"ฉันรู้จักร้านดี ๆ ในเมือง ประมาณป้ายรถเมล์นึงก่อนถึงโรงเรียนนะ"

เจ้าตัวปรบมือดังแปะ ชี้นิ้วสู่ฝั่ง

"วาฟเฟิลแสนเก๋เห่งซอมเมอร์ลิน แหล่งพักพิงหลังตกปลาในวันพักร้อน"

แน่นอนว่าแต่งเองขึ้นมาทั้งหมด ไหน ๆ ก็บิ้วอารมณ์กันแล้ว

"คืนเรือเสร็จก็น่าจะทันรถสายบ่ายนะ"

จีนเก็บของใส่กระเป๋า ถอดประกอบเบ็ดคันยาวให้ไม่เกะกะ

เจ้าตัวถอนกลับไปนอกสนาม ยืดเส้นยืดสายตั้งท่าสบาย ๆ

"Alright?"

หล่อนหันหลังยุกยิก ก้อนไหมสีน้ำตาลถูกหยิบออกมา

กวาง...?

"Catch!"

ไม่ทันจะปล่อยให้อีกคนตั้งตัวว่าอะไรกำลังจะไปหา จีนก็โยนเจ้าตัวน้อยน่าสงสารออกไปแล้ว

"Good job"

ตีโต้กันไปมาพาลดึงรอยยิ้มทั้งคู่ออกมาได้แล้ว จีนพยายามไม่ตีแรงหรือเผลอใช้เทคนิคยาก ๆ อะไรไป แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายคุ้นชินกับการตีลูกไปเรื่อย

"Oops"

แม้แต่นักกีฬาก็พลาดได้เป็นธรรมดา ไม้แร็กเกตตัวเก่งเธอตีวืด ลูกเทนนิสสีเขียวร่วงตกลงไปทั้งที่กำลังอุ่นเครื่องได้ที่

"Awwww I'll serve this time"

"นั่นคือคำสั่งเสียรึเปล่า? ขนาดใกล้จะได้พบบรรพบุรุษแล้วยังนึกถึงเพื่อนของนายอีกเหรอ"

เธอเท้าสะเอว ทำท่ายิ่งใหญ่ใส่ปลาอ้าปากหวอ

"ดี ในฐานะอดีตเจ้าหญิงใต้บาดาล เห็นแก่จิตใจอ้อมอารีของเจ้า- เซอร์จิมมี่ ขอให้นายกลับไปอยู่กับเมีย และลูก 234,000 ตัวของนายเถอะ"

ว่าแล้วก็เล่นใหญ่ตาม ชี้นิ้วลงน้ำ

"ปล่อยเข้ากลับไปได้แล้ว"
"แล้วเราก็ไปกินวาฟเฟิลกัน"

"Yah!"

เสียงประกอบที่ปกติไม่ได้ทำก็ทำขึ้นมา แค่อยากสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย เจ้าตัวไม่ประหม่า

"Your eyebrows are kissing each other now"

เห็นเลอาเขม่นจ้องบอลก็อดแซวไม่ได้ ถึงจะเป็นตัวเธอเองที่แนะนำให้อีกฝ่ายเอาตาไว้กับบอลเองก็ตาม

"นั่นสิเนอะ" เสียงมือประกบเข้าด้วยกันดั่งความพอใจในคำตอบ แม้ว่าเธอไม่รู้ว่ามันจะช่วยอะไรเธอได้มากน้อยก็ตาม

"ทิปเพิ่ม" เงินสิบปอนด์วางลงบนโต๊ะพร้อมเจ้าของมันที่ลุกขึ้น "ตื่นเต้นสุด ๆ ชุดเธอก็เริ่ด"

พอจบเรื่องทำนายอนาคต ก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้

"แล้วเจอกัน"

จีนเทน้ำออกจากรองเท้าเงียบ ๆ หลับตาเหมือนกำลังทำใจยอมรับที่ปลาของเธอเคยมีขา เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ดูสงบร่มเย็น ไม่หวั่นไหวต่อการถูกขำใส่เลยแม้แต่น้อย

"เหมือนว่าเราต้องกินเพื่อนนายประทังชีวิตแล้ว หวังว่าจะยังไม่ผูกพันถึงขนาดตั้งชื่อให้นะ"

คำหยอกล้อพูดออกมาเหมือนคำขู่ เจมส์จะยอมให้จิมมี่ของเขากลายเป็นซาซิมิไหมนะ

"mhmm"

เสียงอือออตอบกลับไป เธอโยนลูกเทนนิสให้เลอา

"Now you serve"

ว่าแล้วก็ทำท่าประกอบด้วย💃 ถึงแม้จะไม่ได้หมายถึงเสิร์ฟแบบนั้นก็ตาม

"We'll stop before we start to sweat, okay?"
"I don't feel like sweating today"

เธอทำท่าเหมือนเพิ่งผ่าน hard day of work มา โอ้ เป็นสาวน้อยนักเทนนิสช่างลำบากเสียจริง

( ดำทมึนใหญ่เท่าแขนเชียวนะ????? )

คลื่นน้ำดำเป็นกลุ่มขึ้นมาตามแรงลากแต่ไกล ได้ออกแรงแล้วยิ่งชื่นบานไปใหญ่

"ในทะเลสาปนี้มีจรเข้รึเปล่านะเจมส์?"

เจ้าตัวพูดไปก็ดึงเจ้าสิ่งนั้นมาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

แล้วจรเข้มันนับรึเปล่านะ

แรงดึงสุดท้ายกระชากมันขึ้นมา เจ้าตัวสีดำทมึนใหญ่เท่าแขน

รองเท้าตะไคร่ขึ้นชุ่มน้ำ

"อ๊ะ ความแตกซะแล้วเหรอ"

เจ้าหล่อนตามน้ำอย่างง่ายดาย สาวน้อยที่ไหนบ้างจะไม่ชอบใจที่ถูกเรียกว่าเจ้าหญิง

"ได้เลยราษฎรบกของข้า"

คราวนี้จีนปล่อยเบ็ดให้จมลงน้ำลึก หวังว่าจะดึงดูดปลาใหญ่ขึ้นมาหน่อย

แล้วมันก็กระตุกขึ้นมา จีนดึงเบ็ดจนเรือโยก หน้าตาดูสดใสขึ้นมาเมื่อแรงต้านมันเยอะนัก

"โว้ว"

เห็นได้ว่าคันเบ็ดงอ ปลาตัวใหญ่หนัก ๆ อยู่ที่อีกด้านของเส้นเอ็นนั่น

หัวคิ้วเลิ่กขึ้นมาอย่างนึกสนใจ มุมปากฉีกยิ้มสวนทางกับคำทำนายที่ฟังดูไม่น่ารื่นรมย์เท่าไหร่

"ขนลุกเลยแฮะ"

ไม่ใช่ความคิดเห็นเรื่องคำทำนาย แต่เป็นเรื่องการทำนายต่างหาก

"ถ้าฉันถามเรื่องวิธีแก้ คุณจะบอกว่ามีมันไม่มีด้วยรึเปล่า?"

คำถามลองเชิงไปเรื่อย ถึงจะไม่คิดว่ามันเปลี่ยนได้ แต่ถ้าทำได้ก็คงจะดี

"Okay"

จีนโบกมือเล็ก ๆ ไล่หลังเลอาไป เธอเดินไปหากองกระเป๋า เสียงรูดซิปเปิดดังพร้อมกับเสียงค้นสิ่งของ ใบหน้าเจ้าตัวสดใสขึ้นมาเมื่อมองสิ่งที่ติดมาบนมือ

ก้อนกลม ๆ ถูกยัดใส่กระเป๋ากระโปรง ทิ้งไว้เป็นรูปร่างน่าสงสัยบนเอวของสาวเจ้า รอเพื่อนของหล่อนกลับมา

"นายไม่มีออร่าเองต่างหาก"

จีนทำเสียงจิ้จ้ะแซวเล่น ปลดเจ้าปลาออกจากเบ็ดก่อนจะปล่อยกลับไป

"ฝากความคิดถึงถึงน้องชายเจ้านะ อลิซาเบธ"

ไม่วายโชว์เหนือกว่า นอกจากจะคิดชื่อให้ปลาแล้วยังแถมสตอรี่ให้ด้วย

เหวี่ยงเบ็ดใหม่อีกรอบ ถึงจะชนะอยู่ตอนนี้ แต่ก็ยังไม่น่าภูมิใจเสียเท่าไหร่

"a little silly dance wouldn't hurt anyone, they said"

เจ้าตัวพึมพำลอย ๆ ล้างเรียบร้อยแล้วก็กลับมามีเอเนอร์จี้ต่อ

"Now that you can serve"
"At the very least, we should be able to rally a little."

วันนี้ตีตอบโต้ได้นิดหน่อยก็พอแล้ว นักเรียนเรียนรู้ไวเป็นที่น่าภาคภูมิใจ

"...then we go to the clinic"

"just a little scratch"
"I don't want to end our lesson right now"

ว่าแล้วก็บุ้ยปาก จีนยื่นขวดน้ำให้เลอารับไว้ ข้อศอกเปื้อนดินพร้อมรอยถลอกยกขึ้นมาชี้หน้า รอให้ช่วยล้างออก

"Not to mention the time I failed miserably trying to ride a horse"

ปีที่แล้วลองขี่ม้าแบบเลอา ปีนี้ก็อยากลองเล่นเทนนิสกับอีกฝ่ายดูบ้าง อุตส่าห์ได้ลองกีฬาที่ตัวเองถนัดทั้งที

มีแค่ศอกที่ถลอกนิดหน่อย ไม่ต่างอะไรกับแผลวิ่งล้มสมัยเด็ก แค่ล้างน้ำก็กลับไปเล่นต่อได้แล้ว

"Can you help me with a water bottle?"

เธอเปลี่ยนมาดึงเลอาลุกขึ้นจากพื้นเปื้อนฝุ่น จูงกันไปเอาขวดน้ำออกมาล้างแผล

สอนเสิร์ฟได้แป๊ปเดียวก็ได้ของระลึกความทรงจำติดตัวซะแล้ว

เสียงหัวเราะเงียบไปเมื่อทั้งคู่ล้มลง โชคดีจริง ๆ ที่ไม่ได้หมุนเร็วนัก ไม่งั้นคงได้เจ็บหนักกว่านี้เป็นแน่

สิ่งแรกที่เหมือนจะเข้ามาทักทายตนเมื่อลืมตา คือนัยตาสีฟ้ากลมโต ไม่เคยรู้เลยว่าแพขนตาหนานั่นสวยแค่ไหนจนได้มองใกล้ ๆ ในระยะประชิด

"Yeah"

คำตอบฟังดูสั้นไปหน่อยสำหรับคนอย่างจีน เจ้าตัวประคองเอวเลอาเล็กน้อยก่อนจะยันตัวไปให้กลายเป็นนั่ง

"Sorry, any scratches?"

"ฮึ"

เสียงหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อยพร้อมมือตบบ่า โอกาสชนะนายเหลืออีกครั้งเดียวแล้ว

เป็นตาจีนบ้างที่ปลาติดเบ็ด ท่าดึงชำนาญการ โชว์ออฟด้วยการยื้อกับปลาด้วย

"แรงดีชะมัด มาหาฉันเร็ว"

เสียงน้ำสาดกระเซ็นพร้อมช่วงเวลาที่ผ่านไปทีละเฟรม เจ้าปลาตัวแสบสะบัดหางลอยในอากาศ เหมือนอยู่ในช่วงโฆษณาอย่างไรอย่างนั้น

[25] ใหญ่กว่าของเจมส์ but at what cost

เล็กกันทั้งคู่

จีนหัวเราะตามกับมุกดีเลย์ของอีกฝ่าย ยิ้มออกมาได้เมื่อเพื่อนเริ่มมีพัฒนาการขึ้นมาบ้างแล้ว

"You're making me blush. Stawppp"

เสียงหัวเราะคิกคักเหมือนวัยรุ่นนอนเตะขาไปมาบนเตียง คำชมเรียกรอยยิ้มหล่อนได้จริง ๆ

"You're a fast learner!"

สองมือจับเข้ากับเลอา ท่าทางสะดีดสะดิ้งดีใจ จีนเดินวนไปรอบ ๆ พาทั้งคู่หมุนไปด้วยกัน

"that's right"

แรงบีบส่งผ่านมือไปเบา ๆ เน้นย้ำให้ความมั่นใจก่อนมันจะผละออก จีนถอยกลับไป เตรียมตั้งลูกให้เลอาตี

"Don't worry if it was bad."
"Keep serving and adjust your angle"

ลูกบอลหลายลูกในอ้อมแขน จีนปล่อยลูกแรกให้เดาะลงพื้น เด้งขึ้นมาในระยะตี

ลูกที่สอง

ลูกที่สาม