แล้วหายตัวออกไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไรซากุระเลยแม้แต่นิดเดียว

'ไอ้เด็กเวรนี่!!! มันไม่ได้กลัวเราเลยสักนิด แถมยังคิดที่จะจับเรามาหักแข้งหักขาเป็นของเล่นให้มันอีก!!!' อุเมมิยะร้องโวยวายขึ้นมาเสียงดัง จนพวกคาจิต้องปรากฏตัวมาดูเลย

'ก็ฉันเคยบอกแล้วไง ว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา' (68)

ซากุระยืนกอดอกจ้องหน้าสิ่งนั้นนิ่ง เพราะถ้ายิ่งแสดงออกว่ากลัว อีกฝ่ายมันก็จะยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่

"ฉันขอถามหน่อยว่า นายไม่รู้เรื่องกฎเลยเหรอ?" อุเมมิยะถามออกไป โดยที่เจ้าตัวพยายามทำให้เสียงดูน่ากลัวมากที่สุด

แต่ทว่า...

"ไร้สาระ นี่ฉันมาเรียนนะ ไม่ได้มาตาย (58)

เจ้าของเรือนผมสองสีบ่นอุบ ใบหน้าหวานฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

" นั้นสำหรับนาย ไม่ใช่ฉัน "

อีกฝ่ายว่าไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวออกไป

" อาบน้ำ "

" อีกชั่วโมงหมอนั่นจะมา "

ดวงตาสีทองประกายหรี่ลงมองตัวเขาที่ยังอยู่บนฟูกนอน ประตูบานเดิมถูกเปิดออกและปิดลง เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

" สั่งเก่งชะมัด "

...

— • To be continued • —

แล้วอุเมมิยะก็เพิ่งจะเข้าใจก็ตอนนี้ว่าทำไมพวกคาจิถึงได้ชอบพูดนักหนาว่า ซากุระ ฮารุกะ เป็นมนุษย์ที่แตกต่างไปจากมนุษย์คนอื่น ๆ

เพราะซากุระไม่มีความกลัวอะไรอยู่เลย นอกจากจะไม่กลัวแล้ว ซากุระยังกล้าที่จะอยู่เผชิญแบบตัวต่อตัวด้วยอีกต่างหาก

'ไอ้เด็กเวรนี่!' (57)

อีก 2-3 วันต่อมา

เหล่าสิ่งลี้ลับของฟูรินพยายามที่จะช่วยกันหลอกซากุระแบบเต็มที่ แต่จนแล้วจนรอดซากุระก็ยังไม่มีความรู้สึกกลัวขึ้นมาเลยสักนิดเดียว

สาเหตุที่ทำให้พวกคาจิมีพลังที่แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ มันก็เป็นเพราะว่าได้รับความหวาดกลัวจากพวกมนุษย์มาเป็นพลังงานสำคัญ (51)