‘Even ver open maar’, mompelde de man, terwijl ik machteloos in zijn martelstoel lag. ‘Ja die gaan eruit’, sprak hij en voor ik het wist verdween een verdovingsnaald in mijn mond en voelde ik aan beide kanten van mijn onderkaak een flink pijnscheut. ‘Je kan even in de wachtkamer wachten en als ik je dan roep trekken we die twee kiezen er uit.’ We?, vroeg ik me af. De tranen prikten in mijn ogen, als tienjarige was dit me teveel. Mijn vader keek naar me, knikte bemoedigend en ik sjokte achter hem

‘Hoe gaat het eigenlijk met jou?’ vroeg een collega die ik lange tijd niet had gezien. ‘Nou wel oké geloof ik.’ ‘Ja man, wat een nare tijd heb je gehad. Twee vrienden overleden en vlak daarna je vader. En dan ook de zorgen over je schoonmoeder met Alzheimer. Ik moet er niet aan denken dat mij dat zou overkomen. Ik weet niet hoe ik me dan moet redden. Hoe doe je zoiets?’Ik dacht aan vriend Maarten. Ooit was hij met zijn twee jonge zoons Tim en Daan op kanovakantie in Scandinavië. Ze peddelden er