มันจบละคับนาย ผมจะอ่านฟิคไงไม่ให้นึกถึงยัยนั่น ฟิคก้ยิ่งไม่ค่อยมีจะอ่าน

วันนี้ค้นพบว่า
วิธีคิดมีผลจริงๆ
ถ้าคิดว่ามันได้ ใจมันจะหาทางไปจนได้ แต่ถ้าคิดว่าไม่ได้ ใจมันก็ปิด ไม่เห็นหนทางจะไป

แต่เราทุกคนต่างก็เป็นเม่นในฤดูหนาว
เราต้องการความอบอุ่น
เราต้องการอ้อมกอด
แต่ในขณะเดียวกันเราก็กลัวจนไม่กล้าปลดหนามแหลมของเราเองเพื่อกอดใคร

วันนี้เก่งจัง
รู้สึกเหมือนได้ปลดล็อกความกลัวอีกอย่าง
เราน่ะชอบคิดในแง่ร้ายอยู่เรื่อย แล้วก็กลัว
แต่วันนี้มันออกมาดี
เป็นข้อพิสูจน์ว่า อะไรๆก็อาจจะไม่แย่อย่างที่คิดก็ได้

และผมผิดอะไรเหรอถึงได้ปฏิบัติกับผมเหมือนขี้ขนาดนี้

เออ ค้นพบว่าอยู่คนเดียวดีกว่าอยู่กับคนที่ไม่เข้ากัน

ถ้าอยู่คนเดียวป่านนี้กุอยู่ทรงวาดละหนิ

ข้อคิดวันนี้
จงใช้เวลากะคนที่ทำให้เรารู้สึกดีกว่าอยู่คนเดียว

เอาจริงไม่มีปัญหากะการใช้เวลาคนเดียวมานานละ และบางคนก็ทำให้เข้าใจชัดเจนขึ้นว่าการอยู่คนเดียวมันสบายใจแค่ไหน

นัด 11 โมง ตอนนี้เที่ยงแล้วยังไม่มาเลย 5555 สัญญากะฉันคือขี้เหรอ เห้อ

นางดึงเขาขึ้นทัดฟ้า เทียมดาว เหนือหมู่เมฆ เขาโจนจ้วงกดนางไว้แนบดิน คลุกฝุ่น เกลือกไพร แต่ก็คงถูกต้องแล้วสำหรับเสือที่รักจนลืมเจียมใจแลดวงดาวที่ดิ้นรนจะตกลงมาให้พ้นนภา

เขาจึงคว้าฝนดาวตกเอาไว้ในอ้อมแขน ไม่ว่าจะหล่นอยู่ที่แห่งหนใด

จะกอดไว้
ทุกเศษเสี้ยว
ทั้งที่มีแสง
ดับแสง
หรือแตกสลาย

ให้สมกับที่นางกล้าวางหัวใจในมือเขา

#เสือโคดาราจันทร์

Little house 🌞

ข้างหน้าแดดจ้า ข้างหลังฟ้าครึ้ม ผลที่ได้คือเมฆสวย