(*คีรอน*)

(อิจฉาคนทำผม…😭 ไม่เป็นไรนะ คนสวยให้ตีรอยเป็นอะไร คีรอนก็ยอม)

แม้เจ้าตัวยัง จะงงๆอยู่บางแต่ก็ยิ้มรับแล้วตามไปแต่โดยดี
”กุ้งอบน้ำผึ้ง? ดูจะเป็นหนึ่งในของโปรดเจ้ารึป่าวละ?…ถ้าเป็นอาหารทะเลละก็…. เดินลัดเส้นนั้นไปก็เจอแล้ว“

คีรอนชี้ไปยังเส้นทางอีกเส้นหนึ่ง แน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับแถวนี้เพราะมาเดิน+ผ่าน บ่อยจนจำได้แล้ว..

(อะเเฮ่ม คนสวยมีคนทำผมให้ยังครับ พอดีเป็นชายติดแอ๊บ(?) ชอบทำผมชาวบ้านเป็นชีวิตจริงใจ)

คีรอนหัวเราะเบาๆในลำคอ มิได้ถือสาหากแต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
“ก็จริงของเจ้า”

เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ชายจำนวนไม่น้อย..มักทำให้ความเชื่อใจเป็นเรื่องยาก“

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นท่าทีเหมือนยอมรับข้อกล่าวหา “ข้ามิได้มาขอเป็นสหายดอก และคงไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับความเชื่อใจมากหนัก”

คีรอนหันมองท้องฟ้า

คีรอนยิ้มบาง

“ในวันที่คำถามมันใหญ่เกินไป บางทีการหาคำตอบก็ไม่จำเป็นนัก”

“แค่มีใครสักคนมานั่งฟัง โดยไม่เร่งตัดสินก็นับว่าเป็นเรื่องดีแล้ว”

เขาหันมาทางนางเล็กน้อย

“วันนี้ก็คงเป็นวันเกิดเจ้าสินะ?…แค่ยอมให้ตัวเองรู้สึกคิดถึง เศร้า หรือเงียบ ก็ไม่ใช่เรื่องผิด”คีรอนเอนหลังพิงเสา

“ไม่ว่าจะเลือกบรรเลงต่อ หรือเพียงนั่งฟังลม ข้าก็ยินดีนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนสักหน่อย หากมันไม่รบกวนเจ้า…“

( คีรอน be like)

(6353636363 มีสีสันมาก รอเจอน้องตอนเปิดภาคเรียนนะคะ635363663+)

“บางที…การเกิดมาอาจมิได้มี เหตุผล ติดตัวมาแต่ต้น”

“มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นมาก่อน แล้วจึงใช้ชีวิตเพื่อค้นหาว่าจะมอบความหมายใดให้การมีอยู่นั้น”

เขาหยุดเล็กน้อย
“หากชีวิตถูกกำหนดด้วยจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียว มนุษย์ก็คงมิแตกต่างจากเครื่องมือของเทพ”

“แต่เพราะเราเลือกได้ จึงต้องตั้งคำถาม และเพราะเราตั้งคำถามได้…การมีอยู่ของเราจึงมีค่า…ข้าคิดว่ามันเป็นเช่นนั้น..เพียงในความคิดข้า”

คีรอนนิ่งไปครู่หนึ่ง มิใช่เพราะไม่รู้จะตอบ หากเพราะคำถามนั้นควรค่าแก่การคิดให้ถี่ถ้วน
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มคล้ำลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบ สงบ

“ข้ามิกล้ากล่าวแทนเหล่าเทพ ว่ามนุษย์เกิดมา เพื่อสิ่งใด กันแน่”
เขาหันสายตากลับมาที่ดาฟเน่ แม้มิได้จ้องตรง
“แต่หากถามข้า…ข้าคิดว่าเรามิได้เกิดมาเพราะมีหน้าที่บางอย่างรออยู่”

(ต่อข้างล่างเขียนไม่พอ..)

(มีมประจำตัวแล้วตอนนี้553535+)

“ ถ้าเจ้าอยากมาก็ได้แน่นอน ระหว่างนี้อาจจะมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นระหว่างนั้นก็ได้ใครจะไปรู้ละ..การเดินทางแม้จะเป็นการเดินทางเล็กๆอย่างการเดินไปที่แผงลอยขายอาหารตรงนั้นก็อาจจะมีสิ่งน่าสนใจเกิดขึ้นก็ได้..”

คีรอนตอบอีกฝ่าย พลางมองไปยังรอบๆ

คีรอนมิได้เร่งรัดคำใด ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น เขาจึงเอ่ยขึ้นช้าๆ
“หากวิญญาณยังรับฟังเสียงจากโลกนี้ได้…”

สายลมอ่อนพัดผ่านชายศาลา ราวกับขานรับ
“ข้าเชื่อว่า นางคงได้ยินแล้ว—มิใช่เพียงเสียงพิณ หากแต่เป็นความตั้งใจของเจ้า”

คีรอนยิ้มบาง ไม่ฝืนให้อีกฝ่ายหันมา
“บางที…การมีใครสักคนจดจำในวันที่โลกเงียบงันเช่นนี้ ก็อาจเป็นของขวัญที่ดีแล้ว สำหรับผู้เป็นแม่”

คีรอนกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้ม

“อ่าใช่ ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ข้าทำขนมปังอันมีค่าของเจ้าตกลงพื้นไง..ว่าไงละ”

คีรอนมองอีกฝ่าย ยังคงประดับรอยยิ้มบนใบหน้า

(ฮืออ ฮิวหัวใจมาก ตั๊กลั๊กทั้งสองคนเลยเอ้นดู)

(ทำไมคนสวย ถึงมีนกอ้วนมาวอแว🤨 กลับบ้านนายสะ นกอ้วน!)

”ยินดีที่ได้พบกัน“

ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ

คีรอนส่ายหน้า

”เปล่าๆ ข้าเพิ่งกลับจากส่งสารให้ขบวนคาราวานนิดหน่อยนะ กะจะมาหาอะไรลงท้องแล้วก็พักเท้าสักหน่อยแต่ที่นี้ดันครึกครื้นจนข้า นั่งลงไม่ได้เลยนะสิ“

(ปักเดี๋ยวมาเร่นด้วยค้าบผม)

(😞 หนุ่มๆ หลบไปคิวพี่คีรอนคนหล่อ(?)แล้ว)

เจ้าตัวพยักให้อีกฝ่าย

”ได้สิตามข้ามาเลย!“

เดินนำไปทางตลาดแถวๆที่ตั้งแผงอาหารมากมาย มีเสียงทักทายจากบ้างร้านค้า เพราะคีรอนค่อนข้างเป็นที่รู้จักในหมู่พ่อค้าแม่ค้าทั่วจัตุรัส

”ว่าแต่เจ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษรึป่าวละ“

(อ้ยน่ารักจัง ออกแนวนุ๊บนิ่ม🥺😭✨)