อิงกริดเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือศีรษะ ท่ามกลางแสงดาวที่เริ่มแต้มฟากฟ้ายามค่ำคืนมากขึ้น

“ดาวคืนนี้…สวยกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”

เธอเอ่ยเบา ๆ ราวจะชวนเขาร่วมมองด้วยกัน

“ท่านจำได้หรือไม่ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยนั่งนับดาวด้วยกันตรงสวนพฤกษาหลังตำหนัก?”

“ท่านพ่อกับท่านแม่… สบายดีเพคะ”

เธอยิ้มบางยินดีจากใจจริง ดวงตาเจือแววอ่อนโยน

“ข้าเองก็ดีใจที่ได้เห็นพวกท่านมีสุข รักใคร่กันดีดั่งเดิม ว่าพวกท่านดูรื่นรมย์กว่าตอนข้าเด็ก ๆ เสียอีก คงเพราะไม่ต้องเป็นห่วงข้ามากแล้วกระมัง”

อิงกริดหันกลับไปมองเขา คำพูดนั้นเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล ไม่เจือความประชดหรือบาดหมาง หากเต็มไปด้วยความตั้งใจจะรักษาช่วงเวลาระหว่างพวกเขาไว้ให้ดีแทน

+

มันทำให้เธอเจ็บจนเงียบไปทั้งใจ

เธอยิ้มบาง ๆ โดยไม่หันไปมองเขา

เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่มีวันรู้
ว่าเธอเคยอธิษฐาน ขอเพียงได้เป็น บุปผาเดียวที่เขาเลือกจะหยุดมอง

แต่พรแบบนั้นไม่มีใครให้เธอได้อีกแล้ว

“ขออภัยที่เมื่อครู่เสียมารยาท เราล่วงเกินท่านแต่มิได้เจตนาเพคะ แล้วก็… ขอบคุณสำหรับคำชม”

อิงกริดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับริมฝีปากตอบเขาเบา ๆ

“…ก็เรื่อย ๆ เพคะ ท่านคงสบายดี”

คำตอบนั้นราบเรียบ ไม่มีอะไรพิเศษ ทว่าภายใต้ถ้อยคำสั้น ๆ คือคลื่นอารมณ์ที่เธอพยายามกักเก็บไว้ เธอไม่ได้โกหก…แค่ไม่ได้พูดทั้งหมด

เพราะหากพูดหมด เธอคงต้องเอ่ยว่าเธอยังเฝ้าคิดถึงเขาในยามค่ำคืน
ว่าความรู้สึกที่มีต่อเขาไม่เคยจางหายเลย
ว่าในห้องเต้นรำคืนนั้น แววตาของเขาที่ทอดมองสตรีอื่น…

+

ไม่ก็ตัดพ้อน้อยใจเขาไปซะละกระมัง

…
อ่า ตัวเรานี่แย่จริง เขาจะไปไหนทำอะไรกับใครก็เรื่องของเขาแท้ ๆ

ดวงตาคู่สวยสั่นเครือเมื่อได้ยิน นางมิอาจสู้สบมองได้อีกจึงผละออกไปวางสายตายังที่ทิวทัศน์รอบข้างแทน ราวกับปราการในใจถูกจู่โจมให้คลายความแข็งขืนต่อความรู้สึกที่มีแก่บุรุษตรงหน้า หญิงสาวเผลอพลั้งพูดสิ่งที่คิดตอบกลับโดยไม่ทันระวัง

“ท่านเชยชมบุปผางามมาทั้งค่ำคืนก็น่าจะเห็นได้ชัดนี่เพคะ…”

ริมฝีปากอิ่มขบเม้มแน่น พูดไปจนได้… แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่ก็คงทำให้นางกลายเป็นอดีตคนรักที่พูดจาประชดประชัน

+

“ขอบคุณ แอบรู้สึกว่ามันเรียบไปหน่อย…”

…เมื่อเทียบกับหญิงอื่นที่ท่านได้ควงคู่

แน่นอนว่านางมิได้เอ่ยปากไปตามจริงหรอก อิงกริดผ่อนลมหายใจยาวแล้วจึงหันไปสนใจหัวข้อสนทนาใหม่

ไม่ใช่แค่รองเท้าที่อยากสลัด แต่คนตรงหน้านางก็อยากสลัดออกจากหัวใจให้ได้สักทีเหมือนกัน

”จำได้ด้วยเหรอว่าเราไม่ชอบ?“

หญิงสาวแค่นหัวเราะ นางแทบอยากจะถอดทิ้งแล้วเดินเท้าเปล่าไปมาให้มันรู้แล้วรู้รอด

“…คงเพราะรูปงามเป็นพิเศษกว่าปกติด้วยเป็นแน่แท้“

ราวกับนางคอยเฝ้ามองอยู่ตลอด

ก็คงใช่ ไม่เช่นนั้นคงไม่หนีมาพักจากบางสิ่งที่แอบรบกวนใจอยู่ ณ ตรงนี้

นัยน์ตาคู่สวยสบมองคู่สนทนากลับเพื่อเป็นการยืนยันว่านางเอ่ยคำชื่นชมด้วยความสัตย์จริง เขาดูดีเสมอ และออกจะดูดีเกินไปด้วยซ้ำ

เสียงทักทายที่คุ้นเคยของคนเคยชิดใกล้กล่องดวงใจทำให้แววตาที่มักเฉยชาไหววูบเล็กน้อย อิงกริดรีบทำทียกยิ้มตอบปกปิดเหมือนดั่งไม่มีอะไรตามสูตรมารยาทการเข้าสังคม

“ใครจะว่าท่านได้ เชิญเลยเพคะองค์ชาย”

ใจหนึ่งก็รู้สึกยินดี อีกใจก็หนักอึ้ง…

ทว่าเพื่อไม่ให้เกิดความน่าอึดอัดต่อกัน นางจึงพยายามชวนชายหนุ่มพูดคุย

“ท่านเองก็มาพักเหนื่อยหรือ มีผู้คนมากมายรายล้อมท่านเต็มไปหมดเลยเชียว…“

+

(ใครจะกล้าเทียบเคียงองค์หญิงผู้เลอโฉมกันล่ะคะ 🥺)

(ปูพรมแดงให้ด้วยเลยแบบนี้ 🥺)

(ฮือ พวกเดียวกันนน 😭😂 ปักไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาเล่นด้วย 🫶)

(เห็นโรลกางเกงขาดละมองเธอเหมือนเดิมไม่ได้อีกเรย…)

(สวยมากเลยค่ะ เจ้าหญิงละมุนมากกก 🥺🥺🫶💖)