นอนชมเมฆจนอิ่ม ก็ถึงเวลากลับแล้ว

“ ไว้เข้าเรียนก็ขอให้ฟ้าชี้นำให้มาเจอกันอีกแล้วกัน เผื่อครั้งหน้าข้าเห็นอะไรในตัวเจ้าเผื่อพิจารณาใหม่ ”

ว่าเจ้าคู่ควรกับคำตอบหรือการปฏิบัติตัวแบบไหน

จบประโยคสอง อาร์กีรอสลาลับ
ไม่รีรอให้ใครมารั้งไว้ เคลื่อนไปยังเบื้องหน้าด้วยไวเหนือแสง ร่างเล็กเคลื่อนไปไกลเกินเอื้อม

เจ้าหนูอ้วนเองก็ควรพักผ่อนได้แล้ว

“ งั้นเชิญรับบาดแผลไปกับการยินยอมนั้นได้เลย ”

นับเวลาถอยหลังจนครบและกล่าวตัดบทไปพร้อมกัน หมดช่วงใจกว้างเรียบร้อย

อะไรที่มันต่าง ตนไม่ฝืนเก็บไว้ไปคิดมากหรอก ขอพกแค่ช่วงที่น่าพึงพอใจกลับไปด้วยเป็นพอ

หันหลังให้อีกครั้ง

“ และแน่นอน ข้าไม่ได้โกรธ ” ย้ำให้เข้าใจตรงกันเป็นรอบสุดท้าย
“ ข้าแค่เบื่อ ”

ช่างปั้นเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เรื่องนี้ตนควรรู้ดีแก่ใจ

+

อาร์กิรอสให้ค่าศักดิ์ศรี ยึดหลักทำอะไรมาย่อมทำคืนได้โดยใช้ควาทสามารถเป็นตัวตัดสิน

สำหรับผู้ที่ไม่คิดสู้อย่างพ่อหนูทินกร มันยากจะเข้าใจเสียยิ่งกว่าตำราเรียนบทไหน

” …รึองค์เทพบันดลให้เจ้าเห็นข้าเป็นดอกไฮยาซินธ์เข้า? “

นิ้งเป็นนิ่ง สั่งได้ดั่งวาจาสิทธิ์ ถึงแม้เนื้อแท้ไม่ใช่เพราะคำขอ อย่างน้อยอสรพิษก็ไม่ยอกย้อนเลี้ยวลดหนีหายไปตามหมายแรก

ต่อให้ไม่ชอบ ยังปล่อยทำตามใจ
สองแขนกอดอกมั่น พอหยูกยาถูกเก็บกลับคืน ก็อ้าปากพูดต่อ

“ พร่ำมันออกมารัว ๆ คำขอโทษจะไปมีค่าอะไร? “ ขี้ผึ้งรักษาได้แค่ภายนอก อะไรที่เสียหมกอยู่ภายในย่อมไม่เปลี่ยนแปลง

” เป็นขี้ข้าใครเขาหรือ ใยจึงทำตัวไร้ราคาต่อหน้าข้าได้ถึงขนาดนี้ “
+

สำหรับอาร์กิเลียส การเสียสละคือสิ่งที่ควรทำ
สำหรับอาร์กิรอส การต่อสู้คือการปกป้องเกียรติยศ

พื้นฐานของเด็กหนุ่มทั้งสองแตกต่างกันคนละโยชน์ การรับรู้ก็แตกต่างกันไป

ต่างคน ต่างทำในสิ่งที่ตนเชื่อมั่น

อย่างไรก็ดี เจ้าตัวแสบยังยอมยืนเคียงสดับฟังคำพร่ำอยู่ ใคร่รู้ว่าผู้ที่ถูกกระทำทารุณยังมีธุระอันใดอยู่ไหม

ฝ่ายที่ถูกรั้งชักมือกลับพลัน ยังดีที่หยุดเอาไว้ได้ทันตามใจประสงค์ หันมองด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

หากยังต่อปากต่อคำ นับว่าเป็นสัญญาณดี
แล้วถ้าหากความเงียบงันเข้ามาแทนที่..มันจะหมายถึงอะไรได้บ้างหนอ

“ โกรธ? ” เลิกคิ้วสูง มือกอดอก
“ เปล่าเลย.. ข้าก็แค่ไม่มีความสนใจสิ่งดาษดื่น “

+

(ชิมไวน์ยังชิมแล้วถุยเลย)

(ซื้อมาเคี้ยวแล้วคาย)

(ยัง)

ตนผละมือ ลุกขึ้น
หันหลังแล้วค่อยก้าวเดินช้า ๆ

ราวกับไม่เคยเรื่องทะเลาะเบาะแว้งอะไรเกิดขึ้นเลยบนทุ่งราบแห่งนี้

” ถ้าต้องทำ “
” ก็ทำได้นี่หว่า “

บ่ายอันแสนสงบกลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมคำพูดชวนให้ฉงน

ร่างเล็กค่อย ๆ ห่างไกลจากวิสัยไป
ทีละนิด ทีละหน่อย

หากไม่มีอะไรติดค้าง มันจะเลือนหายลับตาไปในยามที่ทวยเทพอบก้อนเมฆขึ้นฟูเป็นขนมปังหลังความวุ่นวายทั้งปวง

รอดแล้ว อาร์กิเลียส

ไร้คำยอกย้อนติดตลก แรงมือยังคงที่
ถ้าให้เปรียบ ก็คงเหมือนหนูตัวอ้วนพีที่กำลังถูกงูรัดให้ขาดใจ

หากปล่อยไว้ สหายหน้าใหม่ได้ลงไปเฝ้าแดนชำระตั้งแต่ยังไม่ได้รับการศึกษาเล่าเรียนเป็นแน่

น่าขันสิ้นดี เกิดมีภราดรคนใดมาบอกว่าบุตรคนสุดท้องของจอมพลทหารได้รับพรมาจากเทพสงคราม อาจฟังดูจริงเสียยิ่งกว่าความจริงถ่องแท้

.
.
.
.

ทว่าสุดท้าย
อาร์กีรอสก็ยอมละไป

+

วินาทีที่ลมเปลี่ยนจากประจิมทิศมุ่งสู่บูรพา พริบตาเดียวมันสับเปลี่ยนตำแหน่งไปยืนประจันแทน

หมับ—

คนนั่งคร่อมถูกกำเข้าที่คอ มันกดยอดดวงหทัยของมารดาให้จมลงกับใบหญ้าน้อยใหญ่ด้วยความว่องไวหลังจากปล่อยให้หนูน้อยได้ทำตามใจพอประมาณ

กำแน่น แน่นมาก
แน่นเสียยิ่งกว่าการกอด’หยอก‘เมื่อครู่เสียอีก

เอาจริง?
ท่าจะจริง

ด้วยสีหน้าเหมือนจะฆ่าให้ตายแบบนั้น

+

อย่างไร, อาร์กิรอสก็คือผู้ศรัทธาแห่งเทพนักกรีฑา

พรที่ได้มารวดเร็วเหนือใคร แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงความสามารถเหนือมนุษย์

กมลสันดานที่ว่า ก็ได้มาจากปรวาณองค์ผู้ประทานช่อไม้ใบสีครามมาให้ด้วยนั่นแล

และน่าเสียดาย.. น่าเสียดาย, อาร์กิเลียสมิอาจล่วงรู้ได้ถึงวิธีกำราบอสรพิษอย่างถูกต้องได้ตั้งแต่แรกพบ

+

!

ตั้งตัวไม่ทัน แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างไม่มีเก็บทรง ด้วยความคิดที่ว่าอีกฝ่ายจะขลาดเกิดทำตามอ้าง

ดูออก— ย่อมดูออกอยู่แล้ว ตะวันน้อยสาดแสงส่องอารมณ์ได้ชัดเจนทั้งการกระทำและคำพูด คอมส์ของอพอลโล่ตรงไปตรงมา โอ่อ่าเหมือนปฐมเทพ

ร่างข้างใต้หยุดนิ่งไม่ไหวติง กายรองรับการโต้ตอบไม่ขัดขืน หูฟังวาจาที่ล้วนเอ่ยออกมาด้วยควาขุ่นเคือง

“ …. ”

+

(อืม ข้าเอาผ้าห่มเตียงเจ้ามาซับละ)

“ ..วิกลจริตไม่มีผิดเพี้ยน ” ยื่นตัวขยับเข้าใกล้ นิ้วยกขึ้นชี้หน้า

“ กลัวข้าเจ็บ? น่าขันสิ้นดี “
“ เจ้าคิดเผื่อคนอื่นไปเองแล้วมาทำเสียงใสอ้อนวอนเช่นนี้ยามตกทุกข์ตลอดมาเลยหรือ? ”

ต่อว่า? สั่งสอน? บุตรคนสุดท้องจากบ้านคนมีอันจะกินชอบทำนิสัยพิลึกพิลืออยู่เรื่อย ตะวันน้อยช่างโชคร้ายที่มาเมตตาผู้ไม่เห็นค่าน้ำใจ

คิ้วไม่คลายปม ยิ่งฟังอาร์กีรอสยิ่งประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

” ถ้าคิดว่าจะไม่ทำท่าทีระแคะระคายตอนถูกข้าขบหูหรือแก้มเจ้าอีกซักทีก็ลองดู “

เช่นกัน เขาทำจริง

รอยเขี้ยวมนุษย์ไม่หนักฉกรรจ์ถึงขั้นสร้างบาดแผลอันใดบนกายเนื้อได้

กระนั้นจากแรงกระทำ ยังส่งผลให้ปรากฎรอยประทับเป็นแนวฟันบนซอกคอ ผิวเนื้อแดงจะกลายเป็นสีพิมพ์เขียวช้ำจ้ำเล็กเมื่อเวลาล่วงเลย

+

(ธรรมดา หันหลังให้ข้าระวังโดนเตะ)

((😒😒😒🤨))

((((ตุเองก็ทักเค้าบ่อย ตุเองก็ชอบป่าว😒))))

มุ่นคิ้ว แสดงถึงความงุนงง ทั้งที่บุคลที่สมควรรู้สึกเช่นนั้นคืออาร์กิเลียสผู้น่าสงสารแท้ ๆ

“ ..ไม่เห็นเข้าใจ “
” แบบนั้นยิ่งต้องขัดขืนด้วยกำลังของตัวเองสิ “

หากจะว่าเปลืองตัว แล้วไอ้แบบนี้ไม่เปลืองรึ ในกรอบของคำสาบานต่อฝนฟ้าอากาศ

แถมไอ้ท่าทีนี่อีก

“ งี่เง่าสิ้นดี เป็นเจ้าเถอะ ฝ่ายที่กระโจนมาในอ้อมแขนข้าก่อน ” พลางส่ายหน้าหน่ายรอบที่อนันต์ กำลังบอกว่าเจ้าเริ่มก่อนแลนะ

(โดนไถจมูก ข้าน้ำตาลหมดหลอด😞)

ไม่หรอก, คิดกันง่าย ๆ ใครจะนึกว่าการหยอกล้อกันธรรมดาจะเลยเถิดมาได้ขนาดนี้

“ เจ็บแล้วอย่างไร— ยังจะคิดสู้อยู่อีก? “

คงไม่ใช่คำถาม เป็นคำเตือน
ว่าถ้าหากไม่ยินยอมหยุดในจุดที่เจ้าหนูอ้วนถูกฉก เขาจะไม่เบามือแล้ว จะเล่นในแบบที่ตนถนัด

ฟ้ายังโปร่งอยู่ เมฆยังมีให้ชม
ถ้าอยากย้อนกลับ

คนไม่คิดว่าตัวเองผิดไม่มีวันสำนึกหรอก, เว้นเสียแต่…

…

ปากขบเคี้ยวมะเดื่อไปจนหมด ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อเติมน้ำตาลเข้าเลือดให้ตนไม่อาละวาดไปมากกว่านี้

ร่างเอนนอนบนรากหญ้าลุกขึ้นนั่ง หันหน้าปะทะสายตากับคอสม์แห่งอพอลโล

“ เจ้าสิ ทำอะไร! ”
” มาหอมข้าทำไม พิศวาสกันรึไง “

ไร้การกล่าวถึงความรุนแรง การปะทะทางกายเป็นเรื่องปกติธรรมดาของอาร์กีรอส แต่ทว่าสำหรับจิตรกรช่อใบสีส้มอาจตาลปัตร

+