“ตอนแรกยังทำท่าจะกัดกันอยู่เลย ที่แท้ก็เป็นแค่กระต่ายตัวเล็ก ๆ เองนี่”

มือเรียววางแก้วใสลงบนโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาคนที่คอพับไปในที่สุด แล้วกระซิบที่ข้างหูเยจุน

“แต่ก็น่ารักดี”

.

💜💙

แม้จะเวียนหัวยังไงแต่เขาก็ยังเห็นใบหน้าที่กำลังส่งยิ้มราวกับเป็นผู้ชนะมาให้

ยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด แต่สภาพเขาตอนนี้แม้แต่แรงจะลุกไปเข้าห้องน้ำยังไม่มี เลิกคิดที่จะข้ามไปทุบหัวไอ้บ้านั่นได้เลย

“คอพับแล้วเหรอครับ นึกว่าจะคอแข็งกว่านี้ซะอีก”

มุมปากของโนอายกยิ้มขึ้นคล้ายกับเจอสิ่งที่ถูกใจ นัยน์ตาคมมองคนเบื้องหน้าที่กำลังพยายามตั้งคอให้ตรงกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างนึกเอ็นดู

ㅡ ซะที่ไหนล่ะ

ไอ้บ้านั่นดันคอแข็งกว่าเขาเป็นไหน ๆ

ตาคู่สวยเหลือบมองด้านข้างที่เพื่อนร่วมโต๊ะพากันฟุบหลับไปบางส่วน อีกส่วนเดินหายออกไปจากโต๊ะ ภาพเบื้องหน้าเริ่มหมุนวนจนทำให้รู้สึกเวียนหัว

เยจุนเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงกันข้ามที่กำลังกระดกแก้วเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

หลังจบประโยคเสียงเชียร์จากเพื่อนร่วมโต๊ะก็ดังขึ้น เยจุนถอนหายใจออกอย่างหงุดหงิด ถึงจะอยากปฏิเสธแต่พอเจอหน้าคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้าคล้ายกับกำลังบอกว่า ’หรือไม่กล้า’ ทำให้เขาตกปากรับคำไปทันที

“เอาดิ”

ยังไงเรื่องคอแข็งเขาก็เชื่อว่าตัวเองจะไม่แพ้ใครแน่นอน

ยิ่งเห็นกี่ครั้งเขาก็ยิ่งไม่ชอบใจ สายตาที่ส่งมากับรอยยิ้มที่ดูจงใจกวนประสาท ทำให้อยากเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าหล่อ ๆ ของคนตรงหน้าไปสักทีสองทีให้มันรู้แล้วรู้รอด

“ได้ข่าวว่าคุณคอแข็งที่สุดในกลุ่ม”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นตอนที่ได้ยินคำพูดของโนอา

“ผมก็คอแข็งที่สุดในกลุ่มเหมือนกันㅡ เรามาดวลกันหน่อยดีไหมครับ”

ไอ้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ชอบส่งมาให้ทุกครั้งเวลาที่เจอหน้ากันตามร้านเหล้านั่นน่ะ สาบานได้เลยว่าถ้าสามารถเดินเข้าไปต่อยหน้าได้ เยจุนจะต่อยอีกฝ่านจนกว่าจะพอใจเลยล่ะ

และครั้งนี้ก็เหมือนกัน เยจุนมาสังสรรค์ตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือมีคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้ากำลังนั่งหน้าทำหน้าระรื่นมองกันอยู่พร้อมกับถือแก้วส่ายไปมาอยู่ตรงกันข้าม

“คงเพราะฉันรักนายเข้าแล้วมั้ง”

เขาหัวเราะอย่างนึกเวทนาตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกคล้ายกับจมอยู่ก้นบึ้งในมหาสมุทรค่อย ๆ ดึงตัวเขาลงสู่ใต้ท้องทะเลกว้างที่ไร้จุดมุ่งหมาย

บัดซบสิ้นดี

.

💜💙

“แล้วทำไมยังอยู่” โนอาไม่ตอบ

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างพวกเขาอีกครั้ง ความอึดอัดก่อตัวขึ้นพร้อมเสียงหัวใจที่กลับมาเต้นจังหวะเดิม

ดวงหน้าคมซุกลงกับลาดไหล่เนียน กอดรั้งร่างกายสวยอย่างหวงแหนราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

โนอาหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากยังคงไล้วนไปตามต้นคอขาว สัมผัสเปียกชื้นทำให้เยจุนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่ได้สนใจอีกฝ่ายตามเดิม

“ใจร้ายชะมัด”

แม้จะบอกไปแบบนั้น ทว่าเขาก็ยังพาตัวเองมาอยู่ตรงจุดนี้ เยจุนไม่เคยบังคับหรือขอให้เขาอยู่ เป็นเขาเองที่ยังคงไม่อาจไปไหนได้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากครีมอาบน้ำ ทำให้โนอาหน้ามืดตามัว แขนยาวที่มีมัดกล้ามกอดรัดร่างสูงเพรียวแนบแน่น ริมฝีปากอุ่นกดจูบซ้ำ ๆ บริเวณลำคอระหงที่มีกลิ่มหอมกรุ่นชวนหลงใหล

คงเป็นเขาเองที่ตั้งใจจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้

โนอาเป็นเพียงคนโง่เขลาเท่านั้น

“เหม็นกลิ่นบุหรี่”

ภาพเมื่อคืนที่พวกเขากอดรัดกันแนบแน่นยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมา เพื่อตอกย้ำว่าสำหรับเยจุน เขาก็เป็นได้แค่นี้

แค่ที่อีกฝ่ายต้องการให้เป็น

ไม่ใช่เพื่อน

ไม่ใช่แฟน

โนอาเป็นได้เพียงแค่คนรู้จักสำหรับเยจุน

เสียงทุ้มร้อง ‘เฮอะ’ ในลำคออย่างนึกเวทนาตัวเอง

บุหรี่ในมือถูกขยี้กับที่เขี่ยบุหรี่ตามแรงอารมณ์ ร่างกายยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังคนที่กำลังแต่งตัวอยู่ตรงปลายเตียง

ไม่ว่าเยจุนจะจัดเขาไว้ในตัวเลือกที่เท่าไร

แต่สำหรับโนอา เยจุนจะเป็นตัวเลือกแรกของเขาเสมอ

ใช่ มันเป็นแบบนั้นมาตลอด

“มาหากันอีกได้ไหม”

โนอาเหมือนคนโง่ที่คอยร้องขอความรักจากอีกฝ่ายแม้จะไม่ได้อะไรกลับมา

มวนบุหรี่ถูกจุดอีกครั้งเป็นมวนที่สาม พร้อมกับใจที่แหลกสลายลงไม่อาจประกอบขึ้นมาใหม่ได้

ควันสีขาวลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ราวกับมันช่วยแบ่งเบาความรู้สึกของเขาในตอนนี้ลง