"เอ๋ คุณเบียคุยะ นี่น่ะเหรอคะคนที่พูดถึงบ่อย ๆ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันยื่นหน้าเข้าหาจากด้านหลังเมื่อเขาเปิดกระเป๋าสตางค์เพื่อซื้อกาแฟ ภายในมีรูปหนึ่งสอดไว้ในช่องสีใส เป็นรูปเด็กหนุ่มวัยกำลังโตและดอกไม้สีเหลืองท่ามกลางท้องฟ้าสีฟ้าสด

เบียคุยะยกยิ้มกับตัวเองพลางปาดนิ้วผ่านรูปถ่ายใบนั้นอย่างอ่อนโยน

"ใช่ครับ นี่ลูกชายผมเอง วันสำคัญของแกน่ะ"

ถ้าอย่างนั้น...

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นพร้อมกับที่ในมือว่างเปล่าลง ภาพในกล้องปรากฏสว่างขึ้น เบียคุยะพยักหน้าให้ตัวเองเงียบ ๆ อย่างพอใจในผลงาน

"อืม นี่แหละ ดีที่สุดเลย"

....................

"วันสำคัญแบบนี้ก็ต้องถ่ายรูปเอาไว้สิ! ไปยืนตรงนั้นเลยเซ็นคู"

เจ้าของชื่อได้แต่ถอนหายใจกับท่าทีร่าเริงของคนเป็นพ่อ ถึงอย่างนั้นก็ตามใจเจ้าตัวจนเหนื่อย

"เซ็นคู เป่านี่หน่อยสิ" เบียคุยะกำมือไว้ตรงหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งทรุดลงไปกับพื้น "ยืนขึ้น ๆ"

ในมือคือกลีบดอกนาโนะฮานะที่กอบขึ้นมาจากบนพื้น เซ็นคูเงยหน้าก็เห็นคนเป็นพ่อตั้งกล้องถ่ายไว้อีกแล้ว มือซ้ายปัดเหยง ๆ เป็นสัญญาณว่าจะเป่าตอนไหนก็เป่า

ลมแผ่วเบาพัดกลีบดอกไม้ฟุ้งผ่านไป ความสดชื่นของต้นปีทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปเป็นปลิดทิ้งจากสองคนพ่อลูก เบื้องหน้าคือทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ ข้างตัวคือคนสำคัญที่ได้คืนกลับมาอีกครั้ง

การแยกย้ายกันไปครั้งนี้ทำให้รู้ตัวว่าสิ่งที่มีอยู่นั้นมีค่าขนาดไหนอย่างน้อยก็สำหรับเซ็นคู

"แล้ว...เอาไงต่อ" เด็กหนุ่มถามเสียงแผ่ว

คล้ายกำลังรอ เบียคุยะคว้ากล้องดิจิตอลขนาดเล็กขึ้นมาชู

"เบียคุยะ แกนี่นะ" เสียงหัวเราะเบาลง เซ็นคูปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วหายใจเข้าเต็มที่ "ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ"

"ก็ไม่ได้ผ่านไปนานนี่นา พ่อน่ะคิดถึ๊ง คิดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทุกนาทีที่อยู่อเมริกาเลย"

"ฮ่า ก็นั่นสินะ คนที่จะนั่งรถไฟถ่อมาถึงโยโกฮามาเพื่อเล่นมุขกับทุ่งดอกนาโนะฮานะกับฉันก็คงมีแต่แกนี่แหละ"

"ก็สวยดี แต่ถ่อมาทำไมถึงโยโกฮามาเล่า" แม้จะพอรู้แต่ไม่อยากถามให้เสียฟอร์ม ใช่ว่าเขาจะไม่ใส่ใจความรู้สึกใครต่อใครเสียหน่อย

"พ่อน่ะนะ..." เบียคุยะหายใจเข้าสุดปอดแล้วกางแขนออกกว้าง "คิดถึงเซ็นคูตั้ง เท่านี้! เลยนะ!"

เซ็นคูเบิกตากว้าง ใจจริงที่ว่าไม่ผิดจากที่คิดสักมิลเดียว เสียงหัวเราะดังผ่านหัวใจออกมา เด็กหนุ่มค้อมหัวเราะจนตัวงอ คนเป็นพ่อจึงเปล่งหัวเราะออกมาเคล้าคลอกัน

"ยังยุ่งอยู่หรือเปล่า" เบียคุยะหมายถึงพวกเพื่อนที่โดนไทจูกันไว้ไม่ให้เข้ามาหา

ลูกชายเพียงส่ายหน้า แม้สัญญาจะไปฉลองกับพวกนั้นแต่ยกยอดไปวันอื่นได้อยู่

"งั้นไปกับพ่อนะ"

....................

ช่วงปลายเดือนมีนาคมยังมีดอกนาโนะฮานะให้พอเห็น ทุ่งหญ้าย้อมสีเหลืองในโยโกฮามากว้างสุดลูกหูลูกตา ต่างจากทิวทัศน์จากหน้าต่างโรงเรียนคนละโยชน์

"เป็นไงล่ะ ชอบไหม"

ใต้ซากุระต้นใหญ่ปรากฏดวงใจผู้เป็นพ่อรายล้อมไปด้วยเพื่อนฝูง ครั้นเด็กหนุ่มปรายตามองออกนอกโรงเรียนก็พบสิ่งไม่น่าเชื่อ เบียคุยะยืนอยู่ตรงนั้น

"โย่ว" ชายหนุ่มเท้าเอวยิ้มร่า

"นี่ทิ้งงานมาเหรอ บ้าหรือเปล่า" เด็กหนุ่มผละตัวจากกลุ่มเพื่อนเดินมาหา

"เปล่าซักหน่อย การทำหน้าที่พ่อก็เป็นงานเหมือนกันนะ"

เซ็นคูเบ้ปากทำหน้าแขยง เขาจึงหัวเราะขึ้นมาอีกคำรบ

' When you graduated, I was there and took this picture. What a proud dad I am. '

ต้นปีนี้เบียคุยะยุ่งกว่าปกติ กว่าจะก้มดูปฏิทินได้ก็ล่วงเข้ากลางเดือนมีนาคมเข้าไปแล้ว อีกไม่นานจะถึงวันจบการศึกษาของลูกชาย

หลังจากได้วันลาเรียบร้อยก็ตัดสินใจออกเดินทางสู่เกาะขนาดใหญ่ริมซ้ายของมหาสมุทรแปซิฟิก...สู่ญี่ปุ่นที่จากมา

มือใครน้า

กลัวไม่มีเพื่อนง่ะ

P.02 / 03