ยกมือขึ้นประกบอยู่บริเวณอกตน ริมฝีปากยิ้มร่าออกมาเสียจนตาหยี

" ดีใจที่ได้เจอคุณเหมือนกัน "

คนรู้จักที่ยังรอดชีวิตก็มีไม่มากแล้ว

ด้วยความที่เห็นไม่ชัดนักจึงก้าวเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าวแล้วจึงหยุด

" ฉัน – โอเคดีค่ะ "

" คุณดู — โทรมลงนิด ๆ ปลอดภัยใช่มั้ยคะ ? "

หล่อนไล่สายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดสายเท้า คล้ายเช็คดูว่าคุณมีบาดแผลตรงไหนหรือไม่

รอยยิ้มอ่อนประดับคาอยู่อย่างงั้น กวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างใช้ความคิด

ก่อนที่จะเอ่ยตอบ

" ฉัน – หามาสักพักแล้ว ”

" ไม่เจออะไรนอกจากเจ้านี่ — กับเจ้านี่ที่คุณเจอ "

ยกถุงอาหารสัตว์ และซองบะหมี่ขึ้น

" เรากลับกันเลยดีกว่านะคะ "

เอ่ยจบก็ยิ้มปิดท้ายอีกครั้ง

หล่อนนั่งเฉย สายตาเลื่อนลอยอย่างว่างเปล่า มองออกไปยังที่ไกลแสนไกล จนไม่อาจรู้ได้ว่ามองสิ่งใดอยู่

—

นัยน์ตาสีจางเลื่อนลง จนกระทั่งสบตาคุณ ริมฝีปากที่เรียบเฉยค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

“ อ๋า — คุณชไนเดอร์ ”

ยันตัวลุกขึ้น ก้าวเข้าหาอย่างเคยชิน

“ ไม่เจอกัน – นานมากเลยนะคะ ”

เสียงหวานอันนุ่มนวลที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนครั้งเมื่อคุณได้พบเจอหล่อนเป็นครั้งแรก

สายตากวาดมองอย่างเชื่องช้า ดวงตาแบบนี้ทำให้เธอมองเห็นในที่มืดลำบากเหลือเกิน

ประตู . . แค่หาประตู

—

เด็กสาวนั่งทรุดอยู่กับพื้น มือกุมที่ลำคอตน รู้สึกทรมานราวกับว่ามีน้ำอยู่ในปอด

หายใจครั้งนึงก็เหมือนถูกกรีดแทงจากความเย็น หอบหายใจคล้ายตั้งสติให้มั่น

“ ต้องไปต่อแล้ว — พี่จะไปต่อแล้วนะโชออน ”

ปลายนิ้วเกี่ยวสร้อยผีเสื้อขึ้นมา นาบริมฝีปากลงไปแล้วแผ่วเบา

นิ่งชะงักไปชั่วครู่นึง

หากจะยังปฏิเสธอีกมันคงจะกลายเป็นความเสียมารยาทแทนแล้ว ยิ่งคุณที่มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ของหล่อน

“ ฉัน – จะรับไว้ก็ได้ค่ะ ”

รอยยิ้มปรากฏขึ้น ดันขึ้นไปจนถึงดวงตา ยกมือขึ้นไปรับซองบะหมี่กึ่งนั่นมา

และแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มร่ากว้าง

“ เราทานด้วยกันนะคะ — ? ”

( ใบโค )

bsky.app/profile/hioo...

ช้อนสายตาขึ้นมองคุณด้วยความฉงนสงสัย ศีรษะเอียงนิดหน่อย

“ เอ๋ – เป็นของที่คุณหามานะคะ ”

“ ให้ฉันช่วยออกความเห็นจะดีหรอ ”

“ ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย ให้ทานด้วยก็เกรงใจแย่ ”

กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจนัก ยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ

“ ฉันถือไหว – ขอบคุณนะคะ เป็นคนใจดีจัง ”

หล่อนยิ้มให้คุณกลับไป

หญิงสาวยิ้มตามไปกับคุณ พอเห็นเสบียงที่คุณเจอแล้วก็ได้ข้อสรุปเลยว่าตนนี่ไม่มีดวงเอาซะเลย

“ ยูสุซังโชคดีมากเลย ดีจังเลยนะคะ ”

กอดถุงอาหารแนบอกไว้ ยกมือขึ้นปรบมือแปะ ๆ คล้ายชมเชย

เขย่งปลายเท้าขึ้นมองซองบะหมี่กึ่งนั้น

“ อ๋า — น่าคิดถึงจังเลยน้า ไม่ได้เห็นยี่ห้อนี้มาสักพักแล้ว ”

“ ของที่มีในร้าน อืม — คงพอจะจุดไฟได้ น้ำเองก็น่าจะพอหา โชคดีจังเลยนะคะ – ”

เจ้าหล่อนยิ้มกว้าง

“ ฮิออนค่ะ เรียกแบบนั้น – ดีกว่าค่ะ ”

ลดมือที่ชูลงให้อยู่ระดับเดิม ถือมันไว้แบบนั้น ถึงแม้จะไม่ใช่อาหารมนุษย์

แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

“ ค่ะ — อืม ฉันก็คงจะเก็บไว้ ”

ปลายตาลงอ่านที่ข้างถุงนั้น เสียงละมุนนั้นพูดปนหัวเราะ

“ เขาบอกว่าสารอาหารครบถ้วนด้วยนะคะ ”

เอียงศีรษะยิ้ม สายตามองที่คุณคล้ายว่ากำลังพิจารณาอยู่

“ แล้วคุณเจออะไรบ้างมั้ยคะ – ? ”

— ?

หล่อนนิ่งมองคุณไปชั่วครู่เดียว ก่อนจะยิ้มออกมา

“ สวัสดีตอนเย็นค่ะ – ”

ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีใครมาทักทาย เสียงนุ่มละมุนเอ่ยตอบอย่างเนิบนาบ

“ ฮิออน — นากิงาวะ ฮิออน ปี 2 ค่ะ ”

อืม – มือยกชูของในมือขึ้น ถุงอาหารสัตว์แบบเม็ด เจ้าหล่อนหัวเราะแผ่ว ๆ

“ ฉัน - เจอเจ้านี่น่ะค่ะ ”

“ คุณคิดว่าทำยังไงดีคะ – ? ”

ดวงตาสีแดงที่มองคุณอยู่หรี่ลงช้า ๆ หล่อนแค่ยิ้ม

“ หรอคะ – ? ”

ละสายตาจากคุณ เปลือกตาปิดลงพร้อมรอยยิ้มร่า

“ แบบนั้น คราวหน้าที่เจอกัน — ”

“ อืม – ฉันจะขอบคุณ จนกว่าคุณจะยอมรับมันแล้วกันนะคะ ”

กลายเป็นว่าหล่อนสรุปไปอย่างงั้น หันเดินกลับไปหยิบถุงอาหารที่ตนได้มา

“ หวังว่างานเลี้ยงนี้คุณจะทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยนะคะ ”

เมื่อพูดจบก็ก้มศีรษะลงน้อย ๆ และเดินออกไป

หล่อนยิ้มรับคุณ ยื่นมือรับแครกเกอร์ครึ่งนึงนั่นไว้

“ ได้คุณพ่อช่วยไว้แล้ว – ”

ทอดสายตาลงมองถุงพลาสติกในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มร่าให้คุณเป็นทั้งการขอบคุณ และเป็นทั้งนิสัยของเจ้าหล่อนเอง

มือซ้ายยกขึ้นแตะที่ช่วงอกตน พึมพำเสียงนุ่มละมุนพึมพำแผ่ว คล้ายสวดภาวนา

“ พระองค์ทรง — ต้องช่วยเหลือเราแน่ค่ะ ”

“ ทั้งฉันและคุณพ่อจะได้รับการช่วยเหลือจากพระองค์ในเร็ววัน – ”

“ อ๋า – ฮิบิคิโนะซัง ”

เจ้าหล่อนพึมพำทวนชื่อคุณเบา ๆ อืม — ? เงียบไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคิดอยู่หรืออะไร

แต่เมื่อสบตาอีกครั้งหล่อนก็ยิ้มออกมา

“ คุณพอใจที่จะช่วยเหลือคน ตัวฉันเอง — ก็พอใจที่จะได้ขอบคุณ ”

“ รับคำขอบคุณไว้เถอะนะคะ ? ”

ก้าวเข้าให้คุณอีกก้าว เอียงศีรษะมองคุณจากในมุมที่ต่ำกว่า

คำที่คุณทักทำเอาหล่อนหัวเราะตาม ก้มลงมองที่ของในมือ ส่ายศีรษะปฏิเสธช้า ๆ

“ แน่นอนว่า — ก็ไม่ค่ะ ”

เด็กสาวยืนนิ่งอยู่อย่างงั้น คล้ายว่าในสมองกำลังพิจารณา

ก่อนที่สุดท้ายหล่อนจะยิ้มอีกครั้ง พลางก้มศีรษะลงน้อย ๆ

“ งั้น – จะขอรับไว้ค่ะ ขอบคุณนะคะ ”

( ขออนุญาตมาแปะ )

เด็กสาวยืนนิ่งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ในมือของเธอมีถุงอาหารสัตว์แบบเม็ดอยู่ คาดว่ามันคงเป็นสิ่งที่หล่อนเจอ

และเมื่อได้ยินเสียงคุณทัก หล่อนชะงักไปครู่นึง แล้วจึงก็ยิ้มออกมา เสียงละมุนเอ่ยตอบอย่างเนิบช้า และนุ่มนวล

“ อ่า – ขอบคุณนะคะ ”

มองลงที่สิ่งที่คุณยื่นมา ทว่าก็ไม่ได้รับมัน

“ ฉันไม่เป็นไรค่ะ — ถ้าคุณพ่อต้องอดอาหารเพราะฉัน คงลำบากใจแย่ – ”

“ ก็จริงนะคะ ”

“ ถ้าต่อจากนี้ได้เจอสถานที่ที่สงบและปลอดภัยก็คงจะดี ”

คำพูดเปี่ยมความหวัง ที่มาจากปากคนที่ไม่ได้หวัง

“ ฉันหวังว่าถ้าพรุ่งนี้ผ่านไปแล้ว จะได้เจอคุณอีกครั้งนะคะ พระองค์ทรงต้องอวยพรเราแน่ ๆ ค่ะ ”

เอ่ยจบหล่อนถือจานอาหารก็ลุกขึ้น ก้มศีรษะลงน้อย ๆ คล้ายบอกลาและขอบคุณ