เขากระโดดข้ามหลังคาจากอาคารหลังหนึ่งไปอีกหลังหนึ่งเพื่อเข้าใกล้ร่องรอยของรอยเท้าขนาดใหญ่

“พวกโอนิไม่ค่อยฉลาดนักหรอก ฉันไม่คิดว่ามันจะสามารถลักพาตัวคนไปได้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเห็นและไม่ทิ้งร่องรอยอื่นนอกจากนี้”

เขาวิเคราะห์ตามประสบการณ์ พวกโอนิน่ะทึ่มจะตาย

“ส่วนถ้าถามว่าฉันเจออะไรมาบ้าง เมื่อกี้นี้เห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่ตรงโน้น” เขาชี้นิ้ว “แต่ว่าไม่พบอะไร”

ขายาวทั้งแปดคืบคลานขึ้นจากใต้ผืนน้ำ ตรงปลายแหลมคมดูเหมือนกงเล็บขนาดเขื่อง ร่างกายของมันเป็นแมงมุมขนาดยักษ์ ศีรษะเป็นวัวที่มีหน้าตาสยดสยอง นัยน์ตาเป็นสีแดงฉาน เขี้ยวคม ๆ อยู่ในปากและมีเขาโค้งงอ

กิวคิปรากฏตัวขึ้นแล้ว

“เอาล่ะ ทุกท่าน ได้เวลาตื่นเต้นเร้าใจกันแล้ว รอบนี้ดูท่าจะหนักกว่าเจ้าหมึกนั่นอีกแฮะ”

+

#OMTKSS2_Roleplay
โรลเปิด | ต่อสู้ | ตลาดปลาในเมือง

เสียงกรีดร้องของมวลชนดังขึ้นพร้อมผู้คนวิ่งสวนมาจากทางที่มุ่งหน้าไปยังตลาดปลา ข้าวของรายทางล้มกระจายระเนระนาด วัตถุที่ทำจากแก้วแตกดังเพล้ง กลิ่นคาวสัตว์น้ำลอยฟุ้งทั่วพื้นที่ทว่ากลับไม่ชวนให้อยากอาหาร

แม้ผู้คนโดยส่วนมากไม่อาจสัมผัสถึงและมองเห็น ‘มัน’ ได้แต่สำหรับผู้มีพลังรับรู้วิญญาณคงรู้ได้ในทันที

โยไคที่ร้ายกาจปรากฏตัวขึ้นแล้ว

"แล้วเจ้าบ้าที่ไหนที่เขียนคำว่าจอมมารลงบนโต๊ะอาจารย์ ไปลบให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้น T-1 จะต้องรับผิดชอบร่วมกัน”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ยินดีต้อนรับนักเรียนทุกคนสู่รั้วโรงเรียน พร้อมสำหรับการเรียนกันหรือยัง หือ ยังเหรอ? งั้นก็มายืดเส้นยืดสายกันหน่อยเป็นไง”

“ถ้าคิดว่าวันแรกของการเปิดเทอมจะว่างสุด ๆ ล่ะก็คิดผิดแล้ว ฉันและโฮโจเซนเซย์มีงานมาให้พวกเธอทำ”

ผายมือไปบนกระดานที่มีคำว่า ‘ทำความสะอาดห้องเรียน’

"จัดการห้องเรียนให้สะอาดเอี่ยมก่อนเริ่มเรียน แล้วระหว่างนี้ก็อย่าก่อเรื่องวุ่น ๆ กันล่ะ"

⬇️

“ไม่ตกหรอกน่า ต้นไม้แค่นี้ ฉันขึ้นมาเป็นสิบ ๆ รอบแล้—เหวอ!!”

ยังไม่ทันพูดจบร่างบนต้นไม้ก็เสียหลักม้วนไปด้านหน้าเหมือนจะร่วงลงไป

ทว่า..

“ล้อเล่นหรอกนะ~”

เขาเอาเท้าเกี่ยวกับกิ่งไม้ไว้ประหนึ่งตะขอ ร่างกายส่วนที่เหลือห้อยต่องแต่งไปมา ผมที่มักปรกบนหน้าผากร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง แต่กฏแรงโน้มถ้วงน้้นใช้ไม่ได้กับแว่นตา

“ไม่ตกหรอก เพราะว่าฉันเก่งไงล่ะ”

(การปะทะกันอันแสนดุเดือดและตึงเครียดระหว่างอาจารย์วิชาอาคมและเจ้าโยไคสุดร้ายกาจระดับมหันตภัยร้ายแรงสู้กัน3วัน3คืน)

@bonkura-omtk.bsky.social

งานของเขาคือการจัดการพวกโยไคที่โผล่มาสร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนก็จริง แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่เทศกิจกำราบแมวจรมากกว่า

“หลบหน่อย”

ถือว่าพูดดี ๆ รอบสุดท้าย แต่ไม่เปิดโอกาสให้โยไคที่ทำท่าขู่(หรือปวดอึ๊ก็ไม่รู้)ได้ตอบโต้ฮันก็เอาเท้าที่สวมเกี๊ยะเขี่ยเบา ๆ (ย้ำว่าเบา ๆ) ให้อีกฝ่ายกลิ้งออกไปข้างทาง

(ขอโทษแฟนคลับบงคุระ แต่จำเป็นต้องทำเพื่อประโยชน์สุขของพี่น้องประชาชนที่กำลังวิ่งน่ะ)

ในที่สุด ―เขาคิด

"ฉันเองแหละ"

ฮันว่าก่อนจะเปิดเผยตัวจากในเงามืด ร่างของเขาห้อยหัวลงมาจากก้านต้นไม้โดยมีแค่ปลายเท้าที่ทำหน้าที่แทนตะขอเกี่ยว ผมของเขาที่ปรกหน้าผากคล้อยลงตามแรงโน้มถ่วง แต่กฎแรงโน้มถ่วงใช้ไม่ได้กับแว่นตากลมสีสด เขาเหลือบขึ้น―หรืออาจจะเหลือบลงมองอีกฝ่าย (แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาก็ซ่อนอยู่ใต้แว่นอยู่ดีเพราะงั้นก็ช่างมันเถอะ)

"ใช้เวลานานไปหน่อยนะสำหรับปีสาม"

#OMTKss2_Roleplay
#OMTKss2_วิ่งเพื่อผี

โรลเปิด | แยกรูท

บนยอดต้นไม้สูงริมทาง ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนก้านที่แตกออกจากลำต้น เงาใบไม้ทอดลงมาบดบังเขาจากแสงยามเช้า ดวงตาใต้เลนส์แว่นสีสดหลุบมองดูคลื่นมนุษย์ที่วิ่งผ่านไปคนแล้วคนเล่าอย่างเงียบเชียบ

ฮันกำลังสังเกตการณ์นักเรียนทั้งหน้าใหม่ หน้าเก่า หรือแม้แต่ผู้ใหญ่ที่ผ่านมา

ดูซิว่าจะมีใครที่ความรู้สึกไวมากพอจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาบ้าง

#OMTK_commuSS2

“การที่เธออ่อนแอนั้นเป็นเรื่องโชคร้าย ถ้าไม่สามารถต่อสู้จนเปลี่ยนแปลงมันได้เธอคงเป็นคนโชคร้ายไปตลอดชีวิต”

“เมื่อกี้เรียกว่าการโจมตีแบบสายฟ้าแลบไงล่ะ”

“ถ้าอยากเก่งขึ้นล่ะก็..ตั้งเป้าหมายว่าจะฆ่าฉันให้ได้สิ แต่ฉันเก่งน่าดูเลยนะ”

—————————

隠目恨 อิโตะเมะ ฮัน
อาจารย์วิชาเลือกสายอาคม
ข้อมูล : shorturl.at/gwjnv