ในสวรรค์ประทานพรนี่ มันน่าสนใจตรง แม่โม่ไม่ใช่แค่สะท้อนสันดานของคนด้วยคนทั่วไป แต่เขาสะท้อนสันดานของคนผ่านความเป็นเทพเซียนด้วย มันมีทั้งคนที่หลงใหลในลาภสักการะ มีคนที่ยอมทำเรื่องชั่วช้าเพราะอยากปกปิดอดีตเพื่อคงยศถาบรรดาศักดิ์ คนที่ต่อให้ตายก็ยังใฝ่ฝันถึงสวรรค์ การนินทาว่าร้ายซ้ำเติมคนล้ม พวกนี้พออ่านจบถึงได้เข้าใจ ที่ฮวาเฉิงพูดว่าข้างบนมันคร่ำครึ มันก็คร่ำครึอย่างที่ว่ามาจริงๆแหละ