“อืม… นั่นสินะ คงต้องมีคนทำขนมที่มีความรู้มาช่วยดู”
ทานาโนะพูดพลางกอดอกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น จ้องอีกฝ่ายนิ่ง
“…ก็ฉันเองนี่นา!”

“ในฐานะคนทำขนมอันดับหนึ่งในใจโปะโปะ ฉันจะช่วยดูให้เอง ว่าคุณหมอพลาดตรงไหนตอนทำเค้กกันแน่!”

“แต่มีข้อแม้นิดหน่อย~ ถ้าทำเสร็จแล้ว… ขอครึ่งก้อนเป็นค่าที่ปรึกษาหน่อยสิ!”
ทานาโนะหัวเราะเบาๆ แววตาเปล่งประกายเหมือนเด็กที่รอของหวาน

(จ จู่ๆโดนตอบโรลเป็นพาแนลเลย สวยสุดๆ😭💖 ขอตอบคืนด้วยจิบินะคะ!)

เห็นนกน้อยพองขนและโดดออกมาขู่ใส่ตนเอง แทนที่จะกลัว กลับตีความไปทางสดใสอย่างเต็มที่

‘อยากเล่นสินะ งั้นมาเล่นกัน!’

"จิ๊บ~"(อ้วนตุ๊บ~)
"จิ๊บๆๆ"(ฉันหล่อกว่า)

ไม่รู้มีความสามารถพิเศษอะไรที่พูดภาษานกมั่วได้ประโยคสุดยั่วโมโหขนาดนี้

พลางกระโดดดึ๋งๆประจันหน้าไปตามนกน้อยด้วยความตั้งใจจะเล่นล้วนๆ
แต่สำหรับนกแล้ว…นี่คือท่าทางพร้อมสู้รึเปล่านะ?

พอเห็นนกน้อยมุดตัวเข้ารัง แทนที่ทานาโนะจะเดินจากไปเพื่อให้นกน้อยได้พักผ่อน
เขากลับเลือกนั่งข้างหน้ากองใบไม้แห้ง..เอียงตัวนิดๆเพื่อที่จะได้เห็นเจ้าขนปุยได้ชัดเจน

"แถวนี้ไม่มีนกตัวอื่นเลยนะ.. ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุยนายเอง!"
ทานาโนะเริ่มร้องเสียงจิ๊บๆตามโดยไม่รู้ความหมายที่สื่อหรอก

"จิ๊บๆๆ~"(ไม่หล่อเลย)
"จิ๊บๆ~!"(น่าอร่อย!)

หน้าตายิ้มแป้นแล้นราวกับจะสื่อว่า'สวัสดี!'

(มาบวกนะคะ!)
วันนี้ทานาโนะก็เป็นอีกคนที่ออกมาชมดาว

“หืม… เสียงนก?”
เขาเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อย ๆ เดินตามเสียงไปจนถึงกองใบไม้ที่ไหวกระดิกอยู่

“อ๊ะ จริงด้วย นกน้อยนี่นา”
ทานาโนะย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง มองเจ้าตัวเล็กที่ซุกตัวอยู่ในรังใบไม้แห้ง
“ใครเป็นเจ้าของล่ะเนี่ย…”

“นี่เป็นบ้านของเธอเหรอ? ไม่หนาวเหรอ~?”
คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับคิดว่าอีกฝ่ายฟังเข้าใจ

“!!”
เอามือไปกันก่อนที่อีกฝ่ายจะเอาเข้าปากด้วยความเร็วแสง
เหมือนตอนห้ามโปะโปะไม่ให้กินของแปลกๆ

“ใจเย็นก่อนไซรัสคุง! มันยังไม่สุกเลยนะ!”

ยื่นแขนขวางไว้ พลางมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าทั้งตกใจทั้งขำ
“นี่เธอเป็นแฮมสเตอร์รึไง~? อย่าบอกนะว่าถ้ามีคนแปลกหน้าเอาอะไรมายื่นให้ก็จะกินเลยน่ะ!”

พูดไปก็มองก้อนขนนุ่มๆ ที่ยังติดอยู่บนหัวของอีกฝ่าย แล้วหัวเราะเบาๆ
‘แต่ดูๆ ไปก็คล้ายอยู่นะ’

"เปล่าหรอกไซรัสคุง ฉันแค่ขอให้โปะโปะอายุซัก 100 ปีน่ะ!"
"เมื่อกี้นึกว่าได้เห็นอภินิหารของนางไม้ซะแล้ว~"
พูดไปก็ดึงก้อนขนมานิดหน่อยปั้นเป็นก้อนกลมๆแปะบนหัวไซรัสคุงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
น่าจะเอามาถักเป็นหมวกได้นะเนี่ย

"อืม~ ก็นุ่มดีอยู่หรอกแต่ยังไม่เท่าขนของโปะโปะ"
ภูมิใจสุดๆ
"เจอตัวพอดีเลยไซรัสคุง อยากลองกินไอนี่ไหม?"
ว่าแล้วก็เปิดกล่องไม้ที่พกมาด้วย ข้างในมีก้อนขนๆสีขาวเหมือนกัน(...)

(ข..ขยันมาก รูปน่ารักมากเลยค่ะ😭 ผปคนึกว่าก้อนขนเล็กๆแต่ใหญ่สุดๆ ไซรัสคุงเก็บไว้ตรงไหนเนี่ย)

“อืม… ช็อตเค้ก~ ถ้ารสชาติไม่เหมือนร้าน”
ทานาโนะขมวดคิ้วนิดๆ
“ก็คงเป็นที่เนื้อแป้ง หรือไม่ก็ครีมล่ะมั้ง?”

ว่าแล้วก็ถือวิสาสะเอื้อมมือไปจับแขนคุณหมอมาบีบๆ
“แขนนี้ตีครีมไหวเหรอเนี่ย~?"
หรือว่าตีนานไปจนครีมกลายเป็นเนย?

พูดพลางขำๆคนเดียว ก่อนจะปล่อยแขน
“ใช่! แต่เค้กที่ไม่อบก็มีนะ อย่างชีสเค้ก หรือมูสเค้กอะไรพวกนั้น~”
"จริงๆทำช็อตเค้กที่ไม่อบก็ได้แค่เปลี่ยนแป้งเป็นอย่างอื่นหรือวิธีการอื่น"

(มาบวกนะคะ!)
เสียงบางอย่างดังแว่วมาเข้าหู คุ้นจัง แต่ฟังไม่ทันว่าเป็นคำว่าอะไร มองซ้ายมองขวา..

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก้อนขนสีอ่อนสองลูกค่อยๆ ลอยละล่องลงมาจากด้านบน
มันหล่นแปะลงบนตัวของแฮมสเตอร์โปะโปะอย่างแม่นยำ

“!!”
“โปะโปะ! ได้รับพรจากนางไม้อย่างนั้นเหรอ!?”
เสียงตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับสุดชีวิต

“แต่นี่มันพรอะไรล่ะเนี่ย…”

“ถ้าเหมาซื้อเค้กในร้าน จะเกิดอะไรขึ้น…”
“ก็คนอื่นจะไม่ได้กินเค้ก~ แบบนั้นก็จะได้สุขภาพดีไปด้วยไง! เป็นคุณหมอที่ทุ่มเทดีจังเลย~”
พูดพลางหัวเราะ เหมือนจะชมแต่ฟังยังไงก็แปลกๆ

“แต่ถ้าทำเองได้ก็ดีนะ จะได้กินเท่าไหร่ก็ได้ตามใจ..”
แต่คำว่าชอบกินนี่ ถึงขั้นเหมาทั้งร้านเลยเหรอเนี่ย…เอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างสงสัย

“ว่าแต่…”
“ที่ผ่านมาอบเค้กดีๆไม่ได้..? ไม่ดีตรงไหนบ้างเหรอ?”

(อย่าจับผมเลย😫💦'ถ้าซนกว่านี้จะได้ไปเที่ยวที่สำนักงานของผู้ดูแลเมืองไหมนะ🤔')

“ลืมแนะนำตัวเลย!”
ทานาโนะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือเล็กแตะอกตัวเองเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่สดใส
“ฉันเป็นคนทำขนมน่ะ~ แต่ว่าเป็นขนมที่เฟย์ลีฟคนอื่น ๆ ไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่”

ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนลืมไปว่าตัวเองยังไม่ได้บอกชื่อด้วยซ้ำ

เขามองหนังสือในมืออีกฝ่าย พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย
“พี่ชายไม่ใช่คนทำขนมหรอกเหรอ..แต่ว่าเค้กซื้อเอาก็ได้นี่นา...”
“หรือว่าจะเป็นสูตรพิเศษที่ต้องทำเองงั้นเหรอ?”