นิ้วเรียวเคาะเบาที่ขอบแก้ว ก่อนจะเอ่ยคำสุดท้าย เสมือนจงใจให้มันลอยค้างอยู่กลางอากาศนานกว่าปกติ

" แต่ถ้ามีใครสักคน.. ที่ไม่กลัวแบบนั้น— "

ประโยคนั้นหยุดชั่วอึดใจ

" ก็คงน่าสนใจดี ว่าไหมเจส ? "

สายตายังคงมองแก้วตนงหน้า ทว่าหางตากลับรอปฏิกิริยาเล็กน้อยจากคนข้างตัว— ไม่รีบ, ไม่เร้า แต่ตรงไปตรงมา.. พอให้ใจคนฟังถึงกับสะดุด

.

" ฉันสักมันไว้เพราะอยากจำใครหรอกเจส "

" แค่เป็นเครื่องเตือนใจ ว่าถ้าฉันรักและตั้งใจกับอะไรสักอย่าง.. ฉันจะไม่ยอมปล่อยมันไปกลางทางน่ะ "

ทันทีที่ตัวเขาหันกลับมา, บูเลอร์วาเดียร์ก็ถูกยกขึ้นมาจรดกลีบปากอีกครั้ง แล้ววางมันลงด้วยรอยยิ้มบางเจือจางบนกรอบหน้าดูดี

" นั่นคงเป็นเหตุที่ใครหลาย ๆ คนอาจจะเลือกถอยจากฉันน่ะ "

+

" ไม่เจ็บแล้วล่ะ "

เขาเอ่ยเรียบ ๆ ขณะทอดสายตาไปยังแก้วเครื่องดื่มเบื้องหน้า, จากนั้นคลี่ยิ้มบาง ราวกับรู้ตัวว่าสิ่งที่พูดออกไป ไม่ใช่คำปฏิเสธ

" แต่มันก็ยังรู้สึกทุกครั้งที่เห็นมันในกระจก "

เซอร์จิโอหันมามองเจสเพียงแวบเดียว

ในแววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเศร้า นอกจากความนิ่งแน่วของคนที่เคยเลือก และยังยืนยันในสิ่งที่เลือกอยู่จนถึงวันนี้

+

เซอร์จิโอนิ่งไปครู่หนึ่ง— ไม่ใช่เพราะลังเลจะตอบ แต่กำลังตั้งใจฟังเสียงในอกตัวเองจนกว่าจะแน่ชัด ว่าคำตอบจะตรงกับสิ่งที่รู้สึกจริง ๆ

" ... "

ไม่มีการสบตาของคู่สนทนา

เว้นเพียงการยกหัตถ์สวยขึ้นมาแตกสายรัดคอหนังสีดำที่แนบอยู่อย่างเงียบงัน แล้วค่อย ๆ ขยับปลายนิ้วเกลี่ยมันแผ่วเบา

+

( ทางนี้เองก็ขอจบไว้ที่บทเพลงเพราะ ๆ เช่นกันค่าา

ขอบคุณสำหรับรูทเช่นกันนะค้าบ เค้าเอ็นจอยมว้ากกก🫶🏼✨ แล้วก็ขอบคุณน้องไฮยาซินธ์สำหรับทิปนะคะ ยูไนซ์มาก ๆ เลย ครั้งหน้าต้องได้มาฟังอีกแน่นอน! )

เจ้าตัวไม่ได้ตอบกลับไปในทันที นอกจากนั่งฟังเพื่อนสาวของตนระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมา โดยที่สายตาก็ยังคงมองเธออย่างเป็นห่วงไม่ลดละ

เซอร์จิใช้ความคิดพิจารณาถ้อยคำที่ได้ยินอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ

“ ผมไม่ได้จะรื้ออดีตเธอหรอกนะ.. วีวี่ ”

“.. แต่เธอได้สารภาพรักกับเขาไปแล้วใช่ไหมครับ ? ”

โบกมือให้นักผจญภัยและเจ้าหมีเสร็จก็ขยิบตาแถมส่งจุ๊บให้สักหนึ่งที เผื่อจะเพิ่มคะแนนความสวยขึ้นมาบ้าง(?)

(อ้าว เพิ่งเห็นค่ะ บ้าจริง 😌💗 รับไปนะคะ อิอิส์)

วาเลเรียค่อยหันไปหาเจ้าของเสียงก่อนที่จะยกยิ้มอ่อนๆออกมา

“ขอบคุณมากที่รัก อาร์ชีก็แต่งตัวดูดีเหมือนกันนะคะ“ เธอพูดอย่างเอ็นดูอีกฝ่ายพลางมองไปที่ตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนของเขา

”มีหมีน้อยนักผจญภัยด้วย✨“

( คุณไฮธ์ ยิ้มมมมม )

ครั้นร่างสูงกลับมานั่งหลังเปียโน หัตถาเรียวก็วางลงเหนือแป้น

เปลือกตาสีสวยเคลื่อนปิดลง— ราวกับกำลังทบทวนบางสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในอก

ก่อนเสียงของโน๊ตตัวแรกจะถูกปล่อยออกมา

ไม่ได้เล่นเพื่อโชว์
ไม่ได้เล่นเพื่อใครทั้งร้าน

ทว่าเล่น...เพื่อระบายทุกอย่างที่พูดไม่ได้ให้ใครคนหนึ่งฟัง ผ่านบทเพลงที่เป็นเขา— ทั้งหมด

.

( youtu.be/T9IQNpvZ6Wc?... )

นัยน์เนตรสีมรกตชะงักค้างอยู่อึดใจ ครั้นถ้อยคำนั้นลอดออกมาจากริมฝีปากของชายข้างกาย

ไม่ใช่เพราะความหมายของมัน แต่เพราะ 'ภาษา' ที่เลือกใช้ต่างหาก

เซอร์จิโอไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจ— ไม่แม้แต่เอ่ยคำถามใดเพื่อค้นหาเบื้องหลัง

เว้นเพียงแววตาที่อ่อนลงอย่างเงียบงัน

" Buona notte "

คำอวยพรเรียบง่าย ทว่าจริงใจ

เขาลุกขึ้นยืน แล้วก้าวกลับไปยังเวที โดยไม่หันหลังกลับมา

...

( ฮัยฮายคั้บ )