( แม่สวยลูกก็เลยสวยตามค่ะ🤸‍♀️)

(ไม่ต้องสืบว่าแฟนทิเลียได้ความสวยมาจากใคร🙂‍↕️)

ทอดสายตามองเขาอย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะพยักหน้ารับ

"แน่นอน หากนั่นเป็นความปรารถนาของท่าน"

กล่าวจบ แฟนทิเลียก็ผินกายก้าวนำไปตามทิศทางสายตาของชายหนุ่ม กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาแตะปลายจมูก อบอวลปนควันอ่อนของเตาไฟ

นางหยุดยืนหน้าร้าน ก่อนจะหันกลับมาเอ่ย

"เชิญเลือกได้ตามสบาย หากมีสิ่งใดที่ต้องการอีก ก็บอกข้าได้เสมอ"

"วันนี้ ข้าเป็นเจ้ามือให้ท่านเอง"

สายตาของแฟนทิเลียเหลือบมองตะกร้าในมือเขา ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"ข้ากำลังจะกลับคฤหาสน์ อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก"

นางหยุดเพียงชั่วอึดใจ แล้วจึงพยักหน้า

"และแน่นอน ข้ามิได้ถือสาเรื่องใด"

"หากการร่วมทางนี้มิได้เป็นภาระแก่ท่าน ข้าก็ยินดีจะเดินเคียงไปกับท่าน"

"โอ้ เป็นเช่นนั้นเองรึ?"

นางเอ่ย

"ข้ามีนามว่า แฟนทิเลีย เป็นรุ่นพี่ของท่านอยู่หนึ่งปี"

ระหว่างนั้นนางก็ขยับผ้าคลุมไหล่ให้เข้าที่ จัดความเรียบร้อยของตนเองอีกสักหน่อย

"หากวันใดมีเรื่องใดให้ช่วย ไม่ว่าจะการประลองหรือคำชี้แนะ ก็มาหาข้าได้เสมอ"

"คิดเสียว่าเป็นการตอบแทนเหตุการณ์ในวันนี้"
(+)

"ในหมู่พวกเขามีทั้งผู้หลงใหลในการวาดภาพ และมีผู้ที่มอบหัวใจให้บทกวี… เมื่อข้ามีฤกษ์ได้ออกมา ข้าจึงคิดว่าไม่ควรกลับไปมือเปล่า"

คำพูดสุดท้ายแผ่วลง แสดงให้เห็นว่าในมุมหนึ่ง นางเองก็โอนอ่อนลงไปบ้าง

"เห็นเช่นนี้ ข้าชนะศึกจากการประลองด้วยมือเปล่ามามากกว่าการพึ่งพาอาวุธเสียอีก เพียงแต่ที่นี่ไม่ใช่สนามประลอง ดังนั้นการใช้วาจาคงดีกว่า กำลังมีไว้ใช้ก็ต่อเมื่อพวกเขาเริ่มล้ำเส้น..ซึ่งการที่ข้าไม่ทำเช่นนั้นนับเป็นโชคดีของพวกเขา ในวันนี้ "

กล่าวจบ นางจึงลดสายตาลงมองม้วนกระดาษในอ้อมแขน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"สิ่งเหล่านี้ ข้าตั้งใจนำกลับไปยังคฤหาสน์ให้เหล่าน้องของข้า"
(+)

แฟนทิเลียรับคำนั้นด้วยการโน้มศีรษะเพียงเล็กน้อย

"ท่านเฮลิค… นับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งที่ได้รู้จักท่าน"

เสียงของนางราบเรียบ

"โดยปกติแล้ว ข้ามักมีน้องชายติดตามมาด้วย แต่ในวันนี้เขามีภาระอื่นที่ไม่อาจละทิ้งได้"

"แม้จะเป็นเช่นนั้น ตัวข้าเพียงลำพังก็ยังดูแลตนเองได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ติดตามหรอก"

วาจาของนางโอ้อวดออกมาอย่างมั่นใจ
(+)

เมื่อหันกลับมา นางยื่นห่อผ้านั้นให้ไมอา

"รับไปสิ"

แฟนทิเลียกล่าว

"หากยังไม่เพียงพอ… เจ้าจะซื้อผลไม้เพิ่มก็ได้ เผื่อจะได้นำไปฝากนายหญิงของเจ้าด้วยไงล่ะ "

จากนั้นสายตาก็หันไปยังแผงขายเนื้อ แฟนทิเลียยกมือชี้ไปยังเนื้อแกะตากแห้งชิ้นใหญ่ซึ่งแขวนอยู่เคียงกับขนมปังที่ตั้งขายอยู่ใกล้กัน

"เนื้อชิ้นนั้น"

นางกล่าว

"และขนมปังอีกสองก้อน"

พ่อค้าก้มศีรษะรับคำ ก่อนจะห่อของทั้งหมดด้วยผ้าขาวอย่างประณีต ตามด้วยเสียงเหรียญกระทบกันแผ่วเบาเมื่อแฟนทิเลียยื่นค่าตอบแทนออกไป
(+)

เสียงอุทานสั้นๆ ที่หลุดจากริมฝีปากของไมอาทำให้มุมปากของแฟนทิเลียยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางยกมือขึ้นป้องริมฝีปาก หัวเราะแผ่วเบา

"เจ้านี่นะ…"

นางเอ่ยเสียงแผ่ว แฝงความเอ็นดูที่มิได้ตั้งใจปิดบัง

"ทำให้ข้าอดนึกถึงน้องของข้าไม่ได้เลยจริงๆ"

จากนั้นสายตาก็หันไปยังแผงขายเนื้อ แฟนทิเลียยกมือชี้ไปยังเนื้อแกะตากแห้งชิ้นใหญ่ซึ่งแขวนอยู่เคียงกับขนมปังที่ตั้งขายอยู่ใกล้กัน
(+)

เมื่อได้ยินคำอาสาของเขา แฟนทิเลียก็หยุดก้าวครู่หนึ่ง คล้ายชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจแบ่งสัมภาระในอ้อมแขนออกครึ่งหนึ่ง แล้วยื่นส่งให้เขา

"หากท่านว่าเช่นนั้น"

นางกล่าว

"ข้าก็คงต้องขอรับน้ำใจของท่านไว้"

ดวงตาของนางสบกับเขาอีกครั้ง

"ขอบคุณท่านอีกครั้ง"

"ยินดีที่ได้พบ ท่านเอไลออส"

นางผงกศีรษะเพียงเล็กน้อย เป็นทั้งการทักทายและการขอบคุณในคราวเดียวกัน

"โอ้ ไม่หรอก"

นางเอ่ยต่อ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"ข้าเพียงกำลังนำปาปิรุสเหล่านี้กลับไปให้เหล่าน้องๆ ที่คฤหาสน์ของข้าเท่านั้น มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก"

ขณะกล่าว นางยกมือชี้ไปยังเส้นทางเบื้องหน้า
(+)

(หรือเราควรทำขายให้ปวงประชาเอาไปแขวนในห้องคนละรูป🥀)

( โอ๊ย เมื่อพี่คนโตกับน้องคนเล็กมาอยู่ด้วยกัน😭😭😭🫳🏻🫳🏻🫳🏻 เหมือนแมวอินโทรเวิร์ตทั้งสองตัว🐈🐈)

(โดนเรียกแม่พอทน มีกรอบทองพอเลย5554444445😭😭😭)

( มีรูปเปล่าไว้ให้วาดด้วยค่ะ(ไม่รู้มีทำไม) ใครอยากเอาไปวาดก็เชิญเลย😭)