นางพอจะเดาได้ว่าพรของเขาเอนเอียงไปทางใดและเพียงเท่านั้นก็นับว่าได้กำไรแล้ว

“ไม่ต้องขอบใจ”
บีอาโดทีกล่าวต่อ พลางปรับอ้อมแขนให้เหยี่ยวสบายขึ้น
“ข้าเองก็เพลินดี”

“คราวหน้าจะไม่ใช่ซิธทอสแต่เป็นข้า”
แล้วบีอาโดทีก็หันหลังจากไป

—-
(ขอจบของฝั่งเค้าตรงนี้นะคะ คุณโดรมีอุสซนมาก🤏🏻🤏🏻 ขอบคุณที่มาเล่นกันนะคะะ)

บีอาโดทีลงจากกิ่งไม้ใหญ่พร้อมกับที่ทั้งสองย้อนกลับมา

ซิธทอสพุ่งตรงไปยังนาง ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนอย่างน้อยใจปีกแนบลำตัวแน่นให้นางลูบขนมันเบา ๆ

“ก็แน่ล่ะ”
นางว่า น้ำเสียงเรียบหากนัยย์ตาแฝงความขบขัน
“หากตามไม่ทัน ชื่อของเจ้าก็คงเสียยิ่งกว่าเจ้านี่เสียอีก”

ถ้อยคำนั้นไม่ใช่คำเย้า หากเป็นการยอมรับกลาย ๆ
ฝีมือเช่นนี้ไล่ล่าเหยี่ยวแม้จะเป็นเหยี่ยวระยะสุดท้ายไม่ใช่สิ่งที่ใครทำได้ง่าย

+

ทำนองผิวปากแปรเปลี่ยนอีกครา เป็นสัญญาณให้เหยี่ยวออกตัว เสียงขนนกฝ่าสายลมเข้าไปในหมู่แมกไม้

“โอ้แอรีส”
นางกล่าวต่อ

“ท่านนักสอดแนมคงต้องออกแรงแล้วสิ“

“ใช่ไหมเล่า”

นางหยิบโกเมนอีกเม็ดออกมา ครานี้ขนาดราวผลมะเดื่อ ผิวแดงลึกดุจโลหิตที่ถูกขัดจนขึ้นเงาแสงอาทิตย์สะท้อนผิวอัญมณีวาบหนึ่ง

ก่อนที่นางจะผิวปากเป็นทำนองสั้น ๆ

ซิธทอสตอบรับในทันที ปีกเหยี่ยวตัดอากาศกรงเล็บเกี่ยวโกเมนขึ้นอย่างแม่นยำ

“ข้ามอบให้ ในฐานะที่ได้ทำความรู้จักโดรมีอุสบุตรแห่งเลวิดราส”

+

“ตกใจ? ไม่หรอก”
นางส่ายหน้าช้า ๆ
“เจ้านี่เติบโตท่ามกลางสนามฝึก”

“อยากเล่นกับผู้คนมากกว่า”

เมื่อเขาพูดถึงความสูง นางก็พยักหน้ารับโดยไม่ปฏิเสธ ดวงตาทับทิมเลื่อนมองแนวเรือนยอดไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
“ยิ่งสูง ก็ยิ่งเห็นกว้าง เจ้าชอบสำรวจหรือ?”

แต่แล้วนางก็เอนกายแนบต้นไม้เดิม เอียงศีรษะขึ้นมองตามเขา
“ส่วนข้าพอใจกับตรงนี้ที่แดดไม่ส่อง”

แววตานั้นไม่ขุ่นเคืองมีเพียงความขบขันจาง ๆ
จะว่าดูแก่กว่าวัยก็ไม่ผิดนัก นางคุ้นชินกับการถูกเข้าใจเช่นนั้นเสียแล้ว ‘เด็กกว่าเอนยาไลออส!‘ ที่ได้ยินมาตลอดสี่ปี

“ไม่ได้โตไปกว่าเจ้าหรอก”
นางกล่าวต่อ

“เพราะฉะนั้นไม่ต้องสุภาพนักก็ได้ข้าไม่ได้ถือ”

(เอ็นดูกุ๊ๆก๊าๆนะคะ575555555)

บีอาโดทีชะลอฝีเท้าลงยามรู้สึกได้ถึงจังหวะก้าวที่เร่งตามมาอย่างเกรง ๆ กลัว ๆ ของเขา

“นับว่าชะตาเข้าข้างเราทั้งคู่กระมัง”

เขาไม่ต้องหลงวนผิดบ้าน ส่วนตัวนางก็ได้กลับหอตามประสงค์ถือว่าเป็นผลดีทั้งสองฝ่าย

เมื่อได้ยินคำถาม นางก็หยุดชั่วครู่ หันกลับมามองเขาอย่างฉงนเล็กน้อย
“?”

“ข้าเพิ่งปีหนึ่ง”

+

(ก็แค่ซุปแครอ—-)

“ข้าเห็นด้วย”
ดวงตาสีชาดจับจ้องเขา

บีอาไม่ใช่สตรีที่อ้อมค้อมหรือวางกลลวงยกเว้นก็แต่กับบุตรของเฮอร์มีสทั้งหลาย เป็นกรณีพิเศษมาตั้งแต่เด็กเชียว

“บางทีปากอาจว่าไม่สนใจ”
ปลายนิ้วลูบขนเหยี่ยวสีครามไปเรื่อย
“แต่แท้จริงแล้วกลับอยากได้ จริงไหม?”

บีอาถามกลับ
“แล้วข้าทำเช่นนั้นหรอกหรือ? แต่ให้กันตรง ๆ ไม่น่าเบื่อเกินไปหรือ”

นางก้าวให้จังหวะเท้าสอดคล้องกับอาราซี ก่อนจะเอียงศีรษะมองพี่สาวสายตานั้นชื่นชมจริงใจไม่ปิดบัง

“แล้วท่านพี่เล่า”

บีอาเอ่ยเสียงนุ่ม
“มีสิ่งใดให้น้องช่วยยกหรือไม่”

พี่สาวนางแต่งองค์งดงามเช่นนี้ไม่สมควรต้องใช้แรงให้เหนื่อยกาย นางพร้อมจะไปใช้ผู้อื่นอีกทอดหนึ่งก็ตาม

บีอาโดทีก้มมองไหในอ้อมแขน ซิธทอสที่ยังหลับตาพริ้ม นางยกไหที่ว่าขึ้นส่งให้อีกฝ่าย

“สวยหรือ เช่นนั้นพี่สาวเอาไหม”
น้ำเสียงเรียบง่ายสายตาดูจะเอาจริง

จะว่าห่วงนกหรือไม่ คงต้องยอมรับตามตรงว่าไม่นัก ตอนนี้นางหนัก

“น้องจัดสัมภาระเข้าหอเรียบร้อยแต่เช้ามืด”
บีอาว่า ของที่นำมาเยอะอยู่แต่มีสุภาพบุรุษคู่หมั้นช่วยยกให้อย่างเต็มใจ หีบเครื่องประดับนับได้เกินโหลแต่เจ้าของไม่เสียเหงื่อแม้แต่น้อย

+

ถูกต้องที่สุด เอาอีก—
/เขียนตอบ

ซิธ:💪🏻🐤💪🏻

“หาใช่เรื่องต้องขออภัย” นางกล่าวต่อ

“และก็ไม่ได้รบกวนข้าเสียหน่อย เป็นเจ้าซิธทอสต่างหาก ที่ขวางเจ้าไว้ก่อน”

พลางเหลือบมองไปยังเหยี่ยวตัวกลมที่ขยับปีกกระพือเบา ๆ ก้มหัวให้ทันควัน

บีอาจึงถอนสายตากลับมา

“ข้าบีอาโดที”

ทับทิมสีสดเบิกกว้าง ความแปลกใจฉายชัดไม่คิดปิดบัง นางขยับกายปล่อยตัวลงจากกิ่งไม้สู่ระดับเดียวกัน

“สายตาข้านั้นมิได้เฉียบคมไปกว่าผู้ใด”
นางกล่าวเสียงเรียบ แววตายังคงพินิจอย่างตั้งใจ

“ข้าเพียงสงสัยก็ถามไถ่เท่านั้น”
ความรู้จากสตรีในอดีต พฤติกรรมนกตัวน้อยที่ไม่หนีไกลลิบจากนกใหญ่ ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสจากเสียงสกุณา ล้วนเป็นความบังเอิญที่ซ้อนทับพอดิบพอดี

+

บีอาโดทีเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาไล่ตามการเคลื่อนไหวของเขา

“เมื่อครู่เจ้าซิธเพิ่งจะโจมตีเจ้า?”
นางถามย้อน รูปร่างกลมฟูอาจดูเป็นมิตร แต่นิสัย

“หากเป็นลูกนกข้าไม่ขัด”

“ไม่กลัว”ไม่แม้แต่หยุดคิด
“ถึงตก ก็ไม่สูงพอให้เจ็บ”

บีอามองไปยังเบื้องล่างเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับมาสบตาเขา
“อยู่บนนี้ดีกว่าอยู่บนพื้นเป็นไหน ๆ”

“เจ้าก็คงเข้าใจดียิ่งกว่าข้าเสียอีก”

(กี้ด ท่องไว้เพื่อหูไม่ตก

คำนึงค่ะ💪🏻)