ยื่นถุงให้อย่างเต็มใจพร้อมยิ้มให้

"นายไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย"

ว่าแล้วก็หยิบมากินด้วยไม้หนึ่ง กินหลายคนมันอร่อยกว่านี่นา ถึงจะเป็นตังเราก็เถอะ

กำลังเดินไปหาที่นั่งกินของที่อยู่ในมือเป็นมื้อกลางวัน ทว่าตาเหลือบไปเห็นอะไรห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ทำให้เปลี่ยนทิศทางเข้าไปหาทันที

จิ่นหยูเข้ามาใกล้แล้วหยิบลูกแก้วปาใส่บริเวณช่วงอกและท้อง พยายามออกแรงโยนไม่มาก

บนใบหน้าเขาประดับด้วยรอยยิ้ม แค่รออีกฝ่ายลืมตามาเห็นเท่านั้น

"ทำไมถึงต้องเป็นช่วงที่อากาศหนาวเหรอครับ ?" ถามออกไปก่อนเว้นช่วงแล้วถามเสริม

"ที่นี่อุ่นกว่าที่อื่นเหรอ ?"

เมื่อได้ยินประโยคที่ตอบรับมา จิ่นหยูยิ้มก่อนจะหันไปทางถนนเหมือนอีกคน ยืนรออยู่ตรงนั้นเช่นกัน แม้เขาไม่จำเป็นต้องขึ้นรถไปไหนก็เถอะ

"รอนานจนหิวเลยรึไง ?" เขาพูดหยอกล้อ ในถุงมีแต่ของชอบเขาทั้งนั้น

"นั่งกินด้วยกันป่ะ ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก" เขาเสนอ ชี้ไปที่ที่นั่ง คิดในใจว่าถ้าไม่อิ่มก็ค่อยกลับไปซื้อใหม่ได้ ร้านอยู่ไม่ไกลมากเท่าไหร่

(บวกด้วยค้าบบ)

มือขวากำลังเลื่อนโทรศัพท์ไปพลาง ๆ ระหว่างกำลังเดินกลับบ้าน พร้อมกับมืออีกข้างถือถุงใส่หม่าล่าเสียบไม้ ทุกการกระทำที่อยู่หยุดชะงักเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นคนคุ้นหน้าที่พอจำได้อยู่ว่าคือใคร

หานจิ่นหยูเดินเข้าไปเงียบ ๆ เก็บโทรศัพท์ ก่อนจะดีดนิ้วตรงหน้าอีกฝ่ายเพื่อเรียกความสนใจ

"เหม่ออะไรเหรอ คนเดินมาใกล้ขนาดนี้ยังไม่รู้ตัว"

หานจิ่นหยูรับน้ำเก๊กฮวยมาก่อนกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม การปรบมือนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับ แต่เขาก็ยินดี

"ไว้จะมาอุดหนุนอีกนะครับ อย่าลืมเพิ่มให้จนผมจุกเลยนะ" คำพูดโอ้อวดออกจากปากเจ้าคนที่อิ่มถึงคอหอย เขาสามารถกินไซส์นี้หมดได้จริง ๆ แต่หากเพิ่มขึ้นอีกจะยังกินจนหมดได้อยู่ไหมนะ

เอาเถอะ ต้องโม้ไว้ก่อนสิ!

คำขอบคุณนั้นทำให้จิ่นหยูยิ้มออกมา เขาคิดว่าเรื่องนี้คงสามารถเอาไปเล่าต่อแล้วปรับแต่งให้ดูเท่ หรือเขียนในไดอารี่เก็บไว้อวดคนที่ขออ่านก็ได้!

"ไม่เป็นไรครับ ดีนะที่ผมหันมาเห็นบอลพอดี" พูดตอบไปก่อนหัวเราะออกมา

"ผมไม่คิดว่าจะเจอรุ่นพี่ที่นี่เลย ปกติมาบ่อยไหมครับเนี่ย ?" ถามออกไปเพื่อชวนอีกฝ่ายคุยต่อ

(แมะ ๆๆๆ แมะ ๆๆๆ /ไม่เข้าใจ แกะคนละเผ่าเรอะ!?)

(จับทาหม่าล่ากินเลย ค้างคาวย่างงง)

(จะสงสารหรือขำก่อนดีเนี่ยหนุ่มม556353555😭😭)

(วิ่งมาบวกด้วยคนนะค้าบบ)

หานจิ่นหยูเดินผ่านสวนสาธารณะเพื่อทะลุออกไปอีกทาง เป้าหมายนั่นคือร้านชานมไข่มุก

เสียงเพลงดังเข้าหู จึงได้หันไปดูด้วยความสงสัยในต้นเสียง ทว่ากลับเห็นเด็ก ๆ เล่นกันพร้อมลูกบอลที่พุ่งไปทางผู้คนที่กำลังรำไทเก๊กอยู่

เขาคว้าลูกแก้วในกระเป๋าออกมาก่อนจะใช้พลังปาออกไปโดนลูกบอลทำให้มันเด้งไปทางอื่น แล้วเข้าไปหยิบส่งคืนให้เด็ก ๆ

"เป็นอะไรไหม ?" เขาหันไปถาม