ว่าแล้วรินก็เตรียมที่จะพลิกตัวหนีไปอีกทาง แต่ทว่าสิ่งที่ซาเอะพูดขึ้นมาต่อจากนั้น มันก็ถึงกับทำให้รินหันตัวกลับมาที่เดิมเลยทันที

"อิซางิ โยอิจิ คือสายเลือดแท้ของตระกูลอิซางิจริง ๆ แล้วนายจำเรื่องคำทำนายลับเมื่อ 50 กว่าปีก่อนได้ไหมริน

อิซางิ โยอิจิ คือคนในคำทำนายนั้นเลย" (277)

แต่พอไคเซอร์หยิบมีดโบราณขึ้นมากรีดลงไปที่ปลายนิ้วตัวเอง วินาทีนั้นอิซางิจึงรู้ตัวแล้วว่าชีวิตอันแสนสงบสุขที่อิซางิใฝ่ฝันหามาโดยตลอด มันก็จะเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงของอิซางิตลอดไป

'แม่ง ทำไมชีวิตเราถึงจะต้องมาผูกติดกับพวกมันด้วยเนี่ย น่าหงุดหงิดจริง ๆ เลย' (267)

แล้วอิโยะก็ตัดสินใจร้องเพลงกล่อมเด็กที่เธอชอบร้องให้โยอิจิฟังขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวจินปาจิเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

และจินปาจิก็ค่อย ๆ สงบลงจนอิซเซย์สามารถจับตัวคนเด็กกว่าให้มานอนหนุนตักของอิโยะได้ง่าย ๆ โดยที่จินปาจิไม่ได้ดิ้นหนีไปไหนอีก

"ขอผมอยู่แบบนี้ต่ออีกสักพักนะครับ" ว่าแล้วจินปาจิก็หันหน้าเข้าหาตัวอิโยะก่อนที่จะกอดอิโยะเอาไว้แน่น (258)

เพราะเวลาที่นายบาดเจ็บ มันก็จะถูกหารมาให้ฉันด้วย เนสก็จะได้รับบาดเจ็บน้อยลง แล้วเนสก็จะไม่มีทางตายเพราะสัญญาเลือดนี่แน่นอน"

อิซางิหยุดร้องไห้มาได้สักพัก แต่เจ้าตัวก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วก็ไม่ได้ผลักไสเนสกับไคเซอร์ไปไหนอีก

'แม่ง โชคชะตาโคตรเล่นตลกกับชีวิตเราเลย ถ้ากลับไปเจอเอโกะซังมานอนหนุนตักแม่เราอยู่ มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรล่ะตอนนี้' (246)

น้ำเสียงของอิซางิหยุดชะงักไปกะทันหัน เพราะอยู่ดี ๆ เจ้าตัวก็ได้ยินเสียงความคิดของเนสทั้ง ๆ ที่ยืนห่างกัน แต่อิซางิก็ไม่เก็บมาคิดมากในตอนนี้ เพราะเจ้าตัวกำลังรู้สึกสงสัยเรื่องสัญญาเลือด 3 หยดมากกว่า

"คือว่าโยอิจิคุง---

"สัญญาเลือด 3 หยดคืออะไร อย่าคิดที่จะมาโกหกฉันด้วยนะ เพราะว่าฉันอ่านใจแกได้!" (236)

เพราะยังไงพวกเขาก็มีสายเลือดเดียวกัน พวกคุณก็คือครอบครัวของผมเหมือนกัน

ตายจริง นี่ผมเผลอพูดเสียงแข็งออกไปบ้างก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดิมจริง ๆ ว่า

พวกคุณไม่ต้องกลัวนะครับ เพราะผมจะไม่ทำร้ายพวกคุณอย่างแน่นอน แล้วอีก 3 วันผมก็จะส่งคนมารับพวกคุณไปอยู่ที่คฤหาสน์ด้วยกันนะครับ รบกวนช่วยไปอยู่กับผมทีนะครับ" (203)

เมื่อสั่งการกับซาเอะและบาจิระเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอโกะจึงมุ่งหน้าไปที่บ้านของโยอิจิต่อเลยทันที

"สวัสดีครับเอโกะซามะ---

"ไม่ต้องเรียกฉันแบบนั้นแล้ว เพราะพวกคุณคือสายเลือดแท้ที่ฉันตามหามานาน แล้วก็ไม่ต้องกลัวกันขนาดนี้

ฉันไม่ได้มาจับไปฆ่าแบบรุ่นก่อน ได้โปรดเชื่อใจฉันเถอะนะ" (193)

บาจิระจึงเดินเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายอีกนิด แล้วถึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบากว่าปกติว่า "รินจังฝากมาน่ะครับ"

"โอเค เดี๋ยวไปคุยกันที่ห้องพักฉันก็แล้วกัน" พอพูดจบซาเอะก็เดินนำบาจิระออกไป โดยที่ทั้ง 2 คนไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำและคำพูดของตัวเองทั้งหมด มันอยู่ในสายตาของ เอโกะ จินปาจิ (183)

"กว่าจะเจอ! นี่เนส ทีหลังก็ช่วยหาที่ซ่อนให้มันรกรุงรังน้อย ๆ ลงหน่อย แล้วนี่โยอิจิยังไม่ตื่นอีกเหรอ นานแล้วนะ"

ไคเซอร์พูดบ่นขึ้นมาอย่างไม่ค่อยจะจริงจังสักเท่าไหร่นัก แล้วเจ้าตัวก็เดินตรงเข้าไปหาเนสกับอิซางิด้วยสีหน้าที่แสดงออกได้ถึงความโล่งอก

"แต่ก็ดีแล้วล่ะที่---เดี๋ยวนะ! เนส นี่นายทำสัญญาเลือด 3 หยดกับโยอิจิงั้นเหรอ?" (174)

แต่สถานการณ์ ณ ตอนนั้นมันบีบบังคับให้เนสจำเป็นต้องทำ เพราะถ้าหากว่าไคเซอร์ยังไม่ได้รับการเยียวยาในวันนั้น ตัวไคเซอร์ก็จะแตกสลายและตายลงภายใน 24 ชั่วโมง

และถ้าหากว่าไกด์คลาส D คนนั้นเยียวยาให้ไคเซอร์จนตายจริง ๆ ตัวเนสเองก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะฆ่าตัวตายตามไกด์คลาส D คนนั้นไป เพื่อชดใช้ความผิดที่ทรยศต่อคำสาบานของตัวเอง (164)

ใช้เวลาอยู่ไม่นานรินก็วิ่งมาถึงจุดหมายแล้วเสียที เนสที่สามารถรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ เจ้าตัวจึงรีบเดินออกมาดู

"ไง นี่หมดหนทางจนต้องมาลากไกด์ศัตรูไปเยียวยาให้ตัวเองเลยเหรอ น่าสมเพชจังเลยนะ"

"น่าสมเพชตรงไหนครับ พวกผมก็แค่หาทางรอดกันเฉย ๆ เท่านั้นเอง" (143)

แล้วเอโกะก็ได้เขียนชื่อ อิซางิ โยอิจิ ลงไปที่แท็บเล็ตของตัวเองเพื่อกันลืมอีกชั้น จากนั้นเอโกะก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะพูดกับบรรพบุรุษสุดที่รัก (?) ขึ้นมาว่า

"ถ้าไม่อยากโดนแช่งอีกก็ช่วยให้ฉันตามหาพวกสายเลือดแท้เจอสักที! ไม่งั้นฉันจะไปขุดหลุมมานั่งด่าเรียงคนเลยคอยดู!" (134)

แต่กับดาว KY-125 นั้น เอโกะกลับไม่สามารถหาวิธีที่จะสลัดพวกมันให้หลุดออกไปได้เลยจริง ๆ

"อย่ามาทำแบบนี้อีกโนอา แกจะมาบีบบังคับฉันด้วยวิธีไม่ได้หรอกนะ" เอโกะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแข็ง จนภาพโฮโลแกรมเสมือนจริงของโนอาตรงหน้าหัวเราะร่วนขึ้นมาเสียงดัง

[เดี๋ยวก็รู้ว่าจะบีบนายได้หรือไม่ได้กันแน่จิน] (124)

แต่แล้วสัญญาณขอความช่วยเหลือจากทีมที่ออกไปปฏิบัติภารกิจก็ดังขึ้นมาในแท็บเล็ตของทุกคนที่อยู่ในฐานทัพ

ริน บาจิระ และจิงิริจึงไม่รอช้าที่จะกดเข้าไปดูทันที...

[ชะ...ช่วยด้วย อึก พวกมันจับตัวอิซางิไป ส่วนพวกผมบาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ต้องสนใจ ไปช่วยอิซางิก่อน] (103)

ภาพในห้วงความคิดของไคเซอร์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทุ่งดอกไม้ในยามเช้า แล้วตัวไคเซอร์ก็ทิ้งตัวลงนอนอยู่บนพื้นหญ้าอย่างมีความสุข

แล้วอิซางิที่เห็นว่าคนตรงหน้าได้สงบลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจเอื้อมมือขึ้นไปประคองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วค่อย ๆ โน้มลงมาจนริมฝีปากแนบชิดติดกัน (81)

แล้วอิซางิก็เดินเข้าไปจับเซนติเนลคนนั้นเข้ามากอดเอาไว้แน่น พอไคเซอร์เริ่มได้รับการเยียวยาจนดีขึ้นมาบ้าง

สติสัมปชัญญะของเจ้าตัวจึงหายไป เพราะเพียงแค่การกอดมันไม่พอแล้วจริง ๆ

อิซางิที่เริ่มรู้ตัวว่าอีกฝ่ายคิดที่จะใช้การเยียวยาแบบไหนต่อ ตัวอิซางิถึงได้ตัดสินใจลองใช้การเยียวยาที่มีเฉพาะไกด์คลาส A กับ S เท่านั้นที่ทำได้ดู (80)

'ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่ากำลังเยียวยาเราอยู่ อะไรของมัน' รินคิดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ เพราะถ้าหากว่าเป็นไกด์คลาส C หรือ D จริง ๆ อีกฝ่ายก็ต้องหมดสติหรือในขั้นที่ร้ายแรงมากที่สุดก็คือตายไปแล้วแน่ ๆถ้ามาเยียวยาให้เซนติเนลคลาส S แบบนี้

"มาช้าจริง! ทีหลังคุณก็ช่วย---อื้อ! (18)

แล้วมันก็เขียนข้อความขึ้นมาให้อิซางิอ่านว่า Soulmate (คู่แท้)

อิซางิที่ไม่สามารถรับความเขินไปได้มากกว่านี้แล้ว เจ้าตัวจึงเป็นลมล้มพับไปทันที แต่โชคดีที่ฮิโอริจับตัวอิซางิขึ้นมาอุ้มเอาไว้ได้ทัน

"เฮ้อ ป่วยเห็น ๆ เลยเนี่ยอิซางิ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย" (28)