“……”

ไม่ตอบซ้ำยังไม่หันมามอง หัวสีขาวอมมิ้นท์เเลหันซ้ายบ้างขวาบ้างอย่างกับนกฮูก จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่Lawson

เมื่อนั้นถึงหันมาให้ความสนใจกับเพื่อนบ้านข้างกายตนสักที

เขาจับปลายเเขนเสื้อไดอิจิเบาๆ ในระหว่างที่สายตายังไล่สอดส่องในร้านไปพลาง

“ต้องซื้ออะไรหรอ โทมะจัง”

สายตาพลันเบนกลับมาเมื่อได้ยินเสียงขีดเขียน อำพันเรืองรองกะพริบปริบ อ่านตัวบรรจงในกระดาษเเผ่นเล็ก ก่อนจะเขียนตอบกลับไป

[ข้างไหนก็ได้]

“…”

[ครับ] เขียนเพิ่ม

เเล้วก็กลับมาทำท่าเดิมรออยู่อย่างนั้น

”…—“

ฮปเป้มองข้อมือตัวเองเหมือนกำลังเลือก ก่อนจะยกหน้าที่นั้นให้ชิอินะโดยการยกมันขึ้นมาทั้งสองข้างนั่นเเหละ

เขาถนัดทั้งสองข้างเลยนี่นา(เเล้วก็ใช้เขียนหนังสือทั้งสองข้างด้วย…)

“ยังไม่เปิดเทอม เเล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอไซอนจิคุง”

“เลยไม่ได้เอามา…”

เด็กหนุ่มพูด ตากลับมองไปที่อื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคู่สนทนา

“เเต่..เอาโพสต์อิทมา”

"เรียวงะคุง!"

ผ่านไปราวห้านาทีกว่าเสียงเรียกก็ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัววิ่งมาอย่างรีบร้อน
หยุดพักหายใจก่อนค้อมลงเล็กน้อย

"..ขอโทษค่ะ รอนานมั้ย" 💦

(เซนเซ🗣️🗣️)

( เวอชั่นตุวจิ๋ว ⁉️⁉️

P.S จริง ๆ ใส่แว่นเป็นแคนอนนะคะ แต่ใส่เฉพาะตอนทำงานเอกสาร / อ่านสักอย่าง เพราะ สายตายาวค่ะ 😖)

(/ยิงอีกรัวๆหวังได้ใจป้า😗👉💕💕)

(ข้าก็รักป้าาๆ🫲🌏🫱)

(ม่อยากได้หรอก เเค่มีเซมไปเป็นเเฟนคลับก้พอเเล้ว🥺)