یه چندتا آشپزخونه‌ی خوب ببینید دلتون واشه

دانشگاه‌های ایران با دانشجو مثل ظاها حدید برخوردمیکنن؛ بهش یادمیدن مجتمع چندهزارواحدی طراحی‌کنه، ویلای چندهزارمتری بکشه، موزه و آمفی‌تئاتر بسازه وسط زمین نامحدود.
ولی در واقعیت باید تو ۷۰ متر یه ۳خوابه دربیاره با ۱۶تا پارکینگ، نور آشپزخونه رو هم از یه نورگیر پشت توالت تامین‌کنه.

تو مملکتی که حدود سه‌چهارم جمعیتش شهرنشینه، و تقریبا اکثرشون توی آپارتمان زندگی‌می‌کنن، حیطه‌ی تخصص معماری خلاصه میشه تو این موارد:
- طراحی نما
- طراحی داخلی
- ویلای دماوند، لواسان، شمال
- و البته جزییات اجرایی!

اگه یه نگاهی به دوروبرتون بکنید می‌بینید یکی از ضعیف‌ترین وجوه معماری تو ایران جزییات مربوط به عایق‌بندیه. درواقع سایر جزییات هم افتضاحه، منتها این یکی به‌چشم‌میاد چون رد آب روی تمام بناها معلومه. نه آموزش آ‌ن‌چنانی هست، نه نظام‌مهندسی اجباری برای ارائه‌ی این جزییات داره، نه سازنده اهمیتی میده.

اینجا می‌خوام بیشتر ‌درباره‌ی معماری حرف‌بزنم.