Böylesine bir tefsire giderek herkes,aslında sadece kendisine ait olan celbi duymazdan gelmekten ve kıpkısa olan ‘duyma’ menzilini örtmeye çalışmaktan başka bir şey yapmış olmaz.”
Martin Heıdegger Varlık ve Zaman S.313 Agora Kitap -Çeviren Kaan H.Ökten

Aslında herkes,sadece bağırıp çağıran bir lakırtıyı duyar ve anlar.Bu ise,hiçbir celbi tesis edememiş olan vicdana bir noksanlık olarak yüklenir ve denir ki,vicdan ahraz olduğuna göre mevcut değilmiş gibi görünmektedir.

Böylece herkesin aklıseliminden beslenen lakırtının sözünü oracıkta bitiriverir.Vicdanın sûkut içindeki bu sözünü,aklıselime dayanan vicdan tefsiri alır ve hemen bizatihi vicdanın kendisinin bir türlü belirlenemez ve mevcut olamaz olduğunu beyan eder.

“bir başka deyişle celp,tekinsizliğin sessizliğinden çıkagelir ve celbedilen Dasein’ı onun kendi sûkunetinden sûkunet göstereceği bir şey olarak geri çağırır.Dolayısıyla vicdana-sahip-olmayı-isteme,bahsedilen bu sûkut içindeki sözü ancak ve sadece ketumiyet içinde anlayabilir.