/อารมณ์ดี
/เลยโบกมือยิ้มทักทายเพื่อน
/โดนสาวตบ-

แทนที่จะรู้สึกหวาดกลัวกับท่าทีหยาบคายนั่น เจเรมี่กลับหัวเราะชอบใจใหญ่ แถมยังกอดอก กดสายตามองอีกฝ่ายด้วยความดูแคลน

"มันก็ช่วยไม่ได้ที่ฉันดันไปตัวสูง ตัวใหญ่ตั้งแต่เกิด ไม่เหมือนใครบางคน" เขาจงใจเน้นประโยคท้ายเป็นพิเศษ

"ตรงนี้เลย เอาสิ"

โน้มตัวลงให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับอีกฝ่าย แล้วยกนิ้วชี้จิ้มเข้าที่รอยบุ๋มข้างแก้มตัวเอง เพราะรอยยิ้มที่กำลังคลี่กว้างออกอย่างท้าทาย

"คิดถึงจะแย่"

เจเรมี่หัวเราะเหอะปล่อยคำพูดของคนซื่อบื้อให้ปลิวไปตามลม แล้วมองทั้งแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองที่นั่งลงตามอย่างว่าง่าย ก็พลันหลุดขำหึต่อออกมาเบาๆ

เชื่องเหมือนกันไม่มีผิด ทั้งหมาทั้งเจ้าของ

"ไม่ล่ะ"
"ฉันไม่ได้มีรสนิยมชอบหมามากกว่าคน"

มองเจ้าก้อนขนสีสะอาดข้างกายก็ไม่ได้รู้สึกพิศวาสหรือเอ็นดูอะไรขนาดนั้น หนุ่มผิวดำจึงเบนสายตาเปลี่ยนจุดโฟกัสไปยังจุดอื่นแทน

"โอ้ ใช่เลยล่ะ"

พอเห็นว่าเป็นใคร เจ้าตัวก็ส่งรอยยิ้มรับในทันที จนรอยบุ๋มข้างแก้มยุบลงไปในพริบ ฝ่ามือหนาส่งออกไปเพื่อจะรับของคืน

"สงสัยพรหมลิขิตอยากให้เธอเป็นนางฟ้ามาช่วยฉันแน่ๆ"

คนขี้หลีปรับโทนเสียงลงเมื่อได้เจอกับสาวสวย ที่เขาชอบเย้าเล่นยามอยู่โรงเรียนเป็นประจำ

"นึกว่านายสมองน้อยจนจำอะไรไม่ได้ซะอีก"

แม้จะชินชากับการถูกอีกฝ่ายใช้แรงขืนสู้ แต่ก็ใช่ว่าจะยอมตกเป็นเป้าให้เล่นงานโดยง่ายซะทีเดียว เจเรมี่เคลื่อนมืออีกข้างกำกลุ่มผมนุ่มกระชากจนเชิดหน้า หนีออกจากแขนตนแทบจะในทันที

"ยังนิสัยเหมือนเดิมเลยนะเอสเม่"

"นิสัยเหมือนหมา ไม่พอใจอะไรก็เห่า ก็กัด"

เห็นเงาตะคุ่มๆ พาดลำตัวตน ถึงได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าคนที่เหมือนจะอยากมีเรื่องด้วย ออกจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คุ้นพอที่จะทำให้เจเรมี่จำชื่อได้

"พึ่งจะมีหูขึ้นมาหรือไง?"

เจเรมี่เดาะลิ้นจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ แถมยังจ้องตาสู้อย่างไม่ได้นึกกลัวต่อท่าทีคุกคามนั่นเลยแม้แต่น้อย

กลับกันเขาไหวไหล่ แล้วกรอกตาระอา ดึงเอาบุหรี่ออกจากปาก ชูขึ้นให้คนค้ำหัวตัวเองดู

"ไฟแช็ก"

"สรุปมีป่ะ?"

เห็นอีกฝ่ายเดินดุ่มๆ เร่งฝีเท้า เขายิ่งเลิกคิ้วสูงเหมือนกำลังสงสัย เพราะมองไปแล้วก็แอบคุ้นตาไม่น้อยเหมือนกัน แม้จะเห็นเป็นเงาสลัวๆ ก็ตาม

"เฮ้!! หัวทองๆ ผิวแทนๆ ฉันเรียกนาย!!"

ตะโกนย้ำอีกรอบเพื่อความชัวร์ แต่พอเห็นว่าเริ่มทิ้งห่าง เมินกันดื้อๆ ก็เลยพาลทำให้เจ้าตัวเหมือนจะไม่พอใจขึ้นมา

"ไอ้คนไร้น้ำใจเอ๊ย!!" ตะโกนด่าส่งท้ายไป

"ปกติดีนะ แต่เหมือนนายจะ.. อืม.. เตี้ยไปจนฉันมองไม่เห็นล่ะมั้ง?" เขาว่าด้วยเนื้อเสียงยียวนเหมือนดั่งเคย

พออีกคนยิ่งหนี เจเรมี่ยิ่งเข้าใกล้ ชอบก่อกวนให้รำคาญเป็นพิเศษโดยเฉพาะคนใกล้ตัว

"ปิดเทอมแล้วฉลาดน้อยลงหรือเปล่า?"
"ฉันไม่เคยติดเอฟ ลืมหรือไง"

เอาคางเกยหัวเพื่อนตน พร้อมเปลี่ยนเป็นวางแขนสองข้างพาดเลยไหล่อีกคนแทน

หางตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังชายสูงใหญ่อยู่ไวๆ ไม่รู้ว่าใครแต่ทรงมันได้ และเหมือนว่าเซ้นส์มันบอกว่าจะมีของที่เขาต้องการอยุ่ด้วย

"เฮ้พวก! นายหัวทองๆ น่ะ!!" เจมส์ตะโกนเรียก

"พอจะมีไฟแช็กให้ยืมบ้างป่ะ!!"

"ถ้านายเป็นสาวก็คงจะน่าสนอยู่"

เจเรมี่บุ้ยปากพลางใช้ปลายนิ้วคีบเอาแท่งนิโคตินออกมาถือไว้เฉยๆ ก่อนจะใช้สายตาและหน้าพยักเพยิดให้นั่งลง

"เอาสิ นั่งลงได้แล้ว ฉันอนุญาต"
"เจ้าตูบพวกนั้นก็เหมือนกัน"

ถึงจะไม่ใช่คนรักสัตว์ แต่ก็ไม่ได้คิดจะใจร้ายกับมันสักเท่าไหร่

ได้ยินเสียงท้วงดังมาไม่ใกล้ไม่ไกล เงยหน้าขึ้นพบตาตี่ๆ ก็เผลอหลุดขำนิดหน่อย ก่อนจะดึงบุหรี่ออกจากปาก

"ไฟแช็ก"

เขาชูเจ้าก้านนิโคตินที่ยังไม่ถูกจุดขึ้น เพื่อบอกกลายไป ว่าสิ่งที่ต้องการคืออะไร

"มีไฟแช็กป่ะ?" แล้วก็ถามย้ำคำเดิม

"เอาจริงดิ?"
"ปกติก็คงจะเห็นอยู่หรอก สงสัยนายไม่ได้อยู่ในระดับสายตาฉันน่ะสิ" เจเรมี่ส่งเสียงหัวเราะตบท้าย

และแทนที่จะยอมปล่อยมือออก แขนกับล็อคคอคนตัวเล็กกว่าเอาไว้เสียแน่น

"ไม่เอาหน่า ตั้งใจเรียนในวันแรกไปทำไมกัน"
"โดดกันดีกว่า"

โน้มตัวลงไปกระซิบประโยคสุดท้ายข้างหูอีกคนเบาๆ

หางคิ้วเลิกขึ้นสูงเมื่อได้ยินประโยควอนหาเรื่องจากอีกฝ่าย ทั้งที่วันนี้อุตส่าห์ได้กลับมาเจอเพื่อนร่วมชั้นทั้งที

"สมองมีปัญหาเหรอเจ้าเปี๊ยก?"

เขาเอียงหัว พร้อมยกนิ้วชี้ขึ้นหมุนวนอยู่ข้างขมับ พร้อมแสดงสีหน้างุนงงเข้าเต็มประดา แต่ก็พอดูออกว่าแสร้งทำ

"ตามันมีไว้มอง จะมีไว้หาเรื่องได้ไง"

( ถ ถ้าเค้าทักไปตอนนี้จะช้าไปมั้ย- )

เด็กหนุ่มร่างใหญ่ไม่แม้แต่สะเทือน เพียงแค่ส่งเสียงจิ๊ปากเบาๆ เหมือนไม่พอใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มก็พลันเผยออกมาในทันที

"นึกว่าใคร"
"เมเม่สุดที่รักของฉันนี่เอง"

ถือวิสาสะเอาแขนคล้องคอ มืออีกข้างยกขึ้นเกาใต้คางอีกฝ่าย

"ไม่นึกว่าจะเป็นคนเซ่อซ่าขนาดนี้นะเนี่ย"