(อ้ย ตัวปุ๊กปิ๊กมาก🤏 ขอบคุณเพื่อนสาวคนสวยที่เอ็นดูค่ะ(⁠≧⁠▽⁠≦⁠))

ใบหน้าอันสงบนิ่งนั้นค่อย ๆ หันหาต้นเสียงด้วยท่าทีหงึกหงัก หากสังเกตอาจเห็นได้ว่านัยน์ตาเบิกโพลงเล็กน้อย

"ตกใจหมด"

น้ำเสียงเรียบนิ่งขัดกับคำพูด

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อครู่ไม่เห็นเห็นเลย"

ก็ใจลอยไปถึงไหน แล้วจะทันมองได้อย่างไร

"มันอาจใช้เวลาหลายปีก็ได้ ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำน่ะ แต่ในเมื่อมีคนตั้งตารอแบบนี้ ข้าก็มีกำลังใจแล้วล่ะ"

ยิ้มร่าอารมณ์ดี ก่อนลุกยืนขึ้นพลางเหยียดแขน

"ขอบคุณที่คุยเป็นเพื่อนนะ เดี๋ยวข้าไปเดินเล่นก่อน ไว้เจอกันล่ะ คาริสม่า"

ว่าแล้วก็โบกมือลา เดินลั้นลาไปที่อื่นต่อ

(ขอจบเทิร์นเจ้าเฟลไว้เท่านี้นะคะ ขอบคุณที่ให้จอยค่ะ🙇‍♀️✨)

"งี้นี่เอง ขยันซ้อมน่าดู"
"จริงรึ! ข้าอยากเห็นกับตาสักครั้ง! ว่าง ๆ ขอข้าไปดูเจ้าซ้อมด้วยได้ไหม"

พอเป็นเรื่องอาวุธก็ตาวาวเลยเชียว

"ใช่ไหมล่ะ~ น่าสนใจจริง คืนนี้ต้องกลับไปนั่งคิดนอนคิดเสียแล้ว"

+

"เชื่อแล้วว่าชอบกินจริง ๆ ฮะ ๆ"
"เดี๋ยวข้าไปช่วยเจ้าพวกนั้นดูเด็กใหม่ก่อนนะ"

คนเริ่มเยอะขึ้นทุกที ถึงเวลาของรุ่นพี่ต้องไปทำตามหน้าที่แล้วล่ะ

"ไว้เจอกัน~"

โบกมือก่อนเดินเอามือไพล่หลังไปทางบ้านไกอาอย่างเอื่อยเฉื่อย

(ขอจบเทิร์นเจ้าเฟลไว้ตรงนี้นะคะ✨🙌 ขอบคุณที่มาจอยค่ะ!)

บันทึกเค้กน้ำผึ้งไว้ในความทรงจำเรียบร้อย ไว้วันไหนเห็นหมดเรี่ยวแรงค่อยพาไปเติมน้ำตาลละกัน แต่ปกติก็เห็นว่าแรงน้อยอยู่แล้ว พาไปออกกำลังกายด้วยดีไหมน้อ

"อื้ม ข้ารับปาก"
"กินอะไรก็ได้งั้นหรือ..."

เป็นประโยคทั่วไป แต่ทำไมฟังดูเหมือนปัญหาโลกแตกกันนะ...

+

"ไม่หรอก~"

ยกมือเกาหัวแก้เขินไปทีหลังโดนชม

"ได้เลย ชักสงสัยแล้วแฮะว่าเจ้าอยากได้เครื่องประดับแบบไหน แต่ไม่ต้องรีบนะ ข้ารอได้"

"ธนู? น่าเสียดาย ปกติมันทำจากวัสดุธรรมชาติ ไม่ใช่ทางข้าน่ะสิ แต่ก็น่าคิด ถ้าทำธนูสำริดประสิทธิภาพจะดีขึ้นไหมนะ แต่มันจะมีปัญหาเรื่องน้ำหนัก เอ่..."

ครุ่นคิด ปากพึมพำอยู่คนเดียว แต่มิช้านานจึงกลับมาสนทนาต่อ

"เจ้าชอบยิงธนูหรือ ไปทำท่าไหนถึงหักได้เล่า ฮะ ๆ"

"ไวน์นี่เอง ข้าไม่ค่อยรู้ว่ามันมีแบบไหนบ้าง ถ้าวันไหนอยากลองดื่มจะนึกถึงเจ้าเป็นคนแรกเลย"

หยุดนิ่ง เรียบเรียงคำพูดก่อนเอ่ยต่อ

"ก็มีเครื่องประดับกับโมเดลสัตว์ ถ้าเจ้าสนใจข้าทำให้เจ้าได้นะ ขอแค่บอกมาว่าต้องการแบบไหน"

"แล้วก็ส่วนใหญ่ทำอาวุธน่ะ ตอนนี้รอเอาไปขายอยู่ ที่จริงอยากหัดใช้เองบ้าง แต่ข้าไม่ใช่สายต่อสู้น่ะสิ หรือถ้าเจ้าใช้เป็น ข้าเอาอาวุธมาให้ยืมได้นะ"

"เชื่อสิ แบบนั้นก็ดีนะ"

ทำเอานึกถึงพี่สาว เหมือนว่านางเคยพูดแบบนี้อยู่เหมือนกัน

"เห... ขอถามได้ไหมว่าธุรกิจอะไร เผื่อจะไปอุดหนุนบ้าง"
"ใช่~ ข้าอยากเรียนจบ เหมือนว่าข้าเพิ่งพูดไปไม่ใช่หรือ นี่กวนกันเรอะ!"

เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกก่อนเผยรอยยิ้มกว้าง

"ที่จริงก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากสร้างชิ้นงานไปเรื่อย ๆ งานโลหะน่ะ"

"ได้ อยากกินอะไรล่ะ ข้าจะทำให้-"

กล่าวอย่างกระตือรือร้น แต่ทว่า...

"ไม่สิ เดี๋ยวพาไปเลี้ยงที่ร้านนะ"

ท่าทางกระฉับกระเฉงเมื่อครู่ลดน้อยลง เมื่อนึกถึงเมนูอาหารล่าสุดที่ทำให้ครอบครัวกินแล้วโดนฟีดแบ็คกลับมาว่าอย่าหาทำอีก...

"เปล่า ไม่ใช่หนา"
"ข้าไม่เคยตั้งใจจะทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเลย เจ้าน่ะเป็นเด็กดี ใครเห็นก็เอ็นดู ใช่แล้วล่ะ ที่ข้าแกล้งก็เพราะเอ็นดูเหมือนกัน"

ยืนก้มหน้าก้มตาน้อมรับความผิด พร้อมคำพูดมากมายแต่ความหมายอะไรเอ่ย

"แน่นอนว่าถ้าเจ้าไม่ชอบ ข้าก็จะไม่ทำแล้วล่ะ!"

ถามว่าเลิกแกล้งไหม คำตอบคือไม่ แต่เปลี่ยนไปคิดหาวิธีอื่นที่โอเคต่อจิตใจมากกว่า... ถ้าโกซาเลิกคุยด้วยจะไม่แปลกใจเลย

+

พยักหน้าเห็นพ้องต้องกันเรื่องน้ำตาล จนได้ยินคำว่ารุ่งสาง หรือนี่คือเคล็ดลับในการทำงาน? ต้องลองบ้างแล้วไหม--

"มันช่วยขนาดนั้นเลยรึ อื้ม ๆ น่าสนใจ"
"เจ้าชอบของหวานเหรอ"

เตรียมโน้ตไว้ในสมอง นี่แหละทางรอดของเรา เผื่อวันไหนลืมตัว(?)แกล้งบ่อยเกิน เดี๋ยวรุ่นน้องหน้าหงิกหน้างอไม่คุยด้วย

+

ได้รับแรงสนับสนุนจึงเบาใจ อย่างน้อยก็รู้สึกผิดน้อยลง(?)

"หมายความว่าเรายังหน้าเด็กอยู่น่ะสิ ค่อยยังชั่ว ฮะ ๆ"

ขบขำตามคำพูดของหญิงสาว

"อยากกลับไปเรียนปี 1 เหมือนกันแฮะ แต่ก็อยากเรียนจบเต็มที"
"ปีก่อนก็รู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ยังทำได้ไม่ดีพอ ต้องพยายามให้มากขึ้นซะแล้ว"
"เจ้าล่ะ ได้วางแผนไว้ไหมว่าเรียนปีนี้อยากทำอะไร"

ฟังคำตอบแล้วนึกในใจว่าสมกับที่เป็นคอสม์ของไดโอนีซุสดี

“นั่นสินะ แต่ละวันมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นเสมอ“
”ข้าก็เจอแต่เจ้าเหมือนกัน ฮะ ๆ“
“ไว้ว่าง ๆ ค่อยไปทักทายคนอื่น”

จะว่าไป ตอนนี้ก็ว่างนี่หว่า

“พักเสร็จไปเดินเล่นดีไหมเนี่ย“
”คนเขาจะหาว่าข้าหนีหน้าที่ไหมนะ ถ้าไม่มาช่วยรุ่นน้องลงทะเบียนเข้าบ้าน“

ถามไปงั้นล่ะ ตั้งอกตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะไปเดินเล่นชิล ๆ ก่อน