چون از شما چه پنهون ترجیحم ادب و نزاکت هوش مصنوعیه، تا اینکه انسان آلمانی همش خشتکمو سرم بکشه.

که حالا این‌اصلا‌ نعمت هم‌ نیست. برخی از اساتید ای‌دی اچ دی بر این‌ باورن‌که همین باعث drain شدن و به گاییای روزهای آینده می‌شه. به طور میانگین می‌شه گفت دو ساعت تخته گاز، بیست و دو ساعت پسقل و پراکرستینیت.

تیم که هیچی، آرتیستایی که‌‌‌ سه ماهه داریم‌ باهاشون اره می‌دیم تیشه می‌گیریم و مث بچه‌ی تادلر‌ همش دنبال کونشون می‌دوییم هم هیچی. حتی کسی که کافه‌ی تو حیاط موسسه‌مون‌رو میگردونه و برای چندتا از‌ ایونتا بار رو اورگنایز می‌کنه، اون هم‌ با ما مثل رئیسمون‌‌ رفتار‌می‌کنه‌ و میگه لطفا اینو برو برام پرینت بگیر! متوجه نمی‌شم.

ولی کاش حقیقت داشت و می‌تونستیم روی ماهشو هر‌ روز ببینیم 💔‌ تنها حالتی که ممکن بود هرروز برنامه خبری ببینم:
لئا سیدو مجری‌ش باشه.

تو پاریس پنج‌نفر آدم غریبه که آشناهای پارتنر دوستم بودنو یکی پس از دیگری ماچ کردم! و بعدش‌ یه کلمه هم با هم حرف نزدیم! موقع‌ خدافزی تند‌ تند ازشون فاصله گرفتم بای‌بای کردم :))

سر همین‌دست‌ نمیدن‌، ماچ می‌کنن!

البته من خیلی ساله ایران نبودم خاطراتم از همه‌گیری مصرف دخانیات در کشور مبدا ام خیلی مخدوشه و خود پدرم هم حتی سیگار می‌کشه هنوز. ولی هروقت پامو از آلمان گذاشتم بیرون به نظرم همه خیلی دیوانه‌وار داشتن سیگار می‌کشیدن. و به قوانین راهنمایی و رانندگی داشتن اونجوری که باید و شاید احترام نمی‌ذاشتن :))