De veronderstelde radicaal aan de andere kant bestaat nauwelijks. Toch hebben we hem nodig. Hij geeft ons de ruimte om onszelf redelijk te voelen. En doordat we in hem geloven, schuiven we zelf op. De fantasie produceert de realiteit die ze veronderstelt.

Óf je investeert massaal in opvang (asielmigratie) en vertelt de middenklasse dat hun kinderen geen huurwoning krijgen en de pensioenleeftijd stijgt. Óf je sluit de grenzen en erkent dat mensen verdrinken.

Iemand betaalt altijd. Frans weigert te zeggen wie.

‘Dan is de asielopvang uitbesteed aan andere landen; asielzoekers worden niet meer opgevangen in Europa. We moeten het wel op nette wijze regelen, waardoor asielzoekers veilig zijn.’