(พร้อมเสิร์ฟกล้ามให้อีกเยอะๆ เลยค่ะ 💪🏻😉)

-__-
มองด้วยสายตาเวทนา

"หากเจ้าคิดว่าสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าคือดวงอาทิตย์.. ข้าก็อรุณสวัสดิ์เช่นกัน" ว่าแล้วก็ชี้ดวงจันทร์ที่ถูกรายล้อมด้วยเหล่าดารา

"เจ้ามาทำอะไรแถวนี้? หรือเจ้าเกิดอยากฝึกพิเศษกับข้าขึ้นมา" ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบเธอก็กวักมือเรียกคายาเสียแล้ว

ลูกศรปักลงตรงกลางอย่างน่าเหลือเชื่อ ตั้งแต่ฝึกธนูมาน้อยครั้งนักที่เธอจะยิงมันได้เข้าเป้าอย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้

"ข้าทำได้แล้ว"

ดวงตาเป็นประกายแห่งความปิติยินดี เธอยิ้มให้จูเลียส แม้จะเป็นค่ำคืนที่มืดมิดแต่แสงไฟสลัวจากคบเพลิงเผยให้เห็นรอยยิ้มดีใจดั่งเด็กน้อยซึ่งไม่บ่อยนักที่เธอจะเป็นแบบนั้น- คงเป็นเพราะเธอชอบเอาชนะมากเกินไปกระมัง

(3)

อีกขณะนึง- ความอยากเอาชนะลูกธนูลูกนี้เริ่มตีตื้นขึ้นมา หากแต่เธอต้องข่มมันไว้ มิเช่นนั้นคงเผลอปล่อยแรงมากเกินไปจนทิศทางของลูกธนูผิดเพี้ยนอีกเป็นแน่

ข้าแด่เทพแอรีส ท่านช่วยจัดการบอเรียสไม่ให้ขวางความสำเร็จของข้าด้วยทีเถิด

และบังเอิญทีเดียวเชียว แรงลมพัดผ่อนเบากว่าครั้งก่อนหน้าเป็นไหนๆ เธอปล่อยสายธนูยิงลูกศรตรงไปที่เป้า

ฟิ้ว-

!

(2)

ท่าทางของจูเลียสและขนาดตัวที่ต่างกันของพวกเธอทั้งสองทำเจ้าตัวหลุดหัวเราะเล็กน้อย

"ลำบากแย่ ท่านอาจารย์"

ยกยิ้มมุมปากก่อนจดจ่อกับธนูอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ ลองปล่อยใจปล่อยกายให้เป็นไปตามที่อีกคนจัดวาง พยายามผ่อนคลายให้มากที่สุดตามที่จูเลียสพร่ำบอก แม้เอสเทลจะไม่ค่อยเข้าใจคำว่า 'ใช้ความรู้สึกเพ่งไปที่ปลายลูกธนู' ของจูเลียสก็ตามที

(1)

( ไม่เท่าไหร่ แต่จ้องตาเป็นมันเลยนะคะ 😌 )

"ทำสิ่งใดไว้ ก็ต้องชดใช้"

ตอบกลับและรับเหล่าเนื้อย่างมาไว้ในมือ ลองกัดปลาย่างเป็นคำเล็กโดยไม่รออีกฝ่าย

เอสเทลตาโตเล็กน้อย ดวงตาสีแดงสดฉายประกายวับวาว

"..อร่อย" รสชาติและกลิ่นทะเลเด่นชัด ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย สุดยอด..

กระพริบตาปริบๆ ขัดกับภาพลักษณ์ร่างสูงใหญ่ของเธอซะเหลือเกิน

"ประสาทรับรสเจ้าช่างดีเยี่ยม" < จะสื่อว่าเก่งจัง หาร้านที่อร่อยและราคาดีขนาดนี้ได้ด้วย

แม้เสียงเรียกจะเบานัก แต่มีหรือที่คนไวต่อสัมผัสแบบเธอจะไม่ได้ยิน?

เอสเทลหันขวับมองตามเสียงเรียก ชายหนุ่มคุ้นตาที่กำลังทำท่าทางแปลกๆ ด้วยการเอาหนังสือบังหน้านั้นช่างดึงดูดความสนใจจากเธอซะเหลือเกิน

แม้ใต้ผืนฟ้าจะมืดมิด แต่แสงสลัวจากคบเพลิงโดยรอบก็พอทำให้เธอสังเกตเห็นอยู่บ้าง

รูปร่างแบบนี้ ส่วนสูงประมาณนี้..

"คายา?"

หัวคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย

"นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใด"

/จ้อง

( 💪🏻🥺🥺 )

(แสงสว่างช่างจ้าซะเหลือเกิน เห็นแค่ข้างหลังแต่ก็รู้ได้เลยว่าจุเลียสน่ารักม้าก 😭❤️)

เอสเทลขยับตัวเข้าไปใกล้แต่ก็เว้นระยะห่าง พยายามชะเง้อมองผ้าอีกผืนในกระเป๋า ไม่กล้ายื่นมือออกไปหยิบ

"ม้าของเจ้าจะไม่กลัวข้าใช่หรือไม่"

"บุรุษเพศยังสามารถเผยเรือนร่างได้ แล้วเหตุใดข้าจึงทำไม่ได้?" พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ใส่อารมณ์

"ใช่ว่าข้าเปลือยให้เจ้าดู" เธออยากจะเปิดผ้าโชว์ให้อีกฝ่ายมองดีๆ อีกรอบ แต่ก็กลัวจะเป็นลมไปซะก่อน- แม้ว่าอีกฝ่ายจะหลบหน้าหลบตาแต่เธอก็ยังเห็นความแดงระเรื่อภายใต้ท้องฟ้าราตรี เพราะงั้นเก็บเป็นเพียงความคิดของตนน่าจะดีกว่า

+ (มีต่อ)

-__-
คิดไว้แล้วว่าต้องโดนแซว คงไม่รอดพ้นสายตาโดรมีอุสหรอก

"ปฏิกิริยาปกติของมนุษย์"

"แต่ก็นั่นน่ะสิหนา..." เธอพึมพำ "กับองค์เทพเฮอร์มีส.. เจ้าจะอธิษฐานขอสิ่งใด?"

"อ๊ะ-"

สายธนูถูกปล่อย มันสั่นแรงกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย และนั่นทำให้ทิศทางเพี้ยนจากที่คิด

แต่ก็ไม่ได้แย่นัก ถือว่าพัฒนากว่ารอบก่อนที่เธอเคยฝึกกับจูเลียส

แม้จะไม่เข้ากึ่งกลางเป้า แต่มันก็ไม่ได้ห่างเกินไปจนน่าเกลียด

(2)

เดินตามจูเลียสจนถึงที่หมาย หญิงสาวคว้าคันธนูจากอีกฝ่าย เธอยกมันขึ้นเหนือระดับตัวก่อนวางลูกศร ง้างสายตั้งท่าเล็งไปที่เป้าตรงหน้า
คิ้วขมวดลงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงฉายแววจริงจังจดจ่อไปกับมัน เมื่อครู่เธอลองเช็คทิศทางลมแล้ว รอบนี้แหละมันต้องเข้ากึ่งกลางเป้าแน่

(1)

(ปักนะคะะ)

(ขอเนียนรู้จักเลยนะคะ 😍)

"!?" ไหล่หนากระตุกเล็กน้อยด้วยความตกใจ

"เจ้า.. โดรมีอุส"

เพื่อนร่วมบ้านของเธอนี่เอง เอสเทลมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับเมื่อกี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

"อืม" เงยหน้ามองเหล่าดาราบนฟ้าอีกครั้ง แสงดาวเปล่งประกายสะท้อนในดวงตาสีแดงสดของเธอ "น่าแปลกที่คืนนี้สวยงามมากกว่าปกติ"

"หรืออาจเพราะเป็นคืนก่อนวันแห่งการอธิษฐาน?" ว่าไปนั่น

(แวะมาแลกเปลี่ยนประมือกันได้ทุกเมื่อ 😶💪🏻 เวลานี้ก็ย่อมได้)

เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่กระพริบตาปริบๆ ใส่เขาไปทีก่อนจะเดินกลับไปคว้าผ้าแห้งที่มีขนาดใหญ่พอที่จะห่มตัวได้มาห่มทับไว้ก่อนเพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอก็เดินกลับมาหาเขาอีกรอบ

"ดีขึ้นหรือไม่?"

"เจ้ามองข้าสิ"

/ห่อตัว

เธอคนนี้พูดเปรียบเทียบอะไรไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่แฮะ..

เอสเทลกระพริบตาปริบๆ แม้จะชินกับหัวข้อที่เปลี่ยนไปมาตามปกติของอีกฝ่ายแต่ก็ยังคงต้องใช้เวลาประมวลผลซักเล็กน้อยอยู่ดี

"ข้าหมายถึงทั้งคู่น่ะ- แต่ย่อมได้" พยักหน้า "ไม่นานมานี้ข้าเพิ่งไปฝึกเล็งเป้า(โยนหิน)กับคนผู้หนึ่งมา แม้การปฏิบัติจะไม่ถูกต้องแต่ข้าก็ได้ความรู้เพิ่มขึ้นมากอยู่"

"รบกวนด้วยท่านอาจารย์"

แอบเย้าแหย่จูเลียสไปทีด้วย

"ข้าฝึกซ้อม ก็ย่อมสวมใส่อาภรณ์ที่สบายตัว"

ว่าแล้วก็ลองดึงๆ โชว์ให้ดูว่ามันไม่หลุดออกง่ายๆ หรอกนะ แม้อีกฝ่ายจะไม่หันมองมาทางตนก็ตามที

"วันนี้ข้าต้องออกแรงเยอะมากกว่าปกติ แต่งกายเช่นนี้เคลื่อนไหวง่ายนัก เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?"

(มาซบได้เลยค่ะคนสย 🥺 /อ้าแขน)