ในขณะที่นั่งรอหานจิ่นหลงก็มองบรรยากาศรอบร้านไปพลาง

กระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ เขาเหลือบมองจิ้งจอกร่างสูงที่นำอาหารมาด้วยสายตาเงียบขรึม แม้ดวงตาจะฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อย เขาพยักหน้ารับ

“ขอบคุณ” เสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงนั้นก็ไม่ได้เย็นชาจนเกินไป

หม้อไฟส่งกลิ่นหอม กลุ่มควันที่ลอยขึ้นจากน้ำซุปดูราวกับมีชีวิตชีวา สะท้อนกับบรรยากาศของร้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงดนตรี

หานจิ่นหลงมองมันสักพักในระหว่างครุ่นคิด ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“หม้อไฟ... คงไม่แย่นัก” เขาพูดเสียงเบา แต่ก็พอให้มันได้ยิน

เขาหลงยกมือขึ้นเพื่อเรียกพนักงานอีกคนให้มาเอาเมนูและสั่งอาหารที่เจ้าจิ้งจอกตัวเล็กแนะนำ

มองเจ้าตัวเล็กที่ขยันขันแข็งสุดๆ เดินมานั่งตรงโต๊ะที่อีกฝ่ายพามา หานจิ่งหลงเอื้อมมือไปหยิบเมนูมาดูเงียบๆ

เพราะไม่ใช่คนช่างพูด จึงมีแค่เสียงจิ้งจอกที่เจี้ยวจ้าวอยู่ฝ่ายเดียว

ผู้ถูกเชิญชวนยื่นนิ่งกอดอกครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับกำลังครุ่นคิด

หรือนี่เขาโดนพนักงานดักเข้าร้านกัน

ถอนหายใจนิด เอาเถอะ อย่างไรเขาก็กำลังหาอะไรทานอยู่พอดีจึงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

หานจิ่นหลงหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก เขาก้มลงมองเจ้าก้อนขนสีส้มที่นอนอยู่หน้าร้าน ใบหน้าที่ดูเย็นชาและเคร่งขรึมตามปกติของเขาแสดงร่องรอยความสงสัยเล็กน้อย

ครุ่นคิดอยู่ในใจว่ามันร้องเรียกเพราะกำลังหิวอยู่รึเปล่า ไม่ได้ลูบหัวแต่เขากลับมองเข้าไปในร้านอาหารแทน กลิ่นหอมของอาหารในอากาศก็ชวนทำให้รู้สึกอยากอาหารอยู่จริงๆ

(แปะไว้เด่ะมา ทำงานก่อง-)

(โดนขนติดตัว 😂)

(>:3 หยำให้ตัวฟู 🫳)

(หยำขนนน)