้นก็จะอยู่ได้ง่ายกว่านี้ ใช้ชีวิตได้สบายกว่านี้"

จะได้ทำอะไรที่อยากทำสักที ก็คงต้องผ่านตรงนี้ไปให้ได้ก่อนนั้นแหละ

"ข้ามั่นใจว่าต้องยากสุดๆเลย"

ตบมือขึ้นมาครั้งหนึ่งหลังฟังจบ สีหน้าไคลีธแสดงออกว่าเห็นด้วยกับเรื่องนั้นเป็นอย่างยิ่ง

"ข้าก็เหมือนกัน! แต่เรือของเรายังอยู่ดี"
"เมื่อก่อนข้าก็ชอบไปหาปลากับพ่อน่ะนะ..."

"แต่พ่อป่วย ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไง ไปหาเองก็ไม่ได้ ข้ายังเก่งไม่พอ" น้ำเสียงหนักแน่น มือข้างหนึ่งกำขากางเกงตัวเองไว้ อีกข้างยกขึ้น แต่ก็ยังกำแน่นไม่ต่างกัน

"เพราะงั้นก็เลยมาที่นี่ พวกเรานี่คล้ายกันชะมัด" หัวเราะ

"มองอะไรน่ะ" เด็กคนแคระตัวเท่าเมี่ยงเดินอาดๆมายืนบังวิวท้องฟ้าประหลาดๆนั่น

สักพักเจ้าตัวก็หันไปมองบ้าง แล้วก็หันกลับมามองคนที่นั่งกินขนมปังอยู่ สลับไปมาแบบนั้น

"ขนมปังเจ้าจะอร่อยขึ้นตอนมองท้องฟ้าแบบนั้นเหรอ?"

สงสัยเป็นอย่างยิ่ง

"ใช่ มอลธาส" พยักหน้าหงึก

"ข้ามาจากเรบลังก้า" ได้ยินว่าอีกคนมาจากเมืองหลักก็รู้สึกสนอกสนใจอยู่หน่อยๆ

เธอได้ไปอยู่สองสามครั้งกับพ่อนี่.. จำไม่ค่อยได้หรอก

"อยู่ที่นั่นก็สนุกดี.. ออกเรือบ่อย แต่มีปัญหานิดหน่อยเลยต้องมาอยู่นี่แทน" ถอนหายใจ

"เจ้าล่ะ?"

(ขอแวะมาแจมนะคะ)

"เป็นอะไรไป ท่าทางเจ้าดูแปลกๆ"

ไคลีธเดินมานั่งพิงต้นไม้ข้างๆ ทีแรกสังเกตเห็นการแต่งกายของคนที่นั่งสั่นอยู่เลยยอมเดินมานั่งด้วย.. มันไม่ได้แปลกตาเหมือนอย่างของคนอื่นๆ

"...." เงียบไปสักพักหลังจากพูดคำถามแรกจบ ในใจคิดอยู่ว่าควรพูดสิ่งที่คิดออกไปดีหรือไม่

แต่คงไม่เสียหายอะไร..

"มาจากมอลธาสรึ?" หากเป็นเช่นนั้นจริง อย่างน้อยก็คงเหมือนมีเพื่อนที่บ้านใกล้กัน

"อือ เวลาฟ้าไม่ดี พายุเข้า ไม่ควรออกเรือ"

จริงๆก็ต้องบอกว่าชีวิตสำคัญเลยต้องไม่ออกเรือ เคยเจอดีแล้วครั้งหนึ่ง เกือบไม่ได้กลับบ้านอีกเลย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสลดสักนิด

"แต่เรื่องพื้นที่... อาจจะล่ะมั้ง"
"ไม่รู้หรอก ใครจะรู้ ข้าก็ไม่รู้" ส่ายหน้า "ลองไปถามพวกทหารไหมล่ะ?"

ชี้ไปอีกทาง แต่เธอไม่ยักจะรู้สึกว่าเราจะได้คำตอบของคำถาม

"ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ทำไม"

ไคลีธนั่งยองๆ ฟังอีกคนพูดถึงกระโปรงสวยๆของเจ้าตัว บางทีก็ทำหน้าเหมือนสงสัย บางทีก็เอามือลูบคาง..

ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับชายกระโปรงอีกฝ่าย ไม่ได้ขออนุญาตด้วยซ้ำ

"ข้าไม่เคยใส่"
"มันเป็นยังไงเหรอ?"

ว่าแล้วก็เงยมองด้วยหน้ามึนๆ

[ ปฏิทินคอมมู ]

"ลุนเบิร์กเป็นแคว้นที่---"

ไม่ทันได้ถามข้อมูลที่เคยอ่านจากหนังสือ หรือผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเล่ากันมา เอลินดร้าอยากรู้เกี่ยวกับแคว้นตากคนที่อยู่จริงๆตามประสาเด็ก

แต่ก็ตั้งชะงักเมื่อรัคชาจับหูของตนพร้อมบีบเบาๆ

"ขอบคุณนะรัคชา..."ที่เจ้านั่นเอ่ยชม

"แต่รัคชาเป็นเด็กผู้ชายเวลาจะจับตัวเด็กผู้หญิงต้องขอก่อนสิ" เอลินดร้าพูดตามที่พ่อเคยสอนเอาไว้