จึก จุก มากๆ 😔

เหมือนเราได้รู้จักกับบางสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ หรือบางสิ่งที่เราสัมผัสได้รางๆ เหมือนเงาหรืออะไรวูบวาบ รูปทรงเลือนรางของมันผุดขึ้นและทะลุกลับเข้าไปในตัวเรา ก่อนจะมองเห็นว่าคืออะไร ทิ้งเราไว้ในสภาพแก่ลงและฉลาดขึ้น

~ History of Reading

และบางครั้งเมื่อโชคชะตาเข้าข้าง เราก็อ่านโดยสูดหายใจเข้าลึก ตัวสั่นเทิ้ม ราวกับมีใครบางคนหรืออะไรบางอย่าง “เดินข้ามหลุมศพเรา” ราวกับว่าจู่ๆ ความทรงจำก็หวนกลับมาจากส่วนลึกในตัวเรา

ในช่วงเวลาเหล่านั้นเอง ฉันเลยมักจะทำหูทวนลมไปเสมอ ใช้สมาธิเต็มที่กับการโฟกัสเรื่องอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องฟัง

พอยุคสมัยนี้ กลับกลายเป็นแชทก็ยิ่งง่ายขึ้นหน่อย ฉันแค่ปล่อยแชททิ้งไว้ หรือรำคาญมาก ก็กด mute มันไปซะ

ฉันไม่เข้าใจสักนิดว่ามันสนุก หรือมีสาระยังไง แต่ก็นะ... พวกเขาเหล่านั้นก็คงไม่เข้าใจเช่นกัน ว่าทำไมฉันถึงสนุกกับการอ่านหรือดูเรื่องราวที่คนแต่งขึ้นมา~