(สนใจค่ะ!🥺)

ความจริงนั้นไม่มีตำรวจและไม่มีสายโทรออกอะไรทั้งนั้น — เขาเชื่อว่าถ้าโทรหาแม่ตนเอง เธอคงจะออกมาช่วยเขาไวกว่าโทรหาตำรวจให้ออกมาช่วยแน่นอน

เมื่อย่างใกล้ขึ้นจนที่เคยเลือนรางค่อยกระจ่างชัดจึงได้เห็นว่าเป็นใคร

“ฮัลโหล…คุณตำรวจครับ”

โทรศัพท์แนบใบหูยามหยุดยืนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ เธอที่หมอบคลานอยู่บนพื้นราวกับสุนัขที่เลี้ยงมาเองกับมือ

“พอดีผมเจอคนทำอะไรลับๆล่อๆ อยู่แถวสวนสาธารณะ—“

ก้มมองเธอด้วยสายตาตัดสินก่อนจะแลบลิ้นหน้าตายใส่ราวกับเป็นเรื่องขำขัน “ทำอะไร” เก็บโทรศัพท์นั้นใส่กระเป๋ากางเกงแล้วย่อลงไปนั่งอยู่ข้างๆกัน

(+)

(มาบวกฮิฮิ>•<)

ประหลาด — คำแรกผุดขึ้นมาในความคิดโดยไม่สนว่าตรงหน้าที่ห่างจากครรลองสายตาไปนั้นจะเป็นใคร

ตามมาด้วยแปลกพิลึกเหลือเกิน ในยามนี้สิ่งเดียวที่พอจะนึกออกคงจะมีแต่ความคิดที่ว่าต้องโทรแจ้งตำรวจเลยหรือเปล่า

“………”

สีเขียวมะกอกในดวงตานั้นพอจะเจือแววระคนสนใจอยู่บ้าง ทว่ากลับเป็นในแง่ลบ ปลายรองเท้ากระทบพื้นเจือกลีบใบแห้งกรังจนเกิดเสียง

(+)

(ขออนุญาตบวกนะคะ)

ไหล่เราเฉียดไปเพียงไม่กี่เสี้ยวความห่างเหินจนเกือบจะปะทะกันหากเขาไม่หลบหลีกเสียก่อน

เมื่อนั้นสีเขียวมะกอกในดวงตาจึงเหลือบมอง — เธอที่ดูเทอะทะ ข้าวของพะรุงพะรังราวกับว่าเป็นไม้แขวนตระหง่านที่ไม่อาจขยับเขยื้อนกายตนไปไหนได้ แต่ก็ยังจะดันทุรังรั้งฝีเท้าให้ก้าวต่อ

เช่นนั้นจึงถอนหายใจใส่นิรนามเบื้องหน้าอย่างระอาใจ ใบหน้าตายซากทว่ามือกลับหยิบยื่น

“ให้ช่วยมั้ย”

(ขอบคุณนะคะ!🥺🧡🐈)