เธอพยักหน้าตอบคำถาม พลางมองหาที่ร่มให้อีกคนไปด้วย ”เจ้าค่ะ ข้ามาเตรียมตัวสำหรับวิชาดาบ…ถ้าไม่ฝึกมาก่อนคงรั้งท้ายในชั้นเรียนแน่“ เจ้าตัวจะดูกังวลไม่น้อย
เธอพยักหน้าตอบคำถาม พลางมองหาที่ร่มให้อีกคนไปด้วย ”เจ้าค่ะ ข้ามาเตรียมตัวสำหรับวิชาดาบ…ถ้าไม่ฝึกมาก่อนคงรั้งท้ายในชั้นเรียนแน่“ เจ้าตัวจะดูกังวลไม่น้อย
ไมอารับหอกคืนด้วยท่าทีสำนึกผิด
“ขอบคุณนะเจ้าคะ” ไม่แน่ชัดว่าเธอตอบรับคำชมหรือขอบคุณที่อีกฝ่ายคืนหอกมาให้ หรืออาจจะทั้งสองอย่าง
“ใช่เจ้าค่ะ ว่าแต่แผล…?“ ในตอนนี้ เจ้าตัวดูจะเป็นห่วงแผลบนแขนของอีกฝ่ายมากกว่าบทสนทนา
ไมอารับหอกคืนด้วยท่าทีสำนึกผิด
“ขอบคุณนะเจ้าคะ” ไม่แน่ชัดว่าเธอตอบรับคำชมหรือขอบคุณที่อีกฝ่ายคืนหอกมาให้ หรืออาจจะทั้งสองอย่าง
“ใช่เจ้าค่ะ ว่าแต่แผล…?“ ในตอนนี้ เจ้าตัวดูจะเป็นห่วงแผลบนแขนของอีกฝ่ายมากกว่าบทสนทนา
/กลืนลงท้อง(???))
เมื่ออีกฝ่ายตอบคำถามพร้อมรอยยิ้ม ไมอาก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ทั้งยังเบาใจที่ได้ยินว่าตนเป็นคู่ฝึกที่ดี
“ดูเหมาะสมมาก” คู่ฝึกของเธอคงเป็นนักธนูมากฝีมือ เดาเอาจากการประมือเมื่อครู่
“นายของข้าน่ะเจ้าค่ะ…อย่างน้อยๆเป็นดาบก็คุ้มกันคนได้” เห็นได้ชัดว่าท่าทีนอบน้อมของผู้พูดเป็นผลมาจากบทบาทผู้รับใช้
/กลืนลงท้อง(???))
เมื่ออีกฝ่ายตอบคำถามพร้อมรอยยิ้ม ไมอาก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ทั้งยังเบาใจที่ได้ยินว่าตนเป็นคู่ฝึกที่ดี
“ดูเหมาะสมมาก” คู่ฝึกของเธอคงเป็นนักธนูมากฝีมือ เดาเอาจากการประมือเมื่อครู่
“นายของข้าน่ะเจ้าค่ะ…อย่างน้อยๆเป็นดาบก็คุ้มกันคนได้” เห็นได้ชัดว่าท่าทีนอบน้อมของผู้พูดเป็นผลมาจากบทบาทผู้รับใช้
“ท่านช่างมีเมตตาจริงๆเจ้าค่ะ ทีหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้”
ไมอามองอีกฝ่ายตรวจดูกระดาษไป ใจก็ภาวนาไม่ให้มีตรงไหนเสียหายไป
“ท่านช่างมีเมตตาจริงๆเจ้าค่ะ ทีหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้”
ไมอามองอีกฝ่ายตรวจดูกระดาษไป ใจก็ภาวนาไม่ให้มีตรงไหนเสียหายไป
ไมน่าจะไม่นั่งจ๋อง แต่เดินตามไปปิดผ้าให้พี่ครับ55555555 ยิ่งเห็นไกวขาแล้วลนลานมองซ้ายมองขวาว่ามีใครมองไหม บอกพี่ฟีว่า ข้าเห็นกับผู้อื่นเห็นย่อมไม่เหมือนกัน…ที่นี่มีชายมากนักนะเจ้าคะ💦)
ไมน่าจะไม่นั่งจ๋อง แต่เดินตามไปปิดผ้าให้พี่ครับ55555555 ยิ่งเห็นไกวขาแล้วลนลานมองซ้ายมองขวาว่ามีใครมองไหม บอกพี่ฟีว่า ข้าเห็นกับผู้อื่นเห็นย่อมไม่เหมือนกัน…ที่นี่มีชายมากนักนะเจ้าคะ💦)
คำพูดของอีกฝ่าย ทำให้เธอหลุบมองกระดาษที่ร่วงอยู่บนพื้น…เหยียบไปคงได้กลับไปเป็นทาสใช้หนี้เป็นแน่
“ข้าเก็บให้นะเจ้าคะ…?” ขออนุญาตอย่างระมัดระวัง ไมอาคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นคนชั้นสูงสักบ้าน ผู้ที่สามารถถือหนังสือและกระดาษเดินไปเดินมาได้เช่นนี้
คำพูดของอีกฝ่าย ทำให้เธอหลุบมองกระดาษที่ร่วงอยู่บนพื้น…เหยียบไปคงได้กลับไปเป็นทาสใช้หนี้เป็นแน่
“ข้าเก็บให้นะเจ้าคะ…?” ขออนุญาตอย่างระมัดระวัง ไมอาคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นคนชั้นสูงสักบ้าน ผู้ที่สามารถถือหนังสือและกระดาษเดินไปเดินมาได้เช่นนี้
เมื่ออีกฝ่ายพยุงตนขึ้นมาได้แล้ว ไมอาก็จัดการเก็บดาบของเธอทั้งคู่ ในขณะที่ตอบคำถามอย่างยิ้มๆไปด้วย “หิวตั้งแต่แพ้รอบแรกแล้วล่ะเจ้าค่ะ…วันนี้ข้าคงกินหมูป่าได้ทั้งตัว”
เมื่ออีกฝ่ายพยุงตนขึ้นมาได้แล้ว ไมอาก็จัดการเก็บดาบของเธอทั้งคู่ ในขณะที่ตอบคำถามอย่างยิ้มๆไปด้วย “หิวตั้งแต่แพ้รอบแรกแล้วล่ะเจ้าค่ะ…วันนี้ข้าคงกินหมูป่าได้ทั้งตัว”
”ข้า…“
ในวินาทีที่คาดไม่ถึงนั้น ไมอาไม่ทันได้ตอบรับอะไร นอกจากมีดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นและประโยคที่ตอบรับคำสอนได้ไม่จบ
ก่อนที่ชีพจรจะเต้นช้าลง เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับยกขึ้น เธอเองก็เช่นเดียวกัน…ยิ้มทั้งที่ยังมีปลายนิ้วแตะอยู่ที่ลำคอของตน
+
”ข้า…“
ในวินาทีที่คาดไม่ถึงนั้น ไมอาไม่ทันได้ตอบรับอะไร นอกจากมีดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นและประโยคที่ตอบรับคำสอนได้ไม่จบ
ก่อนที่ชีพจรจะเต้นช้าลง เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับยกขึ้น เธอเองก็เช่นเดียวกัน…ยิ้มทั้งที่ยังมีปลายนิ้วแตะอยู่ที่ลำคอของตน
+
“ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ!!! ข้าผิดไปแล้ว“
ไมอาลนลานขอโทษในขณะที่ช่วยดึงพยุงขึ้นมาอย่างแข็งแรง ก่อนจะสำรวจเนื้อตัวของอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว ปล่อยหอกให้ยังปักอยู่ที่เดิม
“ได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ? ข้า…ข้าขออภัยจริงๆเจ้าค่ะ“
“ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ!!! ข้าผิดไปแล้ว“
ไมอาลนลานขอโทษในขณะที่ช่วยดึงพยุงขึ้นมาอย่างแข็งแรง ก่อนจะสำรวจเนื้อตัวของอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว ปล่อยหอกให้ยังปักอยู่ที่เดิม
“ได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ? ข้า…ข้าขออภัยจริงๆเจ้าค่ะ“
“ยังไงข้าก็ขออภัยด้วย”
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรทั้งยังหัวเราะออกมา เธอก็โล่งใจ พยุงตัวคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างแข็งแรง อีกฝ่ายตัวสูง แต่ไม่ได้หนักเท่าที่คาด
“เช่นนั้นท่านคงมีอาวุธอื่นที่ชำนาญกว่า…?” ไมอาชวนคุยตามประสา
“ยังไงข้าก็ขออภัยด้วย”
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรทั้งยังหัวเราะออกมา เธอก็โล่งใจ พยุงตัวคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างแข็งแรง อีกฝ่ายตัวสูง แต่ไม่ได้หนักเท่าที่คาด
“เช่นนั้นท่านคงมีอาวุธอื่นที่ชำนาญกว่า…?” ไมอาชวนคุยตามประสา
“…”
“ลมแดดสินะเจ้าคะ…” ไม่ต้องพึ่งคำพูดเลอะเทอะ(…)ของร่างตรงหน้าก็พอจะตัดสินอาการได้ เพราะไมอาไปช่วยทำงานอยู่เนืองๆจึงรับรู้วิถีการใช้ชีวิตอันไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพของฝ่ายนั้นอยู่บ้าง
“หาน้ำท่าดื่มเถอะเจ้าค่ะ ก่อนจะเป็นลมเป็นแล้งไป”
เธอยังคงยื่นมือให้อีกฝ่าย หมายจะช่วยพยุงตัวขึ้นมา
+
“…”
“ลมแดดสินะเจ้าคะ…” ไม่ต้องพึ่งคำพูดเลอะเทอะ(…)ของร่างตรงหน้าก็พอจะตัดสินอาการได้ เพราะไมอาไปช่วยทำงานอยู่เนืองๆจึงรับรู้วิถีการใช้ชีวิตอันไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพของฝ่ายนั้นอยู่บ้าง
“หาน้ำท่าดื่มเถอะเจ้าค่ะ ก่อนจะเป็นลมเป็นแล้งไป”
เธอยังคงยื่นมือให้อีกฝ่าย หมายจะช่วยพยุงตัวขึ้นมา
+
พี่ฟีเซะซี่ซะแล้ว😭❤️🔥 เจ้าไมน่าจะลนมากครับแบบนี้ บอกขออภัยเจ้าค่ะๆๆ รีบดึงหอกออกมาวางกับพื้น สนใจที่ทำกระโปรงพี่ฟีขาดมากกว่า จับผ้ามาประกบกันปิดขาอ่อนพี่ส๊าว)
พี่ฟีเซะซี่ซะแล้ว😭❤️🔥 เจ้าไมน่าจะลนมากครับแบบนี้ บอกขออภัยเจ้าค่ะๆๆ รีบดึงหอกออกมาวางกับพื้น สนใจที่ทำกระโปรงพี่ฟีขาดมากกว่า จับผ้ามาประกบกันปิดขาอ่อนพี่ส๊าว)
povซ้อมปาหอกแต่เกือบโดนคุณที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ หรือ povซ้อมดาบกันแล้วพลาดล้ม)
povซ้อมปาหอกแต่เกือบโดนคุณที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ หรือ povซ้อมดาบกันแล้วพลาดล้ม)