โนอาจึงรีบขับไปที่โรงพยาบาลที่มีคนรู้จักของตัวเองเป็นหมออยู่ในนั้นเลย

"แล้วสลบไปได้ยังไงเนี่ยจิน" แล้วเอโกะก็พูดสวนกลับมาทันทีเลยว่า "ฉันก็นั่งอยู่กับแกเนี่ย แล้วฉันจะรู้ไหม! รีบเลย!

เดี๋ยวมันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะไปบอกพ่อแม่มันยังไง!' (329)

จนซาเอะต้องหันมาจับตัวอิซางิเอาไว้ ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยโยอิจิคุง ก็บอกตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วว่าเรียกได้ ถ้าเป็นนายจะเรียกฉันว่าอะไร ฉันก็ยอมให้เรียกหมดแหละ

ไม่ต้องกลัวฉันขนาดนั้น ใจเย็น ๆ นะโยอิจิคุง" (232)

'ให้ตายเถอะ อะไรกันเนี่ย!' อิซางิทำได้เพียงแค่กรีดร้องขึ้นมาอยู่ภายในใจเท่านั้น

ส่วนทางด้านซาเอะเอง เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการกระทำของตัวเองที่มีต่ออิซางิ มันไม่ใช่การกระทำที่ซาเอะมองว่าอีกฝ่ายคือน้องชายไปนานแล้ว

"วันนี้ฉันสั่งให้โคมะซื้ออาหารญี่ปุ่นจากร้านข้างนอกมา เดี๋ยวนายมากินกับฉันนะอิซางิ" (178)

ที่ไม่ค่อยอัปเดตอะไร เพื่อลงภาพนั้นเอาไว้เป็นที่ระลึก

ซึ่งมันก็จะไม่เป็นที่ฮือฮาและติดเทรนอันดับ 1 ของโลกใน SNS เลย ถ้าหากว่าซาเอะไม่ได้เขียนแคปชั่นเอาไว้ว่า

'ในที่สุดพี่ก็ได้กลับมาเป็นหัวหน้าแก๊งเด็กจิ๋วแล้ว ♡' (340)

THE END.

"ขี้เกียจทำงานแล้ว!!" เอโกะโวยวายขึ้นมา พร้อมกับวางปากกากระแทกลงไปกับโต๊ะ จากนั้นเจ้าตัวก็หาเรื่องอู้โดยการหยิบปฏิทินมาเปิดดูเล่นอยู่สักพัก

แล้วเอโกะก็คิดหาเรื่องอู้ที่ทำให้สามารถหยุดทำงานไปได้หลายวันแบบไม่น่าเกลียดขึ้นมาได้ในที่สุด

"อันริ! ฉันว่าพวกเรามาจัดงานคืนสู่เหย้า blue lock กันดีกว่า" (48)

ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาไกเซอร์

นางิเองก็เช่นเดียวกัน ที่พอได้รู้ว่าอิซางิเลิกเตะบอลไปแล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกว่าชีวิตของตัวเอง มันดูไร้จุดหมายไปหมด

ขนาดเรโอะลากมาฝึกที่สโมสรด้วยกัน นางิก็ยังไม่หายซึมอยู่ดี

"ไปกินข้าวกันนางิ ถ้าคราวนี้ยังปฏิเสธอีก ฉันจะจับยัดแล้วนะ" (6)

แต่ตัวเล็กเป็นน้องคนสำคัญของพี่ ที่พี่ขาดไม่ได้เลยจริง ๆ

ถ้าตัวเล็กไม่อยาก---

"นิสัยไม่ดี! พูดไม่คิด! ชอบพูดทำลายความรู้สึกคนอื่น!

ซาเอะจังไม่น่ารักเลย ผมเกลียดซาเอะจังมาก ฮึก แต่ผมก็ตัดซาเอะจังออกไปจากชีวิตไม่ได้เหมือนกัน" (329)

แล้วซาเอะก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง เมื่ออิซางิกำลังเดินตามเกมที่ซาเอะได้วางแผนเอาไว้

"ตัวเล็กจะมาหาว่าพี่เจ้าเล่ห์ไม่ได้นะ ก็พี่จะไปคุยดี ๆ ด้วยแล้ว แต่ตัวเล็กไม่ยอมคุยกับพี่เองนี่นา"

[ก็แข่งกันทำประตูไงตัวเล็ก นับเฉพาะลูกที่พี่กับตัวเล็กเป็นคนเตะเข้าเท่านั้น

ถ้าพี่ชนะ ตัวเล็กจะต้องมาคุยกับพี่ดี ๆ นะครับ] (291)

คาเลโก้เหลือบมามองทางอิรุมะเล็กน้อย แต่เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรที่ผิดปกติ เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจเดินเข้าไปหาบารัมต่อ

"หลังจากที่เคลียร์ตรงนี้เสร็จแล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" และในจังหวะที่คาเลโก้กำลังเดินสวนบารัมไปนั้น เจ้าตัวก็พูดทิ้งท้ายเอาไว้ให้บารัมตื่นตระหนกเล่น ๆ ว่า

"เรื่องที่อิรุมะเป็นมนุษย์" (35)

อิรุมะจึงค่อย ๆ คลานพาตัวเองไปหลบอยู่ในมุมหนึ่งของทางเดิน

เสียงของความโกลาหลวุ่นวายก็ยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่อิรุมะก็ไม่สามารถพาตัวเองไปยังที่ปลอดภัยได้จริง ๆ

พอหยิบมือถือขึ้นมาจะกดโทรหาอลิซ มันก็ขึ้นว่าแบตหมดไปเรียบร้อยแล้ว (9)

'เฮอะ มั่นหน้ามั่นโหนกในฝีมือตัวเองกันจัง แต่ไม่เห็นจะพาฟุตบอลญี่ปุ่นไปได้ไกลเลย' ซาเอะนึกค่อนขอดอีกฝ่ายขึ้นมาอยู่ภายในใจ ก่อนที่จะตอบออกไปว่า

"ได้สิ แต่ถ้าความสามารถของพวกนายไม่พอ ฉันก็อาจจะถอนตัวออกไปก่อนก็ได้นะ"

"หึ ไม่มีทางหรอก เพราะพวกฉันเป็นถึงทีมชาติเลยนะ อิโตชิ ซาเอะ" (279)

เพราะถ้ามีใครจับได้ขึ้นมา ได้งามหน้ากันทั้งหมดแน่!!!" แล้วรินก็กดตัดสายไปทันที

ส่วนทางด้านซาเอะเองที่ตอนแรกเจ้าตัวนึกว่ารินจะห้ามไม่ให้ทำ แต่สุดท้ายกลับมาเตือนว่าทำให้แนบเนียนเฉย

ซาเอะจึงพอที่จะเดาได้แล้วว่า ตัวรินเองก็เริ่มใจอ่อนลงมา (?) ให้แล้วเหมือนกัน (269)

ก็ยังคงจับจ้องไปที่รูปถ่ายโพลาลอยด์ในมือ ที่เป็นภาพซาเอะถ่ายคู่กับพวกน้องน้อยของตัวเองในวัยเยาว์

"ยังไงกลับมาคราวนี้ พี่ก็จะต้องง้อรินกับตัวเล็กให้ได้ พี่ไม่มีทางยอมออกจากแก๊งเด็กจิ๋วไปง่าย ๆ หรอกนะ"

แล้วโคมะที่กำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหาเบอร์ของใครบางคนอยู่ก็ถึงกับทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้นไปอย่างตกใจ (230)

หลังจากที่รินพูดประโยคนั้นออกไป รินก็หันมาโอบตัวของอิซางิเอาไว้แน่น ก่อนที่จะพูดทิ้งท้ายให้ซาเอะรู้สึกจุกขึ้นมาเล่น ๆ อีกครั้งว่า

"ขอให้แกยืนอยู่บนอีโก้ของตัวเองให้มีความสุขนะ"

แล้วอิซางิก็หันมาคล้องแขนของรินเอาไว้ ก่อนที่จะพาเดินออกจากห้องไปด้วยกัน (220)

ทั้งที่พูดกับริน แล้วก็ที่พูดกับตัวเล็กด้วย" น้ำเสียงของซาเอะในครั้งที่เปล่งออกมา อิซางิกับรินก็รับรู้ได้ว่า มันเป็นน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนเป็นอย่างมาก

แต่อิซางิที่เจ็บแล้วจำ เจ้าตัวจึงตัดสินใจพูดสวนกลับไปว่า "ไม่ใช่หรอกครับ เป็นผมเองที่ผิดมากกว่า ผิดที่คิดว่าตัวเองสนิทกับคุณ

ทั้ง ๆ ที่คุณก็มองผมเป็นเพียงแค่เด็กลามปามที่ไม่รู้จักลำดับอาวุโสเท่านั้น" (211)

'ไอ้เด็กต่างด้าวนั่นอยู่กับฉัน ถ้าแกไม่อยากให้มันตาย แกก็หนีออกไปจากที่นี่ แล้วกลับไปหาฉันที่บ้านซะ'
.
.
.
.
.
.
.

"...หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่เคยได้เจอกับไกเซอร์อีกเลยครับ ขนาดพ่อแม่ผมไปแจ้งความก็แล้ว ทางเจ้าหน้าที่ช่วยออกตามหาก็แล้ว แต่ก็ไม่เจอเลยแม้กระทั่งเงาของไกเซอร์" (236)