(พอมาคิดดีๆ ก็ดูมีเหตุผ-/ไอ)

หนุ่มผมสีพฤกษาเอ่ยพลางเชิดหน้าตางอนตุ้มป่องตามเดิม แถมยังโหวกเหวกโวยวายกับคำพูดช่วงหลังอีก “เฮ้!?!”

“รุ่นพี่จะใจร้ายใจดำกับข้าขนาดนี้เลยหรอ!?!“

”คนแรกที่มีไฟที่ควบคุมระดับการสร้างสิ่งของต่างๆ เท่จะตายไป“
”อีกอย่างนะถ้าเกิดรุานพี่โดนจับเข้าคุกเพราะแบบนั้น พวกคอสม์แอรีสและเทพโอลิมปัสรุ่นเดอะไม่ต้องจำโทษตลอดชีวิตเลยเรอะ!?“ เริ่มเข้าโหมดตื่นตูมแบบเหมือนสับสวิทซ์ไฟ พร้อมเริ่มเอ่ยเสียงดังขึ้นว่า

”ไม่ได้สิๆ วิชาเรียนการค้านั่นข้าเรียนแล้วได้คะแนนไม่ผ่านชัวร์ เสียเวลาอีก“
”ข้าซ้ำชั้นได้เลยนะ!?!!-“

”ข้าไม่อยากซ้ำชั้นนะรุ่นเพ่---“

+

เมื่อพูดถึงพลังที่อาจอันตรายถึงผู้อื่น โกซาเริ่มกันมองคู่สนทนาอย่างตรงไปตรงมาชัดๆ ก่อนจะยกยิ้มกว้างจนตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว
“ไม่หรอก~”
“ก็รุ่นพี่เป็นคนอ่อนโยนนี่หน่า ไม่แน่น๊าสักวันหนึ่งไฟของรุ่นพี่ต้องเป็นไฟที่มีความเฉพาะแน่ๆ”

”ข้าเคยได้ยินท่านพ่อเอ่ยเรื่องวัสดุกับความร้อนที่ต้องใช้ระดับที่แตกต่างกัน ซึ่งทุกวันนี้พวกเราปรับคงอุณหภูมิได้ไม่เต็มที่ ไม่แน่น๊าๆ~“
”รุ่นพี่อาจจะเป็นคนแรกก็ได้นะ“

+

“รู้ไหมว่าข้าต้องบำรุงผมเท่าไรกว่าจะเงางามดูดีขนาดนี่น่ะ-” อวดไม่พัก แถมเชิดหน้าภูมิใจกับการดูแลเอาใจใส่ต่อร่างกายสมเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง ยิ่งงงงวยกว่าเดิมว่าคนแบบนี้ได้พรเฮเฟลตัสเนี่ยนะ (...)

“สงสัยท่านคงเอาชื่อพวกเราลงในกล่องแล้วก็เขย่าเหยาะออกมาเป็นเครื่องเทศบนมื้ออาหารแน่ๆ!” บางทีเจ้าตัวพูดก็แอบมีปาดมุมปากกันน้ำลายหกนิดๆ หิวแหละ... แน่นอนคนโรลก็ด้วย(...)
.
.

+

โกซาฟัวคำตอบและยกยิ้มเห็นพ้องอย่างอารมณ์ดี แม้ว่าบางทีใบหน้ากำลังคะนึงคิดบางอย่างด้วยความรู้สึกเอื่อยเฉื่อย

ให้สายลมจากลมทะเลพัดผ่านไกลมายันภาคพื้น กลิ่นดอกไม้ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

กระทั่งคำพูดมากมายที่เอ่ยออกมาถูกคุณถือวิสาสะลูบหัวแบบงุนงง และคงทำได้เพียงครู่เดียวเพราะเจ้าตัวรีบขยับมือดันออก หน้ามุ่ยเป็นกระต่ายมูหูอารมณ์บ่จอย

“รุ่นพี่อะไรเล่า-”
“ผมข้ายุ่งพอดี”

+

(เค้าอาจจะไป--- เดะแลกการ์ดกันนน)

(นั่นไม่น่าจะใช่ตำแหนาฃในครอบครัวเท่าไรนะท่าน
มะเป็นไร ข้าเกรงใจ--)

03.2 เกรงใจโต๊ะดราฟที่บ้านดิฉันด้วยเพื่อน...
bsky.app/profile/hoa-...

03.1 ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร วันหลังไม่ต้องวาดก็ได้นะเพื่อน (...)
bsky.app/profile/hoa-...

(ไม่มีวันไหนที่แกจะไม่บอมฉันเลยหรือไงวะ-)

เริ่มยิ้มแป้นหันมาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยออกหน้าออกตา
"ใช่แล้วๆ แตกต่างกันมาก- เลยล่ะ ยังไม่รวมว่าลายเส้นของดอกไม้และใบไม้มีความเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนกัน สามารถถอดแบบเอามาเพื่อทำเป็น texture พื้นผิวที่ทำให้คนเข้ามาสัมผัสไม่เหมือนกันด้วย"

"นอกจากนี้ สีของพวกมันก็สามารถนำไปเป็นต้นแบบของเฟอร์นิเจอร์ที่จะทำให้ห้องดูสวยได้อีกด้วยนะขอบอก"

ตาสีแชมเปญมองดอกไม้สีฟ้าที่พยายามถักเป็นมงกุฎ ทว่าสุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวก็เกิดเสียงหัวเราะใสคล้ายกำลังเอ็นดู
"งี้แหละ มงกฎอันแรกที่ข้าทำให้ท่านแม่ ก็เละประมาณนี้แหละ-" ดูไม่อายผลงานที่ล้มเหลวเลยด้วย

"ต่อมาพอลองฝึกทำไปเรื่อยๆ มันก็ค่อยๆ ออกมาดีขึ้นล่ะ"
"แต่ข้าก็ชอบใส่ในแจกันนะ อยู่ตามธรรมชาติเดิมของมันย่อมสวยของมันเองอย่างมีเสน่ห์อยู่แล้ว" กระทั่งคำพูดหนึ่งถูกอกถูกใจเจ้าตัว

+

(แต่ 2 คนไม่มีสกิลต่อสู้เลยนะน้องชาย...)

(ผมต่อยปากผู้ชายคนนี้ได้หรือไม-)

(งุ้ยยยย ลูกแม่----/หอมหัวม๊สฟฟฟ---)

(เราจะมีเพื่อนเพื่อล้าฃแค้นการบอมจริงๆเรอะคับ!?! 55555555555)

(ถ้าใจว่าใช่ บางครั้งก็ไม่ต้องพิสูจน์ แต่แค่วาดเพิ่มลงไป (???))

(รักษาแบบใดดี /ครุ่นคิด)

(มาเป็นเด็กรักการนอนด้วยกันเถอะ-- /โดนบรรณารักษ์เพ่งเล็-)