แขนยื่นจานขนมในมือให้รุ่นน้อง โดยไม่รีรอคำตอบ เขาก็หันหลังก้าวเร็วๆ ไปหาของจำเป็นราวกลัวว่าเด็กใหม่จะเปลี่ยนใจ

.

เพียงไม่นาน ร่างโปร่งก็วนกลับมาอีกครั้ง มือหนึ่งถือม้วนกระดาษรายชื่อ ส่วนอีกมือถือพับผ้าสีน้ำเงินพร้อมปากกา

"เราไปเขียนที่ม้านั่งตรงนั้นแล้วกัน"

เขาวางของไว้บนม้านั่ง แล้วกางม้วนรายชื่อให้อีกฝ่ายดู ก่อนชี้นิ้วไปยังที่ว่างต่อรายชื่อท้ายสุด

"เจ้าเขียนนามต่อตรงนี้ได้เลย"

"ได้สิ ข้ายินดีอยู่แล้ว นามข้าคือเอไลออส บุตรแห่งกาเลนอส ยินดีที่ได้พบเจ้าเช่นกัน"

"เจ้าอยู่ตรงนี้สักครู่ เดี๋ยวข้าไปเอาบัญชีมาให้"

แต่ก่อนที่จะหันหลังเพื่อไปขอบัญชีจากรุ่นพี่ปี 3 เขาก็ชะงักไปเมื่อนึกได้ว่ายังถือถาดขนมในมือ

"รบกวนเจ้าถือจานนี้ให้ข้าที ขนมบนนั้นหยิบกินได้ตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจ"

+

"เจ้าอยากจะเดินดูหอก่อนหรือไม่เล่า? รึอยากจะตรงไปลงทะเบียนเลย ข้าจะได้ขอบัญชีรายชื่อมาให้เจ้า"

ชายหนุ่มดูกระตือรือร้นที่จะบริการรุ่นน้องเป็นอย่างยิ่ง ก็แน่ละ นี้รุ่นน้องคนแรก (และอาจจะเป็นคนเดียว) ที่เขาล่อลวงเข้าหอสำเร็จเลยนะ

บันทึกไว้ในผลงานความสำเร็จของชีวิตก็คุ้มค่าแล้ว

ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินว่าตนจะได้รุ่นน้องเพิ่มในหอแล้ว รอยยิ้มของเขากว้างดูสว่างไสวขึ้นทันที แม้ว่าจะได้เด็กใหม่เพราะความปลงของฝ่ายนั้นก็เถอะ

อย่างนี้เขาเรียกมีความสุขบนความทุกข์คนอื่นไหมนะ...

"เจ้าแค่ต้องลงทะเบียนในบัญชีรายชื่อ แล้วก็รับผ้าประจำบ้านแบบตัวที่ข้าใส่อยู่ เท่านั้นก็อันเสร็จพิธีแล้ว"

เขาอธิบายพลางใช้มือที่ว่างจับชายเสื้อสีน้ำเงินของตนเองประกอบคำพูด

+

พลันเมื่อได้ยินคำของรุ่นน้องตรงหน้า สายตาแห่งความเข้าอกเข้าใจก็เป็นสิ่งแรกที่ส่งทอดให้อีกฝ่าย

ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจ

"ข้าก็อยากจะพูดให้ความหวังว่ามันไม่มี... แต่ปี 2 ผู้เรียนทุกคนต้องลงวิชาบังคับ..."

"ที่ชื่อ 'วิชาการกีฬา' น่ะ" ...ไม่ต้องขยายความก็เดาไม่ยากว่าเพื่อจะผ่านวิชา การไม่ออกกำลังกายดูจะไม่ใช่ทางเลือกที่มีให้

"ต... แต่เจ้าอยู่ปี 1 ยังมีเวลาเตรียมใจตั้งปีน่ะ"

มือข้างที่ว่างทำการโบกลาไล่หลังอีกฝ่ายเบาๆ

"ไม่รบกวนเลย แล้วพบกันใหม่เช่นกัน รุ่นพี่"

ก่อนกล่าวปิดท้ายการพบปะกันในวันนั้นด้วยรอยยิ้ม

(ขอปิดรูทเลยนะคะ ขอบคุณพี่สาวคนสวยที่มาร่วมแจมค่า ไว้จะเอาขนมไปเปย์อีกนะคะ 🙏💕)

(ขอบคุณที่มาร่วมจอยด้วยกันนะคะ ไว้โอกาสหน้ามาจอยกันใหม่ค่าา 💕)

รอยยิ้มแย้มยังคงฉาบเปื้อนใบหน้า

"มือเจ้าก็ว่างจะให้ข้าป้อนให้ทำไมเล่า?"

คำพูดที่กล่าวออกมานั้นพยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้ดูสุภาพ แต่หากเห็นแววตาเอไลออสตอนนี้ มันคงจะอยากตะโกนออกมาเป็นคำว่า

'มือเจ้าก็มิได้พิการ ก็หยิบกินเองสิ'

"รุ่นพี่ก็ชมข้าเกินไปแล้ว แต่ก็ขอบคุณท่านนะ"

เขายิ้มรับคำอีกฝ่าย ก่อนจะหัวเราะอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์นั้น

แม้แต่คนงามก็สามารถดูราวเป็นเด็กสาวแสนซนได้เมื่อมีขนมเป็นของล่อตา

"ตามสบายท่านเถิด ข้ายังเหลืออีกมาก ค่าชมเชยนี้ข้าเต็มใจถวายให้ท่าน"

กล่าวหยอกล้อรุ่นพี่พลางยกถาดขนมขึ้นราวเชื้อเชิญด้วยภาษากายว่า 'อย่าได้เกรงใจ'

(จะขอเพิ่มอีกหนึ่งหรือหลายชิ้นก็รับไปเลยค่ะพี่สาว🥺💖)

"นั้นสินะ ท่านพูดถูก ตราบใดที่เรายังเรียนอยู่ที่นี้ เราย่อมต้องได้พูดคุยกันอีกแน่นอน"

เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ดีใจไม่น้อยกับคำพูดของอีกฝ่าย พลางพยักหน้าเบาๆ รับคำชมนั้น

"ยินดีท่าน ไว้โอกาสหน้า ข้าจะเอาขนมอื่นมาให้ท่านได้ลิ้มลองบ้างนะ"

ก่อนปิดท้ายด้วยคำมั่นสัญญาถึงโอกาสหน้าที่จะมาถึงอย่างแน่นอน

(จบรูทเลยดีไหมคะ 😳👉👈)

เขาหัวเราะแห้งให้อีกฝ่าย

"ถูกจับได้เสียแล้ว"

แม้กล่าวอย่างนั้นแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกว่านี้เป็นเรื่องต้องปกปิดอะไร

"หากข้ามีใบหน้างดงามดั่งรุ่นพี่ ก็คงไม่ต้องลงทุนขนาดนี้หรอกขอรับ"

เอไลออสพูดเอ่ยชมอย่างไม่อายปาก ในนั้นแฝงความจริงใจใต้เสียงหัวเราะกลบเกลื่อน

"แต่มันก็ไม่เหนือบ่ากว่าแรงนักหรอกขอรับ อย่างไรข้าก็ต้องซื้อมาไว้กินเล่นตลอดอยู่ที่สถาบันอยู่แล้ว แค่ใช้ล่อเด็กๆ ก็ถือว่าเป็นกำไร"

"ปีนี้ข้าจะลงวิชาแพทย์น่ะ ข้าตั้งใจจะเดินตามรอยมารดาน่ะ"

เมื่อเอ่ยถึงมารดา แววตาของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ แต่ก็กลับมาสดใสดังเดิม

เขาเหลือบมองขนม ก่อนเงยหน้ากลับมามองอิสมิเนอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"ปีนี้เราคงมิค่อยได้เจอกันอีกแล้วสิเพราะเรียนคนละเอก แต่ต่อให้ไม่เกี่ยวกับวิชา ท่านก็เข้ามาพูดคุยกันได้ตลอดเลยนะ"

"หากท่านโชคดีอีก ท่านก็จะได้ขนมจากข้าเหมือนวันนี้นั่นละ ฮะๆ"

(รุ่นพี่— 🥰🫶❤️)

"ท่านเอเฟเมลเลียร์! ไม่ได้เจอกันตั้งแต่ปิดภาคเรียนเลย ท่านเป็นอย่างไร วันหยุดสนุกสนานดีหรือไม่?"

ตอนทันมองชัดๆ ว่าอีกคนเป็นใคร เขาก็ตอบสนองยินดีไม่แพ้กัน

"ท่านทานได้เลยตามสบาย แต่เหลือไว้ให้พวกน้องๆ ด้วยนะท่าน ฮะๆ"

เอไลออสเอ่ยหยอกแซวอีกฝ่ายเสียงกลั้วหัวเราะ รู้ว่ารุ่นพี่ตนคงไม่ยึดไปทั้งถาดหรอก

" 'หอบ้านน้ำเงินคือบ้านของผู้มีปัญญาเป็นเลิศ ผู้แสวงหาความรู้อย่างไม่หยุดยั้ง...' หรืออะไรทำนองนั้นละนะ ฮะๆ"

ชายหนุ่มพูดสคริปต์ที่รุ่นพี่ปลูกฝังไว้ พลางหัวเราะแห้งๆ ให้

นี้สคริปต์ยังไม่หมดนะ แต่พูดแค่นั้นเขาก็เก้อเขินจะตายอยู่แล้ว มิใช่ว่าเขาไม่ภาคภูมิใจในบ้านหรอก แต่การให้มายืดอกบอกว่าตนเป็นผู้ฉลาดเลิศเนี่ย เอไลออสก็หน้าหนาไม่พอจริงๆ

เอไลออสส่ายหัวน้อยๆ เป็นเชิงปฏิเสธ

"ไม่ใช่หรอก คุณน้าที่ข้ารู้จักทำให้ข้าน่ะ ข้าไปอุดหนุนมาแล้วเขาแถมให้ข้ามามากมายเลย"

"หากเจ้าชอบจะหยิบอีกก็ได้นะ"

เขายื่นถาดให้อีกคนได้หยิบถนัด เอียงคอเล็กน้อยหลังได้ยินประโยคที่ฟังคล้ายคำถาม ก่อนจะเข้าใจได้ในเวลาไม่นานว่าอีกฝ่ายคงสนใจหอที่ตนอยู่

"บ้านสีน้ำเงินคือ 'บ้านนิกซ์' น่ะ อะแฮ่ม..."

+

"ผ... ผู้ทำเป็นคนรู้จักของข้า ข้าจะนำคำท่านไปบอกนางนะ"

เสียงพูดตะกุกตะกักเล็กน้อยหลังจากเขาฟื้นคืนสติจากรอยยิ้มหวานกระชากวิญญาณของรุ่นพี่สาว

"ว่าแต่รุ่นพี่เองก็มาเชื้อเชิญน้องใหม่เข้าหอเช่นกันหรือ?"

เขาเอ่ยถามอย่างสนใจ พลางคิดว่าหากหญิงตรงหน้าตั้งใจจะทำจริงๆ หอบ้านฟ้าปีนี้คงจะมีเด็กใหม่คึกคักน่าดูชม

"ใช่แล้วละ ดีใจนะที่เจ้าจำข้าได้"

เขายิ้มกว้างขึ้นและพยักหน้าเบาๆ

เมื่อได้ยินคำตอบของนาง เขาหัวเราะแผ่วๆ คล้ายเข้าใจได้

"ข้าเองไม่ต่างกันหรอก พวกรุ่นพี่ดูจะเก่งเรื่องโน้มน้าวกว่าข้า นอกจากเด็กที่มาหยิบขนม ก็ไม่ได้พูดอะไรด้วยมากหรอก"

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายอย่างคนอยากชวนคุย

"จะว่าไปปีนี้ ท่านได้คิดหรือยังว่าจะเลือกลงวิชาเอกอะไรน่ะ?"

( ไม่เป็นไรค่ะ พี่จะเหลือขนมทิ้งไว้ให้น้องเองง 💕 แต่หาก 3 วันแล้วยังไม่ออกป่าไว้เดี๋ยวเรียกกู้ภัยให้นะ 😅🤣 )

(รับรอยยิ้มวันนี้แถมฟรีขนมค่ะ)
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่นิ่งไปหลังเขาเอ่ยทัก ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ต้องการขนม แต่ดูจากสายตาที่มองขนมอย่างพิถีพิถันราวกำลังเลือกซื้อผักในตลาดนั้นแล้วคงจะไม่ใช่

รอยยิ้มแย้มแห้งลงนิดหน่อยเพราะยิ้มค้างนาน เปลี่ยนเป็นถือถาดด้วยมือข้างเดียวแล้วใช้อีกมือชี้ห่างๆ ขนมแท่งบนสุด

"เจ้าหยิบชิ้นนี้ก็ได้ มันอยู่ด้านบนไม่ถูกทับก็เลยไม่ค่อยมีรอยหักบิ่น แถมชิ้นใหญ่ด้วย"