ตอนแรกๆนี่คุยกับเพื่อนสนิท เพราะนึกว่าคิดไปเอง แต่เพื่อนก็บอกว่าแปลกจริง แล้วแกทักมาคุยทุกวัน ชอบบอกว่าเป็นห่วง ทำอะไรอยู่ กินอะไรยัง ไปคณะกี่โมง กลับถึงห้องแล้วบอกด้วย วันไหนกุหงุดหงิดใส่หรือไม่ตอบก็ขอโทษ บางทีก็น้อยใจตัดพ้อว่ากุไม่อยากคุยด้วยหรอ จนกุแบ่บจารย์เป็นไรของจารย์ แต่แกเคยบอกไม่ได้คิดอะไรแค่เป็นห่วง ซึ่งกุไม่เคยถามแร้วร้อนตัวไม?

กลับเข้าเรื่องที่ทำให้กุสงสัยคือ แกทักมาคุยทุกวัน แบบทุกวันจริงๆ ตอนฝึกเสร็จนี่วาดรูปให้ เพราะถือว่าอยู่วงเหล้าเดียวกันละ แกก็ทักมาขอบคุณอีกรอบแค่นั้น แล้วคุยน้อยมาก ส่วนใหญ่จะคุยถึงอจ.อีกคนที่ฉายาว่าเป็นพ่อกุ แค่นั้นเลยจนวันที่กุลงสตอรี่คิดถึงที่ฝึกงานที่กุเล่นน้ำฝนบนถนน หลังจากวันนั้นแกทักมาหากุทุกวัน อรุณสวัสดิ์ทุกเช้า กลางคืนถ้าไม่งานยุ่งหรือเมาก็ทักมาบอกฝันดี

แล้วแกเป็นคนที่เงียบมาก ไม่พูดไม่จา ตั้งหน้าตั้งตากินเหล้าเบียร์ จะพูดก็ต่อเมื่อมีคนถาม นอกนั้นจะได้ยินแค่เสียงหัวเราะในคอแปปๆแค่นั้นกับขอบคุณกุตอนรินเบียร์ชงเหล้าให้ กุก็ชอบนั่งมองแกแล้วจังหวะได้นั่งข้างกันไม่ก็ตรงข้ามกันตลอด คือโครงหน้าแกหล่อแบบหล่ออ่ะ การันตีด้วยสมัยเรียนเป็นพระราม แกจบนาฏศิลป์เล่นโขนได้ แต่ปัจจุบันเป็นเทพเซียนกระดาษ แล้วงานสวยมาก ทำกระดาษสาโครตสวย เก่งเกิน

แต่ตอนฝึกงานกุชอบจริงๆคือลุงขายน้ำ อาจารย์คนนี้แกแค่โครงหน้าหล่อ แบบตรงสเต็กเสยๆ เลยชอบไปแอ๊วให้แกเขิน เพราะแกเขินละน่ารักเกิน แต่ตอนนี้กุโดนเล่นกลับละ