เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินไปบ่นไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้วเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมาเป็นครั้งที่สอง พร้อมตะโกนไล่โกซาหลังไป
"แต่ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องคิดถึงข้านะในเมื่อปีนี้เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะ แต่ข้าไม่คิดถึงเจ้าหรอก ฮ่าๆๆๆๆ ระวังอย่าเจอกันบ่อยที่สถาบันแล้วกันล่ะ"

แล้วหันหลังตั้งใจจะเดินแยกไปอีกทาง

(ขอบคุณที่ให้มากวนตี- มาแจมด้วยนะคะ😆)

"ข้าไปแล้วก็ได้ โอ้ไดโอนีซุส ทำไมความจริงใจของลูกถึงถูกปฏิบัติแบบนี้กัน ข้านี่ช่างอาภัพเหลือเกิน"
ไม่วายยังไม่หยุดเล่นใหญ่ บ่นพึมพำตัดพ้อที่ไม่มีแต่แต่เศษเสี้ยวของความจริงอยู่เลยติดเล่นจนเป็นนิสัย และยิ่งกับคนรู้จักแบบเจ้ารูมเมทเก่าคนนี้ด้วยแล้ว มันอดไม่ได้จริงๆ

ขาที่ทำท่าจะเดินจากไปยังอ้อยอิ่งหันมาทำท่าซึมเศร้าน้ำตาตกไม่เลิก
"ข้าคงต้องเก็บไวน์ชั้นดีนี้ไว้ดื่มคนเดียวซะแล้ว"

"โอ๊ย!!" เสียงร้องอันเวอร์วังพร้อมแอคติ้งความเจ็บปวดที่เล่นเกินจริงจนต้องได้รางวัลสาขาเล่นใหญ่กว่าโรงละครไหนๆที่พ่อของเขาเป็นเจ้าของอีก

"เจ้าตีมือข้าแบบนี้ได้ยังไง มันเจ็บทั้งตรงนี้และตรงนี้เลย" ชี้ไปที่มือและตามมาด้วยหน้าอกข้างที่หัวใจอยู่
+

เคอฟิออนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจให้หนุ่มน้อยโกซาที่เชิดหน้าอยู่ ถึงจะดูเหมือนหนุ่มน้อยเอาแต่ใจแต่ถ้าเป็นเรื่องนี้ก็คงไม่แพ้กันทั้งคู่

"เอาเถอะ ข้าไม่แกล้งแล้วๆ อยากได้ก็เอาไปเลย แต่ถ้าไม่รู้จะเอาไปใช้กับอะไร...มาขอไวน์ที่ห้องข้าได้เสมอนะ"
นิ้วเรียวยาวแกล้งปาดเชยคางของโกซาด้วยท่าทีขี้เล่น ทั้งหรี่ตามองและรอยยิ้มนั่นอีกโชคดีที่ไม่โดนหมัดสวนมาสักหมัดสองหมัด

ถามว่าเคอฟิออนได้สะทกสะท้านกับความกำหมัดของเจ้าเด็กหัวชมพูนี่หรือไม่ ก็ต้องบอกว่าไม่สักนิด ออกจะสนุกชอบใจด้วยซ้ำไป
"โถ อย่าใจร้ายกับข้านักเลยสหาย เห็นมั้ยว่าจ้าได้ช่วยเจ้าตัดสินใจให้เร็วขึ้นนะ เป็นปกติคงเอากลับไปนอนคิดจนมีคนอื่นมาตัดหน้าไปก่อนแล้ว"

"แล้วใครบอกว่าข้าอยากได้กัน ข้าก็แค่จะซื้อ ไม่จำเป็นต้องอยากได้นิ"
พูดติดตลกเหมือนเป็นมุขของเด็กบ้านรวยที่ใช้เงินแบบไม่ใช้หัวคิด
+

(ขออนุญาตเนียน+นะคะ)
"เมี๊ยว เมียวๆๆ ไปไหนแล้วนะ"
เคอฟิออนมุดโผล่มาจากพุ่มไม้ด้านข้าง เขาเห็นเจ้าแมวน้อยตัวนึงวิ่งผ่านไประหว่างเขากำลังเดินเล่นอยู่ บังเอิญว่าตาดีเห็นว่ามันวิ่งด้วยท่าทางประหลาดเหมือนกำลังเจ็บเลยรีบตามมันมา

แต่เหมือนมันจะวิ่งมาเจอคนอื่นไปซะแล้ว
"อ้าว- อยู่นี่เอง เอ่อท่านเป็นเจ้าของเจ้าตัวน้อยนี่หรือ"

"ฮ่าๆๆๆๆ ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจหัวเราะเจ้านะ เพียงแต่มีนอดไม่ได้จริงๆ ฮ่าๆๆๆ"
เจ้าตัวยังหัวเราะออกมาไม่เลิก ตั้งแต่รู้จักกันมาการเข้าไปแหย่รังแตนแบบนี้ก็ถือเป็นความสุขอย่างนึงของเขาไปซะแล้ว

แม้จะไม่ได้มองดีๆแต่ท่าทางที่หาเอาจริงเอาจังไม่ได้นั่นก็ชวนให้หัวเราะขำออกมาอย่างถึงที่สุดเลย

"ฮ่าๆๆๆ พอที่ๆ ถ้าเจ้ามองข้าแบบนั้น ข้ากลัวว่าข้าจะหัวเราะจนมีอะไรระเบิดในท้องข้า"

เคอฟิออนยืนกอดอกบกมือปิดปาก ที่เป็นการปกปิดรอยยิ้มอมขำไว้ตั้งแต่ตอนโดนหาว่าสภาพเหมือนผีทะเลตอนเมา ไปจนถึงการเหวียงวีนแบบตรงไปตรงมาที่ช่างหามาเปรียบเทียบนั่นอีก

"อืม อืม คึก- ข้าขอโทษเจ้าด้วยแล้วกันนะที่ทำให้ตกใจ คึก"

จนกระทั่งทนไม่ไหวและหลุดขำออกมาเสียงดังจากท่าทางการกอดสินค้าชิ้นนั้นไว้ราวกับเด็กหวงของทั้งยังท่าทางการพูดกับพ่อค้านั่นอีก
+

"ไม่มีมารยาท? โนโน ไม่ใช่เลยสหาย ข้าแค่เห็นงานไม้ชิ้นนี้มันสวยดีไม่ต่างกับเจ้าเท่านั้น" หยิบถุงเงินออกมาโยนขึ้นลงล่อตาล่อใจพ่อค้า

"แล้วข้าก็ไม่ได้ลังเลและพร้อมซื้อทันทีด้วย เจ้าว่าข้าไม่ได้อย่างน้อยข้าก็ขอแล้ว"

เอาจริงๆเขาไม่ได้อยากได้มันเท่าไหร่นักหรอกเพียงแต่เมื่อเห็นโกซายืนเกาะงานไม้ชิ้นนี้เป็นลูกลิงอยู่นานเลยอดที่จะแกล้งไม่ได้ ถือจะว่าเป็นการช่วยให้เขาตัดสินใจซื้อได้ไวขึ้นแล้วกัน

สะดุ้งไปกับเสียงตกใจของโกซาด้วย ไม่ทันคิดว่าเจ้าตัวจะตกอยู่ในภวังค์มากขนาดที่จะไม่รู้สึกตัวว่ามีคนเดินมาข้างหลัง ถึงแม้จริงๆมันก็ควรจะส่งเสียงทักก่อนนั่นล่ะ เขาเพียงแต่ทำตามความเคยชินของตัวเองเกินไป

"ตกใจอะไรของเจ้าขนาดนั้น ข้าดูเหมือนผีรึไงกัน"
ท้าวเอวมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีขบขัน

"มีอย่างที่ไหนกันเจอคนรู้จักแล้วทำหน้าบูดใส่"
+

(ขออนุญาต+นะเจ้าคะ)
ช่วงเย็นเป็นช่วงนี่เคอฟิออนชอบที่สุดเป็นช่วงที่เขาตัดสินใจจะออกจากบ้านบ่อยมาก
มาเดินดูสิ่งของมากหน้าหลายตาที่วางขาย

แต่สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับกลุ่มผมสีชมพูอ่อนที่คุ้นตาที่แอบรู้สึกไม่อยากเจอหน่อยๆ
แต่เมื่อเห็นเจ้าตัวบ่นอะไรอยู่กับตัวเองนานสองนานก็อดที่จะเข้าไปทักทายไม่ได้
"งานไม้ชิ้นนี้สวยดีนะ ยื่นบ่นอะไรคนเดียวอยู่? เจ้าจะซื้อหรอ? ถ้าไม่ซื้อข้าขอซื้อไปล่ะ"