ลีริออนลองจับก้อนสีดำๆแต่ละก้อนพลิกไปมา ฉีกส่วนที่ไหม้ออกและโยนเนื้อด้านในที่ยังพอกินได้ใส่ตะกร้าอบแยกไว้

แน่นอนวาหยิบเข้าปากตัวเองไปด้วยชิ้นนึง

“แข็งชะมัด ผสมนมแพะแล้วบดๆกินก็พอไหว”

“หรือเจ้าจะเอาทั้งหมดนี่ไปกินด้วยเลยก็ได้นะ” ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปากแล้ว ไม่สามารถเดาได้เลยว่าบุรุษผมทองผู้นี้กำลังพูดเล่นหรือพูดจริง

“แล้วเจ้าคิดว่าเหล่าแม่บ้านแม่เรือนเห็นสิ่งนี้เข้าแล้ว จะหยิบเงินออกมาจากเอากลับไปให้ลูกๆกินรึ?”

ปากพ่นถ้อยคำที่ฟังแล้วดูใจร้ายใจดี ทว่าก็รับขนมปังที่ดำเป็นถ่านมาไว้ในมือพลางยกแขนออกจากไหล่ของเด็กหนุ่ม

กดแล้วแข็งเป็นอิฐขนาดนี้ต่อให้ใช้ที่ขูดเนยขูดส่วนที่ไหม้ออกก็คงเหลือกินแค่เศษแป้งอยู่ดี

“พ่อเจ้าปล่อยให้เจ้าใช้เตาอบได้อย่างไรกันเนี่ย” ยังคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นลูกพ่อครัวร้านขนมปังอยู่

(+)

(สวรรค์มันน่าเบื่อเกินไปพวกเราก็เลยต้องลงมาเดินเล่นบ้าง เก็ทๆ😔)

(ผมมาแจมล่วยยย)

ลีริออนดึงหอกซึ่งปักบนเปลือกไม้ในจุดที่ตนยืนเมื่อครู่โยนคืนให้ หากเขาไม่เร็วพอหลบการโจมตี หอกนั่งก็คงแทงทะลุตัวเองไปแล้ว

ยังดีที่มันฝากไว้เพียงแผลถากๆที่ข้างแขน ไม่ใช่รูโหว่ขนาดเท่าผลมะเดื่อที่ท้อง

“แรงดีไม่เบานี่ ใช้ได้เลย” ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพลางโยนหอกคืนให้ ไม่ได้ดูยีระกับความจริงที่ว่าตัวเองเกือบกลายเป็นไก่เสียบและโยนหอกส่งคืนให้คนปา

“มาฝึกคนเดียวหรือคุณหนู?”

(แม่คับ ผมเห็นนางฟ้า)

“ข้าเพิ่งรู้ว่าร้านขนมปังมีแร่โทแพซสีกาฬขายเสียด้วย”

เอ่ยแซวเสียงระรื่นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตรงหน้าคือขนมปังที่ไหม้เกรียมเป็นตะโกหาใช่แร่แต่อย่างใด

“แต่พื้นผิวขรุขระเช่นนี้ คุณภาพคงต่ำน่าดู มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไอ้หนู”

ฉีกยิ้มให้ ‘เจ้าหนู’ แบบที่คนมองอาจเกิดอาการเท้ากระตุก

(เค้ามาแจมมม)

เช้าตรู่หลังการวิ่งรอบเมือง จะมีอะไรน่าสำราญใจไปกว่าหาอะไรใส่ท้องที่ว่างเปล่าอีก

ลีริออนเดินไปตามทางเดินของตลาด มองหาของกินง่ายๆที่สามารถบรรเทาความหิวก่อนกลับไปทานอาหารมื้อหลัก ณ ที่พำนัก

สายตาพลันสะดุดกับบางสิ่งที่ดูคล้ายกับหินดำสองก้อนบนถ่านอบ เขาเหวี่ยงแขนเท้าไหล่กับเจ้าเด็กที่ดูแล้วน่าจะเป็นลูกชาย(?)พ่อครัวที่ตนชอบมาพูดคุยด้วย

(+)

(จับยีหัวแค่นี้หัวร้อนแล้วหรอ /อุ้มน้องไปจุ่มน้ำ)

(ได้! ติดไฟทิพย์)

(ติดไฟได้จริงไหม ต้องลอง)

(ฮือออออออ อย่าทำเค้า กัววว อย่าเอาเสาเข็มผมไป😭😭😭)