หลังจากที่รินพูดประโยคนั้นออกไป รินก็หันมาโอบตัวของอิซางิเอาไว้แน่น ก่อนที่จะพูดทิ้งท้ายให้ซาเอะรู้สึกจุกขึ้นมาเล่น ๆ อีกครั้งว่า

"ขอให้แกยืนอยู่บนอีโก้ของตัวเองให้มีความสุขนะ"

แล้วอิซางิก็หันมาคล้องแขนของรินเอาไว้ ก่อนที่จะพาเดินออกจากห้องไปด้วยกัน (220)

ทั้งที่พูดกับริน แล้วก็ที่พูดกับตัวเล็กด้วย" น้ำเสียงของซาเอะในครั้งที่เปล่งออกมา อิซางิกับรินก็รับรู้ได้ว่า มันเป็นน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนเป็นอย่างมาก

แต่อิซางิที่เจ็บแล้วจำ เจ้าตัวจึงตัดสินใจพูดสวนกลับไปว่า "ไม่ใช่หรอกครับ เป็นผมเองที่ผิดมากกว่า ผิดที่คิดว่าตัวเองสนิทกับคุณ

ทั้ง ๆ ที่คุณก็มองผมเป็นเพียงแค่เด็กลามปามที่ไม่รู้จักลำดับอาวุโสเท่านั้น" (211)

เขาก็เอื้อมมือมาจับข้อเท้าฉันเอาไว้แน่น

ตอนนั้นฉันคิดเพียงแค่ว่า ฉันจะต้องหลุดพ้นไปจากเขาให้ได้ พอฉันสามารถสลัดมือเขาออกไปได้แล้ว

ฉันก็เลยปัดเทียนไขที่เขาจุดเอาไว้ให้ความอุ่นตัวเองลงไปที่พื้น แล้วฉันก็รีบวิ่งหนีออกมาเลยยจจัง

แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เขาตายจริง ๆ นะ ฉันก็แค่อยากถ่วงเวลาเอาไว้ ไม่ให้เขาตามมาทันก็เท่านั้นเองยจจัง' (251)

แถมยังหันมาสั่งเสียงแข็งว่าให้อิซางิยืนรออันริอยู่เฉย ๆ เท่านั้น

"อิซางิคุงตามฉันมาเลยค่ะ" ยืนรออยู่ไม่นาน อันริก็เดินเข้ามาตามอิซางิถึงในห้อง ซึ่งตัวอันริเองก็ได้รับคำสั่งจากเอโกะมาว่า

'ห้ามบอกมันเด็ดขาดว่าใครมาหา ทางนั้นกำชับฉันมานักหนาว่าห้ามบอก แต่ไม่ได้กำชับเธอนะอันริ' (200)

'ไอ้เด็กต่างด้าวนั่นอยู่กับฉัน ถ้าแกไม่อยากให้มันตาย แกก็หนีออกไปจากที่นี่ แล้วกลับไปหาฉันที่บ้านซะ'
.
.
.
.
.
.
.

"...หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่เคยได้เจอกับไกเซอร์อีกเลยครับ ขนาดพ่อแม่ผมไปแจ้งความก็แล้ว ทางเจ้าหน้าที่ช่วยออกตามหาก็แล้ว แต่ก็ไม่เจอเลยแม้กระทั่งเงาของไกเซอร์" (236)

"ครับ ยจจังจำผมได้ แล้วก็ยังใจดีอยู่เหมือนเดิมเลย" ไกเซอร์พูดตอบออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งมันก็เป็นรอยยิ้มที่แสดงออกได้ถึงความสุขจริง ๆ

โนอากับพวกเนสที่ได้เห็นแบบนี้จึงรู้สึกมีความสุขและดีใจตามไกเซอร์ไปด้วยแบบมาก ๆ ดีใจเสียจนโนอาพูดขึ้นมาเสียงดังเลยว่า

"เอาล่ะ! เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงพิซซ่านะทุกคน!" (213)

แต่พอมาถึงตอนนี้แล้ว ซาเอะกลับรู้สึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองจะต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างแล้ว

"ตัวเล็กนะตัวเล็ก ทำไมถึงยอมคุยกับริน แต่ไม่ยอมคุยกับพี่เนี่ย!" ซาเอะพูดบ่นขึ้นมา พร้อมกับกดโทรหาผู้จัดการส่วนตัวไปด้วย

"โคมะ รีบจองตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นให้ฉันเลย ขอแบบเร็วที่สุดเลยนะ!" (190)

และหลังจากที่รินสามารถง้ออิซางิได้สำเร็จ จนคืนดีกันเรียบร้อยแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่รินจะต้องทำเลยก็คือ การทำเรื่องขอใช้มือถือ เพื่อนำมาถ่ายรูปกับอิซางิ ก่อนที่จะกดส่งไปให้พี่ชายตัวดี พร้อมกับข้อความที่ว่า

[คืนดีกันแล้วเรียบร้อย แต่โยจังยังไม่ยอมพูดถึงแกเลยอะไอ้พี่ชายไม่ได้เรื่อง ขอให้โชคดี :)] (179)

ในตอนนั้นไกเซอร์แทบจะไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองทำสีหน้าแบบไหนออกไปบ้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไกเซอร์สามารถรับรู้ได้เลยทันทีก็คือ

ไกเซอร์รู้สึกว่า ตัวเองมีความสุขยิ่งกว่ารูทก่อนที่ได้กลายเป็นนักบอลชื่อดังระดับโลกเสียอีก

แล้วความสุขที่ไกเซอร์มีในตอนนี้ เจ้าตัวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่มันจะไม่มีวันน้อยลงไปเลยสักนิดเดียว (420)

แถมอีกฝ่ายก็ยังเป็นคนที่ไกเซอร์รักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองด้วยอีกต่างหาก

ความรู้สึกของไกเซอร์ในตอนนี้ มันจึงมีแต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้เลยสักวินาทีเดียว

แต่ในทางกลับกัน ที่ดวงตาทั้ง 2 ข้างของไกเซอร์กลับมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาแทน

"ฮึก ทำไมยจจังถึงได้น่ารักขนาดนี้ ฮือ" (412)

ซึ่งอิซางิก็แสดงปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยการพยักหน้ารับน้อย ๆ เป็นเชิงว่ารับรู้แล้ว แต่ถ้าถามว่าเข้าใจสิ่งที่ไกเซอร์พูดออกมาไหมนั้น...

'นี่จังกำลังพูดอะไรออกมาอยู่เนี่ย ทำไมถึงได้ฟังดูยากจัง' (400)

"นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะไกเซอร์! แล้วทำไมนายถึงเพิ่งมาบอกฉันเนี่ย!" ถ้าไม่ได้มีอนาคตของตัวเองกับทุกคนมาเดิมพัน โนอาก็จะไม่รู้สึกเครียดได้ถึงขนาดนี้เลย

"ฉันก็เพิ่งจะนึกออกเหมือนกันแหละ! ก็ก่อนหน้านั้นฉันมัวแต่เครียดเรื่องที่โยอิจิไม่ยอมคุยด้วย ฉันก็เลยไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลยน่ะสิ!" (383)

ไกเซอร์จึงรู้ดีเลยว่า ถ้าอิซางิยังไม่ได้ความสามารถนี้มา อนาคตของคนเด็กกว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงไปจนกู่ไม่กลับแน่นอน

"ช่างแม่งล่ะ! ไปสอนให้มันเลยดีกว่า ขืนรอให้มันได้มาเองก็คงจะไม่ทัน

ทำไมเราถึงไม่ยอมเอะใจให้เร็วกว่านี้เนี่ย!" (378)

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว โนอาจึงเอาคีย์การ์ดสำหรับมาสเตอร์มารูดปิดประตู พร้อมกับกดล็อกประตูห้องพัก A จากข้างนอก ก่อนที่เจ้าตัวจะกดปุ่มพูดใส่ไมค์ที่เชื่อมต่อกับลำโพงข้างในห้องพัก A ไปว่า

"คุยกันให้เรียบร้อย ถ้ายังไม่หายเป็นแบบนี้อีก ฉันจะไม่เปิดประตูให้พวกนายอย่างเด็ดขาด" (334)

เลือกให้ดีนะโนอา

อ้อ ฉันขอเตือนแกอีกอย่างเลยนะโนอา ว่าอย่าคิดที่จะเล่นตุกติกอะไรอย่างเด็ดขาด

เพราะคราวที่แล้วแกเป็นคนกำหนดโชคชะตาของอิซางิว่าจะต้องมาเป็นเครื่องมือให้แกใช้

แต่ครั้งนี้อิซางิจะเป็นคนกำหนดโชคชะตาของแกไปตลอดชีวิตเลยโนอา" (304)

คล้อยหลังจากที่อิซางิลากคุนิงามิและฮิโอริเดินออกไปไกลแล้ว ไกเซอร์จึงถอนหายใจขึ้นมาอย่างโล่งอก แล้วเจ้าตัวก็หันมาพูดกับเนสว่า

"ขอบคุณนะเนส มาช่วยได้ทันเวลาพอดีเลย ให้ตายเถอะ นี่ถ้าเมื่อกี้นี้โยอิจิมันร้องไห้ออกมาจริง ๆ นะ ฉันคงทำไรต่อไม่ถูกแน่ ๆ เลย" (290)

จากนั้นไกเซอร์ก็เหมือนจะคิดเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ พอเหลือบไปสบตากับอิซางิ ไกเซอร์จึงไม่รู้ว่าตัวเองสมควรจะพูดออกไปยังไงดี

'ให้ตายเถอะ ลืมเรื่องที่เราจะต้องแข่งกับโยอิจิในสนามไปได้ยังไงเนี่ย แล้วแบบนี้จะบอกโยอิจิยังไงดีวะ ปวดหัวโว้ย!' (276)

ก็วิ่งเข้าไปประชิดตัวโลกิ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ทำความเร็วเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด

แล้วอิซางิก็สามารถทำประตูไปได้อย่างสวยงาม โดยที่มีรินกับไกเซอร์หันไปมองด้วยสายตาที่แสดงออกได้ถึงความมันเขี้ยวแบบเต็มที่

'เดี๋ยวนี้ร้ายใหญ่แล้วนะอิซางิ รอให้แข่งจบก่อนเถอะ!' (76)

เสมือนกับว่าถ้าโนอาตัดสินใจพลาดขึ้นมาเมื่อไหร่ ไกเซอร์ก็พร้อมที่จะทำตามคำขู่ของตัวเองที่เคยพูดไว้กับโนอาทันที

"โอเคอิซางิ เดี๋ยวเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่านะ มานี่มา"

ซึ่งคำขู่ของไกเซอร์นั้น มันก็สามารถทำให้โนอาปฏิบัติตัวกับอิซางิได้ดีขึ้นจริง ๆ แบบทันตาเห็น (264)

มันไม่ใช่ว่าไกเซอร์จะไม่ยอมให้อิซางิมีความรักเลย แต่มันเป็นเพราะว่าไกเซอร์รู้นิสัยของเนสดีเกินไป จนมันทำให้เจ้าตัวก็รู้สึกหวงอิซางิขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

'ฉายาเนสวันไนท์ที่แกจะได้ในอนาคตข้างหน้านี้ แกอย่าเอามาใช้กับโยอิจิแล้วกัน ไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่เนส' (255)