[Active checklist เดือน 4-5]

(ขอบคุณที่มาเล่นเช่นกันคับผม ก้อนทั้งสองน่ารักมาก😭)

แต่ถึงอย่างนั้น ฮารุโตะก็ยังมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่บอกชัดเจนว่า เขาอยากให้มีครั้งถัดไปมากกว่าคำบอกลาที่ค้างอยู่ในสายลม

(จะตัดจบหรือต่อก็ได้นะคับ ส่วนเราขอบอมบาดิบู้ม!)

ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายยันตัวลุกขึ้น ฮารุโตะก็ลุกตามโดยแทบไม่รู้ตัวพร้อมส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้

"หวังว่าหลังจากนี้จะยังได้เจอหน้ากันอยู่นะ"
สายลมบนดาดฟ้าพัดผ่าน ราวกับเสียงของเขาได้ฝากความหวังไปตามสายลม

เขาเองก็รู้ดีว่าจากนี้อาจไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม อาจถูกพัดกันไปคนละทิศ...โดยไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ

+

"เมื่อกี้… ขอบคุณนะ"

"ถ้าไม่ได้นาย ความพยายามทั้งหมดที่ฉันกัดฟันผ่านมาคงสูญเปล่า"

ฮารุโตะยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ยอมรับในความเปราะบางของตัวเองอย่างไม่ปิดบัง

"ถือว่าฉันติดหนี้นายแล้ว อย่าลืมทวงล่ะ"

ฮารุโตะไม่ได้ตอบในทันที เขามองเด็กหนุ่มที่เหยียดยิ้มที่มีบางอย่างสั่นไหวภายใน

ลมบนดาดฟ้าเย็นแปลบขึ้นมาในอก เช่นเดียวกับคำพูดของอีกฝ่ายที่ทิ่มแทงจุดที่เขาไม่อยากยอมรับนัก

"โชคดีงั้นหรอ" ฮารุโตะหัวเราะเบา ๆ

"ฉันเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะ ระหว่างถูกกลืนหายไปในความฝันกับต้องลืมตาเผชิญความจริง แบบไหนจะดีกว่ากัน"

เขาโอบแขนกอดเข่าตัวเองหลวม ๆ แล้วปรายตามองเด็กหนุ่มอีกครั้ง

+

"นายเองก็เป็นเหมือนกันสินะ ฝันประหลาดพวกนั้น"

ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความนัก แต่คำพูดของเขาแผ่วลงเว้นว่างไว้เผื่ออีกฝ่ายยอมเล่า

"อา... น่าตลกดีเหมือนกันแฮะ"
ฮารุโตะพึมพำกับตัวเองพร้อมหัวเราะให้กับโชคชะตาอันน่าขมขื่น ที่แม้แต่การหลับตาเพื่อหนีไปจากโลกอันโหดร้ายยังถูกคุกคามได้

เขาดันตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิ มือหนึ่งเลื่อนขึ้นลูบใบ้หน้าไล่ความพร่าเลือนให้หายไปทีละน้อย ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มตรงหน้า คนที่แม้จะอิดโรยพร้อมหลับคาพื้นได้ทุกเมื่อ แต่ก็เป็นคนที่ดึงเขากลับมาจากแม่น้ำนั้นได้

+

เขากวาดตามองรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์อย่างที่เคยทำอยู่เสมอ แม้หัวใจยังเต้นผิดจังหวะอยู่ก็ตาม

“…”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับยังตั้งคำถามกับตัวเองว่าภาพเมื่อครู่เป็นอะไรกันแน่ก่อนยกมือขึ้นขยี้หัวอย่างแรง

ฮารุโตะยังคงไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่
เขาหันไปมองคนที่อยู่ตรงหน้า ดวงตายังพร่าเล็กน้อยก่อนเอ่ยเบา ๆ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น...หรอ?"

(ขอโทดที่ตอบช้านะคับ โนติไม่เด้งเลย😭)

คงเป็นโชคดีของเจ้าขอนไม้นั้นที่มีบางสิ่งรั้งมันไวไม่ให้จมดิ่งลงไป

ภาพมายาตรงหน้าค่อย ๆ เลือนหาย อ้อมกอดอันอบอุ่นถูกดึงออกจากตัวเขาราวกับมีมือที่มองไม่เห็นแยกเขาออกมาจากความฝันนั้นอย่างไร้ปรานี

ฮารุโตะสะดุ้งตื่นขึ้น ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อซึมตามไรผม โลกแห่งความเป็นจริงกลับเข้ามาแทนที่

+

[อย่าเพิ่งไห้ โอ่เอ๊๊๊๊๊๊😭]

[บรี๊ บริบริบิรบิริ zzz]