Kimse alınmasın ama dünyaya gelişimizin bir amacı yok. Zorlamayın. Tesadüfen düşmüşüz. Boşuna anlamlı kılmaya çalışmayın. Yaşayın gitsin.

Ben mutluluğa inanmıyorum. Mutsuz da değilim ama nedir bu mutluluk fetişi?

Ben hiç İbrahim Tatlıses'i seven tanımadım. Kim bunlar?

Belki de son akşam yemeği. Ona göre yiyin.

Acaba ben güzelliğimi neye borçluyum?

"Ölsem de gam yemem"de bir ulaşmışlık durumu var ya, bendeki o değil. Bendeki daha çok olmadı, olmayacak, galiba yeter durumu.

Bize ne anlatıyorsunuz? Onlara söylesenize söyleyeceğinizi.

Biri bana beğenmediğim bir hediye alırsa beğenmediğimi çat diye söyleyeceğim. Hele bana biri hediye alsın...

Bilmem ne yapmıyorum diye düşünmeniz beni üzmez. Hiç umurumda bile olmaz. Zaten sizin de benim bilmem ne yapmıyor diye düşündüğünüzü düşünmüyorum.

İnsan sadece kendi fiziksel ve duygusal acısını bilir ve hisseder. Bir başkası olsa olsa kendininkine benzetir. İşte tam da bu yüzden biliyorum ki bir böceğin hayatı kadar önemsiz bir yaşam sürüyoruz. Kimse kendini çok önemli görmemeli. Birinci adım bunu kabullenmek olmalı.

Bazen de diyorum: "Amaaan boş ver. Ne takıyorsun kafana? Önemli olan yüz güzelliği."

Ülkeyi bu mafya düzeninin içine siz soktunuz!

Başımıza ne geldiyse senin koltuk sevdandan, kibrinden, aç gözlülüğünden geldi.

Twitter’cı olamadım. Hadi bakalım...