"ข้าไม่ทันระวัง..." ดามิอานอสค้อมหัวลงขอโทษอีกฝ่าย

เหรียญทั้งสองต่างหลุดมือตกลงไปกระทบพื้นหิน อันหนึ่งดัง กริ๊งง-- เสียงใสกังวาล ขณะที่อีกอันดัง กึก...

คนโดนชนขยับเท้าตั้งหลักอย่างเชื่องช้า เขาเซออกมาครึ่งก้าวประสาคนรากฐานไม่ค่อยแข็งแรง เพียงแต่สายตายังมองต่ำไล่ตามเหรียญไม้ที่กลิ้งขลุก ๆ ไปชนกับเหรียญทองจนกระเด็นนอนหงายอยู่ข้างกัน

"..."

ดามิอานอสปล่อยให้มันนอนขดอยู่อย่างนั้น ก่อนจะล้วงมือเข้าย่ามหยิบห่อผ้าเก่า ๆ ออกมากาง เลือกสิ่วที่ถนัด และหยิบหินก้อนเล็กจากใต้ต้นไม้ขึ้นมา

เขาจรดปลายด้ามสิ่วขูดลงบนผิวหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงแผ่วสม่ำเสมอ จนรูปนกหน้าตาคล้ายซิธทอสค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ครู่หนึ่งหลังจากนั้นเขาก็วางหินก้อนนั้นไว้ใต้ต้นไม้ดังเดิม ทิ้งมันไว้ตรงนั้น เผื่อว่าใครบางคนจะเป็นฝ่ายพบเจอและเก็บมันไปเอง

แล้วเขาก็จากไป

สายลมเคลื่อนไหวผ่านไปเพียงไม่กี่บทเพลง แสงแดดยังไม่ทันเปลี่ยนองศา ดามิอานอสที่ไม่เคยหลับสนิทก็ปรือเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง

เขามองเจ้านกที่หลับตาพริ้มไปก่อนแล้ว มองมันอยู่พักใหญ่ ก่อนยกมือขึ้นเกลี่ยขนฟูบนหัวเหม่งของมันอย่างแผ่วเบา จังหวะช้าและคุ้นเคยเหมือนเวลาที่เล่นกับนกหรือสัตว์ตัวอื่น

+

เสียงอุทานสั้นๆ ที่หลุดจากริมฝีปากของไมอาทำให้มุมปากของแฟนทิเลียยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางยกมือขึ้นป้องริมฝีปาก หัวเราะแผ่วเบา

"เจ้านี่นะ…"

นางเอ่ยเสียงแผ่ว แฝงความเอ็นดูที่มิได้ตั้งใจปิดบัง

"ทำให้ข้าอดนึกถึงน้องของข้าไม่ได้เลยจริงๆ"

จากนั้นสายตาก็หันไปยังแผงขายเนื้อ แฟนทิเลียยกมือชี้ไปยังเนื้อแกะตากแห้งชิ้นใหญ่ซึ่งแขวนอยู่เคียงกับขนมปังที่ตั้งขายอยู่ใกล้กัน
(+)

"..."

เป๊าะ

(ปิดรูท)

(มันไม่ทันใช้นี่นา 😔)

เกือบดับแต่กลับมาได้...

ภาพของโลกที่หมุนเหวี่ยงจู่ ๆ ก็กลับมาสงบนิ่งอย่างเดิม ผู้ที่ตกอยู่ในสภาวะมึนงงกระพริบตาลงช้า ๆ ก่อนหันมองคนข้างตัวที่มีระดับสายตาต่างกัน

"..."

ดวงตาสีเทาหยุดลงเพียงปลายคางของอีกฝ่าย ดามิอานอสจำคนตรงหน้าได้ว่าเป็นใคร แต่ด้วยอีกฝ่ายเพิ่งยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือทั้งยังไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ คนไม่อยากติดบุญคุณเลยค้อมหัวลงเล็กน้อยแทนคำขอบคุณ

(=^ಠᆽಠ^=) เป็นแมววัดก็ต้องเดินตามหางแมวเป้าอยู่ร่ำไป

ดามิอานอสเพิ่งกลับจากขายของ ไม่ได้มีธุระอะไรต่อเป็นพิเศษ เมื่อโดนเรียกตัวก็ไม่คิดตอบโต้หรือต่อต้าน กระชับสายสะพายของกระเป๋าที่ทำจากกล่องไม้แล้วค่อย ๆ เดินไต่เนินลาดชันขึ้นไปหาอีกฝ่าย

อย่างเชื่องช้า...

แน่นอนว่าไม่ใช่ครานี้

ดามิอานอสยังไม่โตพอจะเรียนรู้ถึงการร้องขอสิ่งเกินตัวจากผู้อื่น โดยเฉพาะกับสหายที่ตนมองว่าไม่เพียงสนิทแต่ยังเป็นมากกว่านั้น

"อย่างนั้นก็เจอกันที่นั่น"

เขามีเนื้อย่างเพียงไม้เดียว ใช้เวลาครู่เดียวก็จัดการจนหมด

“ข้าไม่เป็นไร”

ดามิอานอสกล่าวเสียงเรียบ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่โกซาอยู่นานกว่าทุกทีราวกับกำลังตรวจดูให้แน่ใจ ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงเดิม

“แล้วเจ้า เจ็บตรงไหนไหม”

ดามิอานอสนั่งปุอยู่บนพื้นหินเป็นเพื่อนโกซาต่ออีกหน่อย รอให้สติสตางค์กลับมาแทนที่ความมึนงงที่เวียนว่ายวกวนอยู่ในหัวเมื่อครู่

คนง่วงกระพริบตาช้า ๆ ระหว่างที่โกซาเอ่ยถามคำถามต่อเนื่อง เมื่อถูกถามถึงบาดแผล ดามิอานอสไม่ได้ก้มสำรวจตัวเอง หากแต่ขยับสายตาไปตามแขนขาของสหายที่พุ่งเข้ามารับก้อนหินยักษ์อย่างเขาไว้ก่อนหน้านี้

+

(ไหนๆ ก็ไหนๆ และ นุขอแปะรูทไว้เลยแล้วกันนะคะ อยากมีเพื่อนใหม่✨)

ไม่ใกล้ไม่ไกลจากกล่องปริศนาที่ตั้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนในสถาบันแห่งแอรีส ร่างดำทะมึน(?)ของดามิอานอสยืนนิ่งกำเหรียญดรัคมาหนึ่งเหรียญไว้ในมือ มันทำจากไม้และไม่ส่องประกายแวววาวยามยกต้องแสงแดดเหมือนเหรียญอื่น ๆ

เขาไม่พอใจ เป็นอย่างมาก...

"..."

“ข้าเหนื่อยนิดหน่อย”

เขากล่าวเสียงเรียบ ไม่คิดอธิบายอะไรเพิ่มเติม ก่อนจะเสริมสั้น ๆ ตามมารยาทที่ไม่เคยตกหล่น

“ขอบคุณเจ้ามาก”

ดามิอานอสกระพริบตาช้า ๆ ขณะที่สติอันน้อยนิดไล่เช็กว่าแขนขาตัวเองยังอยู่ครบไหม โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีแผลใหม่ให้ดูต่างหน้า

เขาไม่ได้รีบตอบแล้วปล่อยให้อาการมึนงงค่อย ๆ หายไปทีละส่วน ก่อนจะสรุปกับตัวเองว่ายังพอไหว เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่ ดามิอานอสจึงเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของเคอฟิออนเป็นที่ค้ำยันชั่วครู่ พอให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคงและถอยกลับมาทิ้งน้ำหนักไว้กับตัวเองตามเดิม

+

( นอนซุกแมวด้วยกันอุ่นที่สุดแล้วคับ 🐈‍⬛🐾 )

( หม่ามี๊ข้าแกล้งๆ ทวงไปตั้งหลายรอบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้งั้นเรอะ รึต้องให้เปิดแชตลับ-- )

(แมวมองแมวค่ะ🐾)

เสียงอึกทึกเอะอะคุ้นหู ดึงบีอาโดทีกลับจากห้วงการพักผ่อน จะเป็นใครได้นอกจากพี่ชายสุดที่รักของนางที่ปล่อยหมูบินออกมา

และแม้ไม่อยากยอมรับ นอกจากเรื่องกิน สายตาของเจ้าซิธทอสก็ไม่เป็นรองใคร

คิดว่าจะได้อยู่สงบสักวันสองวันแท้ ๆ

คิ้วกดลงเล็กน้อย ดวงตาสีสดลืมขึ้น ผินมองไปยังที่มาของเสียงเมื่อครู่

พบเข้ากับเหยี่ยวคุ้นเคย

‘..?’

และบุรุษคุ้นตา แม้ไม่รู้นาม

+

เพียงแต่เขาไม่ได้สนใจจะคิดต่อว่าคน ๆ นั้นจะเป็นใคร ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดลงจากต้นไม้มาวุ่นวายกับเขา เขาก็ไม่คิดจะตอบโต้เช่นกัน

โดยเฉพาะในยามที่ความง่วงกำลังจะเป็นฝ่ายชนะ

ลมหายใจคลายออก คล้ายการอนุญาตให้ร่างกายได้พักผ่อน

หากแต่การหลับของเขาไม่เคยเป็นการละวางทั้งหมด แม้เปลือกตาจะปิดลง สติส่วนหนึ่งยังคงค้างอยู่เงียบ ๆ ไม่แสดงตัว ราวกับยังคอยฟังบทเพลงของสายลมอยู่

“…”

ดามิอานอสไม่เคยมีปัญหากับนก เสียงเหล่านั้นจึงไม่มากพอจะดึงสติเขากลับมาเต็มตื่น

เขาเลือกหลับตาลง

และก่อนที่ร่างกายกับสมองจะทันได้ปิดสวิตช์ เสียงผิวปากก็ดังแทรกลงมาจากที่สูง ควบคู่ไปกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของนกบนหัว

เขาขมวดคิ้วลงเพียงเล็กน้อย รับรู้ได้ว่ามีมนุษย์อีกคนอยู่แถวนี้

+

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่ ดามิอานอสจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง และพบว่าเงาดำนั้นมีชื่อเรียก

"เคอฟิออน?"

เขาไม่ได้เอ่ยขอความช่วยเหลือ ดามิอานอสเพียงขยับตัว พยายามพยุงร่างขึ้นมานั่งด้วยตนเองอย่างระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าการล้มวูบเมื่อครู่นี้จะเป็นการรบกวนผู้อื่นมากเกินความจำเป็น

คนจะวูบ ใครจะไปสั่งห้ามได้--

ดามิอานอสเข่าอ่อนร่วงลงพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว เกือบจะเจ็บแต่ไม่ทันได้รู้สึก ที่แน่ ๆ ดวงตาเขาปรับแสงไม่ทัน ภาพตรงหน้าจึงกลายเป็นเพียงเงาดำพร่าเลือน

เขาหลับตาลงชั่วครู่เพื่อจัดการทั้งสายตา สติ และร่างกายที่ดูเหมือนจะลาพักร้อนพร้อมกันโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า

+

เขาใช้สองแขนที่แม้จะมีร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์แต่หากสังเกตดี ๆ ก็จะพบว่ามีกล้ามเนื้อมากกว่าปีก่อนยันพื้นให้ตัวเองขยับออกมานั่ง กระพริบตาช้า ๆ สองสามครั้ง

สติกลับมาส่วนน้อย แต่ความมึนงงส่วนมากยังคงอยู่

"ข้าล้ม..."