“หวะ….เหวอ!!?!? อย…อย่าหันมาทางนี้“

คายารีบถอยห่างทันทีที่อีกฝ่ายยื่นถาดไฟลุกมาหาเขา

“ข้าว่าวางมันก่อนที่จะไหม้มือเจ้าเถิด”

ก่อนที่ไฟบนถ่านจะลุกโหมไปมากกว่านี้จะคว้าอะไรได้ตอนนี้ก็เอา

อย่างไรไม่ทราบ คายาคว้าทรายจากพื้นนอกร้านแล้วโปรยลงไปบนถ่าน และดูเหมือนจะช่วยได้อยู่บ้าง แต่ไฟโหมแรงเกินไปจนทรายน้อยๆก็น่าจะเอาไม่อยู่

(พร้อมครับ น้องยูคาลอส😔🔥)

คายายังไม่ได้ทันได้ใช้เวลาคิด คนตรงหน้าก็จุดไฟรอเรียบร้อย

ถึงจะไม่แน่ใจนักแต่ ณ ช่วงเวลานี้ก็คงมีหนทางเดียวแล้วจริงๆ

ไฟโหมได้ที่ คายาพยายามเป็นผู้ช่วยที่ดี เขาเดินไปหยิบขนมปังดิบมายื่นให้อีกฝ่าย

“หวังว่า….จะผ่านไปได้ด้วยดีนะ”

แม้ว่าเขาจะพอคาดเดาผลลัพธ์ได้ แต่อย่างน้อยก็อยากจะมีความหวังเล็กๆน้อยๆบ้าง

ถึงจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก แต่ก็นับได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในยามนี้แล้ว

คายามองถุงกระสอบที่เต็มไปด้วยถ่าน

“อืม ข้าว่าน่าจะใช้ได้!“

“แล้ว….พวกเราจะทำขนมปังทั้งอย่างนี้เลยหรือ”

“จะใช้ได้ ใช่หรือไม่?”

อย่างน้อยเขาอาจเคยเอาขนมปังที่สุกแล้วมาปิ้งกับถ่าน แต่ไม่เคยทำขนมปังที่ยังไม่สุกด้วยถ่านมาก่อน

จากที่คายาตั้งใจจะเข้ามาช่วยเหลือให้สถานการณ์ดีขึ้น กลับกลายเป็นทำให้มันพังพินาศมากกว่าเดิม

“อ่ะ…..ข้าขอโทษ“

พอเห็นคนตรงหน้าทำหน้าจ๋อย ก็ทำให้เขาเกิดรู้สึกผิดขึ้นมา

“ท่านมีถ่านที่จะมาเปลี่ยนใหม่หรือมีเตาสำรองหรือไม่?“

คายารีบหาทางแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าโดยเร็ว

‘ข้าเพียงหยอกเจ้าเล่นน่ะ’

คายาลอบกำหมัดในใจ แต่ตัวจริงของเขาคงไม่ทำเช่นนั้น เพราะมิฉะนั้นคนที่ลงไปนอนจูบพื้นจะกลายเป็นตัวเขาเสียเอง

“หยอกแรงกันเกินไปแล้ว”

อีกใจหนึ่งก็โล่งอกที่ 3 เท่านั้น เป็นเพียงเรื่องหยอกล้อ

(โดนหนักมาก ว่างเมื่อไหร่หนูจะมาวาดรูปเอาคืนนน โฮรรรร😭🔥)

ส….สามเท่า!?!! นี่ไม่ใช่จำนวนที่เขาจะสามารถรับได้ไหว เมื่อคายาได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้ากล่าว เขาก็อยากให้วิญญาณหลุดออกจากร่างไปเลยประเดี๋ยวนี้

ไม่ทันไรฝ่ามือของนางก็กระแทกเข้าที่บ่าของเขาอย่างจัง ราวกับเอาค้อนมาตอกตะปูอย่างไรอย่างนั้น ผ่ามือของนางคือค้อน และใช่…ตะปูก็คือตัวเขาเอง…

บางทีนี่อาจเป็นเวลาอันสมควรที่เขาจะได้ตรวจสุขภาพบ่าไหล่ หรืออาจตรวจทั้งตัวไปเลยก็ย่อมดี

(+)

คายารับถังน้ำจากอีกฝ่าย

“อ…อืม ข้าเห็นด้วย“

เห็นด้วยว่าขนมปังที่ใส่ไปน่าจะสุก……สุกจนกลายเป็นถ่านจริงๆ เห็นทีว่าน่าจะได้ถ่านมาเพิ่มอีกหลายก้อนทีเดียวเชียว

ไม่รีรอเขารีบถือถังน้ำเข้าไปดับไฟทันที และไม่นานนักไฟก็ค่อยๆมอดจนดับลง คายาปาดเหงื่อที่อาบทั่วใบหน้าพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เฮ้อ”

“เรียบร้อ-”

….บนถาดที่ควรจะมีขนมปัง ตอนนี้กลับสลายกลายเป็นผุยผงไปเป็นที่เรียบร้อย

“ส…สองเท่าเลยหรือ”

“ถ้าเป็น 1.5 เท่าแทนได้หรือไม่”

คายาไม่ได้คาดว่าสตรีตรงหน้าจะตอบตกลง แต่อย่างน้อยเขาก็อยากมีความหวังเล็กๆว่าอีกฝ่ายจะยอมโอนอ่อนผ่อนตาม

คายาก้มมองดูขนมปังสีดำที่วางอยู่บนถาด

“……”

ดูท่าจะลำบากอยู่จริงๆ เขายิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะกวาดสายตามองสถานการณ์รอบๆร้าน

“ถ้าไม่ว่าอะไร ข้าสามารถเข้าไปช่วยจัดการเตาไฟได้นะ”

เขาอาจจะไม่ได้มีความรู้เรื่องการทำขนมปังมากนัก แต่อย่างน้อยเขาก็เคยเข้าครัวช่วยมารดาทำอาหารอยู่บ้างเป็นครั้งคราว จึงอาจจะพอช่วยควบคุมร้านไม่ให้ไหม้ได้

ถึงส่วนสูงจะห่างกันไม่มากนัก แต่ตอนนี้เขารู้สึกราวกับกำลังสนทนาอยู่กับรูปปั้นจำลองเทพขนาดใหญ่ที่น่ายำเกรงก็ไม่ปาน

คายาพยายามยิ้มกลบเกลื่อน

“ ฮะ…ฮ่าๆ เอสเทล ข้าก็ไม่ได้เก่งมากนัก แต่ขอบคุณที่มองข้าเป็นคู่ซ้อมนะ “

” อย่างไรนี่ก็มืดค่ำแล้ว ข้าว่าเจ้ากลับไปพักผ่อนจะดีต่อร่างกายมากกว่านะ“

แน่นอนว่าเขาไม่อยากซ้อมในเวลานี้ แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธไปตรงๆ จึงเลือกใช้วิธีเบี่ยงเบนอีกฝ่ายแทน

(มาแล้วค่า🙌)

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่คายาออกมาเดินเล่นชมบรรยากาศรอบๆเมือง เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าใสอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผอิญไปสบกับดวงตาสีแดงอมชมพูของบุรุษตรงหน้า

“ ได้สิ ท่านอยากให้ข้าช่วยอะไรหรือ“

เขากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมช่วยเหลืออีกฝ่าย

(แงงงง น่ารักจังเลยค่ะ ขออนุญาตปักไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวว่างๆจะแวะมาเล่นด้วย😭💖)

(ชอบรูปประกอบด้านบนมากเลยค่ะ🤣)

โชคยังดี เสียงตอบรับของเอสเทลช่วยคืนสติให้คายาเล็กน้อย เขาแหงนมองดวงจันทร์ที่รายล้อมไปด้วยกลุ่มดาวตามปลายนิ้วของนางก่อนจะยิ้มแหยๆออกมา และถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวทันทีเมื่อได้ยินคำเชิญชวนจากอีกฝ่าย

“ข้าแค่มาเป็นธุระให้ท่านพ่อน่ะ ตอนนี้กำลังจะกลับพอดีเลย“

พูดจบก็โชว์หนังสือรายชื่อสินค้าที่พกมาให้ดู

เพราะคายาไม่ถนัดด้านทักษะการต่อสู้ เขาจึงขอให้ ‘เอสเทล‘ เพื่อนร่วมรุ่นมาฝึกทักษะด้านการต่อสู้ให้ ซึ่งนางเองก็ค่อนข้างเคี่ยวเข็ญอยู่พอสมควร และเขาเองก็เข้าใจได้ว่านางคงหวังดี แต่อย่างไรวันนี้ก็ไม่ใช่วันที่นัดซ้อมกันไว้ ทำให้คายาคิดกลัวไปเองว่าจะโดนอีกฝ่ายเรียกตัวมาซ้อม

พอสตรีตรงหน้าเอ่ยทัก คายาสะดุ้งโหยงหนึ่งที

“อรุณสวัสดิ์ เอสเทล”

บางที่ความสับสนลนลานอาจทำให้เขาลืมวันคืนเสียแล้ว

(มาแล้วค่า✨)

คายามีธุระที่บิดาวานให้ทำในบริเวณสนามกีฬาพอดิบพอดี และกว่าจะทำธุระเสร็จก็มืดค่ำเสียแล้ว

สายลมพัดผ่าน เขากวาดตามองบรรยากาศภายในสนามโดยรอบที่ผู้คนเริ่มน้อยลง ก่อนจะไปสะดุดตากับสตรีร่างสูงที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

“อ….เอสเทล“

ทันทีที่เห็นนางเขารีบยกหนังสือในมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าและรีบสาวเท้าอย่างไวตามสัญชาตญาณ เพื่อหวังเพียงแค่ว่านางจะมองไม่เห็นเขา

(ขออนุญาตปักไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวว่างๆจะมาเล่นด้วย🥺🙌)

(ย๊าาาาาาา🔥🔥)

(อย่างนั้นต้องตั้งใจเรียนให้มากขึ้นซะแล้ว🧐📖✨)

(ไม่มีใครแย่งเลยค่ะทีนี้😂)

(อนาคตผู้ค้ารายใหญ่ค่ะ5555555🫠)