[ คลาสการแพทย์ฉุกเฉินเบื้องต้น ]
ผู้ฝึกสอน : ชิโนฮาระ อาเมยะ+นากาเสะ โยวเฮย์
ผู้ช่วย : โฮริเอะ ฮารุกะ

> CPR : ให้ทำการเลือกโหมด 10 วินาที แล้วคลิกตามเว็บด้านล่างและห้ามคลิกเกิน 100 และห้ามต่ำกว่า 30
www.arealme.com/click-speed-...

> ช่วยคนสำลัก : ทอยเต๋า D100 หากได้เกิน 70 จะสามารถช่วยคนสำลักไว้ได้!!

เมื่อได้ผลลัพธ์แล้วให้ทำการโควทเพื่อเป็นการสอบ!

((จุ๊ฟฟๆ หายไวๆนะ)

เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ
เป็นการตอบรับตามคำขอของเธอ

“ได้สิครับ”
“ผมจะอยู่จนกว่าคุณจะหลับนะ”

คาเอเดะนั่งลงข้างเตียง พลางหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิด เขาเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงไปช้า ๆ เสียงขีดเขียนเหมือนเป็นเสียงกล่อมแทน(หรือเปล่า?)
เต่เขาจะอยู่ข้างๆจนกระทั่งคุณจะหลับแน่นอน

((โกทูสลิปปปป โกทูสลิปปปป อิทอะกูก้าไทม์ฟอ์ยูวว))

ขณะที่กำลังเดินกันอยู่นั้น ก็เห็นร้านขายของฝากพอดี จึงคิดว่าลองชวนเพื่อนๆเข้าไปดูกันดีกว่า

“มีร้านขายของฝากตรงนั้นด้วยนะครับ”
“ลองไปดูด้วยกันไหมครับ?”

เขาหัวเราะเล็กน้อยที่เธอบ่นเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของตัวเอง สมกับเป็นเธอดีนะ

เขาคิดก่อนจะเห็นเธอเอนตัวลงนอน เป็นเวลาอันสมควรที่เธอควรพักได้แล้ว

“พักผ่อนนะครับ”
เขาพับเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋าเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนจะช่วยจัดผ้าห่มให้เธอ

“ไว้ผมจะมาเยี่ยมใหม่อีกทีพรุ่งนี้นะครับ”
“ขอให้หายไวๆนะ..”

เขาพยักหน้าสิ่งที่ฮารุกะอยากกินออกมา
“ทาโกะยากิเหรอไม่ได้กินนานแล้วนะครับ“

”น่าสนใจครับ ถ้างั้นเราไปกินทาโกะก่อนแล้วค่อยกินแอปเปิ้ลเคลือบนํ้าตาลดีไหมครับ”

เขาถามทุกคนด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย คงเพราะไม่ได้กินมานานแล้ว

คาเอเดะพยายามนึกตามที่เธอบอก แต่นึกยังไงก้นึกไม่ออกนี่สิ

“ถ้าอยากกินละก็…”
เหมือนจะนึกออกเล็กน้อย เขาเหม่อเล็กน้อย ก่อนจะนึกได้ว่าอยากลองตักปลาทองสักครั้ง ที่นี่จะมีไหมนะ

“อยากตักปลาทองละมั้ง…ครับ”
ดูเหมือนเขาจะหลุดประเด็นของกินไปซะแล้ว

+

(/อ้ามๆๆๆ)

( สุสันต์วันเกิดเพื่อนนนนนน 🫶🏻🥳)

ก่อนจะวางมืออีกข้างวางทับเบา ๆ บนผ้าห่มใกล้มือของเธอ เหมือนเพื่อปลอบใจและพยายามไม่ลํ้าเส้นเธอ

“อลิซแข็งแรงอยู่แล้วครับ… แค่ตอนนี้เจ็บอยู่เท่านั้นเอง”

พูดจบ เขาก็ก้มหน้าและหันหลบสายตาไปทางอื่น
ไม่ใช่เพราะรังเกียจ หากแต่เพราะตัวเขาเองก็รับไม่ไหว ที่จะเห็นใครร้องไห้ตรงหน้าเขา

“…ไม่เป็นไรครับ”

คำสั้น ๆ หลุดออกมา—คำเดียวกับที่ xxxx เคยใช้ปลอบเขาในวันที่ร้องไห้ไม่หยุด

“มันเจ็บก็แค่ตอนนี้เท่านั้นเอง เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะครับ”

เขายิ้มให้เธอบาง ๆ แม้จะเก้ ๆ กัง ๆ เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาปลอบคนไม่เก่งจริงๆนั่นแหละ

+

คาเอเดะชะงักไปเมื่อเห็นนํ้าตาไหลออกมาจากตาของอลิซ
มือที่ถือแก้วอยู่สั่นเล็กน้อย พออีกฝ่ายหันหน้าหนี เขาก็รีบวางมันลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเงียบ ๆ
ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูก เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนสมองว่างเปล่า ไม่รู้จะทำยังไง

สุดท้ายเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเอื้อมออกไปช้า ๆ และค่อยๆประคบ ตรงหางตาเธออย่างเบามือก่อนจะพูดปลอบเธอ

+

(🫢 /หยุดร้อง )

( 😭 😭 /ร้องตามสาว )

“อลิซแข็งแรงอยู่แล้วครับ… ตอนนี้แค่เจ็บนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

เขาพูดพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะครับ”
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

เขาพยายามปลอบเธอ หรือปลอบใจตัวเองอยู่ก็ไม่รู้
แต่สำหรับเขาแล้วตอนนี้ไม่อยากให้เธอเจ็บปวดอีกต่อไปเท่านั้นเอง

ก่อนกลับมาพร้อมผ้าห่มผืนใหม่ในอ้อมแขน เขาจัดคลุมให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพ เก็บชายผ้าให้เรียบร้อย พยายามไม่รบกวนให้เธอขยับตัวมากเกินไป

เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วมองเธอเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบาๆ

+

คาเอเดะหัวเราะเบา ๆ ตามประโยคแหย่ของฮารุกะ
“นั่นสินะ… แย่แล้วสิ” เขายิ้มเล็กน้อย

มือหนึ่งรับร่มจากอลิซมาถือไว้ อีกข้างก็ยื่นให้เธอกอดอย่างมั่นคง
"ครับ"
เขาพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนเป็นคำยืนยันว่า เขาไม่กลับคำแน่นอน

สายตาเขาเหลือบขึ้นเหมือนกำลังครุ่นคิดสักพัก ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“อืม…ผมไม่มีที่อะไรอยากได้เลยครับ”

เขาหันไปทางฮารุกะ พลางถามกลับ
“แล้วฮารุกะล่ะ ?”

คาเอเดะมองไปที่ขาที่ใส่เฝือกของเธอเล็กน้อย
ก่อนจะขยับเข้าไปยื่นแขนให้อย่างสุภาพ
“เดินไม่สะดวกก็พึ่งพาผมกับฮารุกะก็ได้ครับ”

พออลิซหันมายิ้ม พลางถามว่าจะเลี้ยงเธอกันเหรอ
คาเอเดะก็คลี่ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับอลิซ

“ถ้าเธออยากได้จริง ๆ วันนี้ผมจะเลี้ยงให้เป็นพิเศษแล้วกันครับ”

(อยากกินจาจาโกโกรสเมนไทโกะ)

เขารีบกลับมาพร้อมแก้วน้ำใหม่
คราวนี้ยกขึ้นประคองไว้ใกล้ริมฝีปากเธอ
“ค่อย ๆ จิบนะครับ…ผมจะช่วย”
แต่สายตาของคาเอเดะกลับมองไปยังผ้าห่มส่วนนึงที่เปียกชื้นเพราะน้ำที่หกเมื่อครู่

"เดี๋ยวถ้าเธอดื่มนํ้าเสร็จแล้ว..ผมจะไปเอาผ้าห่มมาเปลี่ยนให้นะครับ"
หลังจากพูดจบเขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนละอายใจที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บอีกแล้ว

และเมื่อเธอพูดถึงเข็มกลัด เขาก็ชะงักไป สายตาหลุบต่ำ ไม่ได้ตอบตรง ๆ
ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความขัดแย้ง…เหมือนทั้งอยากได้คืน และกลัวว่าจะไม่ได้มันกลับมาอีก

แล้วแก้วก็ตก—เสียงแตกดังขึ้นพร้อมกับที่อลิซกัดฟันกลั้นเจ็บ
“อลิซ!” คาเอเดะรีบประคองเธอให้เอนกลับลงไปกับหมอน
“อย่าฝืนนะครับ เดี๋ยวผมเอาแก้วใหม่มา”

+

[“ถ้ารู้สึกผิด อยากไถ่โทษมั้ยล่ะคะ?”]

คาเอเดะนิ่งไปครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อยเหมือนจะพูด แต่ก็หยุดลง เขากลับเลือกที่จะสบตากับอลิซ ดวงตาของเขานิ่ง มุ่งมั่น ไม่มีแววลังเลเหมือนก่อนหน้านี้เลย

มันคือคำตอบที่ชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ ว่าเขาอยากไถ่โทษและจะไม่หนีอีกแล้วและหลังจากนี้เขาอยากจะพิสูจน์ผ่านกระทำของเขาแทน

+