"ขอโทษ ฉันตัดสินใจพลาดเอง พวกนายถึงต้องข้ามเวลามาสู้แทนพวกฉันแบบนี้ แต่---

"แต่อะไรอีก ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงได้ชอบขอโทษแบบมีเงื่อนไขกันนัก วองโกเล่หล่อหลอมอะไรให้คุณกันแน่

ให้ตายเถอะ โกคุเดระ ยามาโมโตะ ทำไมฉันถึงได้โตมาเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ไปได้เนี่ย ขัดใจชะมัดเลย!" (10)

และในขณะที่อิซางิกำลังตักข้าวต้มมากินอยู่นั้น ไกด์คลาส S อย่างบาจิระก็ได้เดินเข้ามาข้างใน ก่อนที่จะพูดทักทายขึ้นมาว่า

"ฉันขอรบกวนเวลาของพวกนายไม่นานหรอก พอดีตอนนี้ฉันกำลังตามหาไกด์คลาส D ที่ตัวสูงประมาณ 170 เซนนิด ๆ แล้วก็..."

'ฉิบหายล่ะ! ยังไม่เลิกตามหาอีกเหรอเนี่ย!' (40)

What if ถ้าหากว่าอิซางิได้ไปจุดไฟให้จิงิริมาตั้งแต่ก่อนที่จะได้เข้า blue lock มันจะเกิดอะไรขึ้น?

หลังจากที่จิงิริประสบอุบัติเหตุในวันนั้น จิงิริก็ไม่สามารถใช้ขาของตัวเองวิ่งได้อีกเลย เพราะถึงแม้ว่ามันจะกลับมาปกติแล้ว

แต่ตัวจิงิริก็ยังรู้สึกกลัวขึ้นมาอยู่ดี (1)

#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา

คุชินะนั่งรอมินาโตะอยู่ที่ปลายเตียง เพราะวันนี้สามีของเธอไม่ได้มีภารกิจอะไรที่จะต้องไปทำนอกหมู่บ้าน พอตกเย็นมินาโตะก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาเลย

มินาโตะที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เจ้าตัวก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นคุชินะมานั่งอยู่ที่ปลายเตียง

"มีอะไรหรือเปล่าคุณ?" มินาโตะถามออกไปอย่างสงสัย แล้วคุชินะก็พูดตอบกลับไปว่า

"ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังค่ะ" (216)

ในความเป็นจริงแล้วราวิญโญ่ก็ไม่ใช่คนในจำพวกที่ชอบเหยียบซ้ำคนที่ทำผิดพลาดไป แต่พออีกฝ่ายเป็น โนเอล โนอา

ราวิญโญ่จึงไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวที่ตัวเองจะกระทืบอีกฝ่ายซ้ำ เพื่อให้จมลงไปในดินมากขึ้น

'ถ้าเป็นคนอื่นล้ม ฉันก็ไม่ข้ามหรอก แต่พอเป็นแกล้มปุ๊บนะโนอา ฉันขอกระทืบซ้ำลงไปแรง ๆ เลยก็แล้วกัน สะใจดี' (64)

พอได้ยินแบบนี้แล้ว ซาเอะจึงแค่นหัวเราะออกมา ก่อนที่จะก้าวเท้าไปข้างหน้าอีก 2-3 ก้าว เพื่อที่จะได้ยืนจ้องตากับอีกฝ่ายได้ถนัดหน่อย

"แล้วไม่รู้เหรอว่าห้องพักที่มันไม่มีความปลอดภัยเลยสักนิดเดียว มันก็ไม่สมควรที่จะต้องมีใครเข้าไปอยู่หรอกนะ

เลิกทำสันดานแบบนี้สักที เพราะมันโคตรน่าขยะแขยงเลย" (101)

"กลับบ้านไปเตรียมของ แล้วอีกครึ่งชั่วโมงก็ไปเจอกันที่หน้าหมู่บ้าน

ส่วนฮินาตะ คิบะ กับชิโนะก็อย่าลืมไปเดินป้วนเปี้ยนให้ซากุระเห็นบ้างล่ะ

เพราะตอนนี้เราต้องตามหานารูโตะไปพร้อม ๆ กับประคองสภาพจิตใจของซากุระไปด้วย" (308)

"ฮึก บอสจิไม่ผิด แต่ทีหลัง ฮึก บอสจิต้องพาฉันไปด้วยนะ"

"ได้สิ ผมจะไม่หายไปไหนอีกแล้วนะคลาร่า" แล้วหลังจากนั้นอิรุมะนั่งกอดคลาร่าปลอบอีกสักพัก คลาร่าถึงได้สงบลง

แล้วอิรุมะก็ช่วยประคองตัวให้คลาร่ากลับไปนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม

"คลาร่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ จะได้หายไว ๆ" (243)

เมื่อคริสเห็นว่าลูกทีมของตัวเองดูจะหงุดหงิดกันเกือบทุกคน เจ้าตัวจึงเดินเข้าไปหา และสั่งให้พวกเรโอะมายืนล้อมรอบกันเป็นวงกลม

"ฉันรู้ว่าพวกนายหงุดหงิดกันเพราะอะไร แต่ถ้ามาลองคิดในแง่ดี อย่างน้อยพวกเราก็ไม่แพ้ทีมนั้นนะ

แล้วอีกอย่างอิซางิกำลังรอพวกเราอยู่" (159)

ส่วนโนอาเองก็ไม่รู้จะช่วยไคเซอร์ยังไงเหมือนกัน เพราะตอนนี้โนอาก็ยังถูกเอโกะตามจิกและตั้งตัวเป็นศัตรูไม่เลิกอยู่เหมือนกัน

ผ่านไปเกือบ 2 ปี

เรโอะกับอิซางิได้แต่งงานกัน และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

[THE END of REO's route]

(272)

เพราะพวกเขาทุกคนก็รู้ว่า อิซางิกับรินเคยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ทุกคนก็คิดกันไม่ถึงเลยว่า

อิซางิกับรินจะสนิทกันจนไปถึงขั้นที่สามารถหอมแก้มกันได้ง่าย ๆ แบบนี้เลย

"ฉันอยากเป็นรินก็วันนี้นี่แหละ" เป็นจิงิริที่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความอิจฉาริษยาอิโตชิคนน้อง (300)

What if ถ้าหากว่าอิซางิรู้จักกับสองพี่น้องอิโตชิมาตั้งแต่เด็ก ๆ มันจะเกิดอะไรขึ้น?

หลังจากที่อิซางิในวัย 5 ขวบ มาถึงบ้านหลังใหม่แล้ว เด็กน้อยก็เริ่มวิ่งสำรวจไปทั่วทั้งบ้านทันที

"แม่ครับ! มีห้องใต้หลังคาจริง ๆ ด้วย!" (1)

#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา

“ ไง! ฉันชื่อบาจิระ บาจิระ เมงุรุ นายล่ะ? “

“ อิซางิ โยอิจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะบาจิระ “

” อือ ๆ ต่อจากนี้มาเล่นบอลด้วยกันนะอิซางิ “

” สองคนนั้นคุยกันสนุกเลยนะ “

ผู้ชายผมสีแดงหวานเดินเข้ามาคู่กับชายผมสีส้มสว่าง

” ไง ฉันจิงิริ เฮียวมะ ข้าง ๆ คุนิงามิ เร็นสุเกะ “

” อืม “