“?! โฟกัสทำให้ชัดขึ้นนี่เอง”

ฮึ่ม ฮึ่มมม เขาเล็งอยู่นานโขก่อนจะกดชัตเตอร์ไปครั้งหนึ่ง

“คุณไอวี่ มีที่ที่ชอบไปไหมครับ..”

“ส่วนผมก็ยังไม่มีที่ที่ชอบแต่ก็มีที่ที่อยากไปเห็นไปสัมผัสดูสักครั้งอยู่ล่ะ?”

เขาชวนอีกฝ่ายคุยไปด้วย รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าไร้เดียงสา ในมือไซรัสยังถือกล้องไว้อยู่ เตรียมตัวคล้ายยังอยากจะถ่ายรูปต่ออีกหน่อย

เขากวาดตาสังเกตของในตะกร้าอยู่ครู่หนึ่ง

“พอดีเลย！”

ไซรัสยิ้มกว้าง เขาพึ่งได้รับแจกันดอกไม้ที่น้องสาวให้มา ทั้งยังเป็นผลงานแรกของว่าที่นักประดิษฐ์ตัวน้อย

“แต่เราไม่เคยเลี้ยงดอกไม้ ถ้าไม่รบกวนเกินไป คุณแบรมเบิลช่วยแนะนำสักหน่อยได้ไหมครับ”

เขาโยกตัวชมความสวยงามของช่อดอกไม้อย่างกระตือรือล้น🌟

เขาจ้องมองนายตาปริบๆ ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยราวกับหูหางของลูกสุนัขลู่ลงเมื่อรู้สึกเสียใจ

มันก็ดูคลับคล้ายคลับคลากับขนมโมจิเลย ยังกินตอนนี้ไม่ได้จริงหรอ?

“เอ—ก็ทาโนะ ทาโนะ ไม่ใช่คนน่าสงสัยนี่”

เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจเรียกอีกคนแบบนั้น

“โปะโปะก็อยากกินช่ายม้าย”

“โอ—ทานาโนะด้วย ไปทำให้สุกแล้วมากินด้วยกันเถอะ！”

ไซรัสเบิกยิ้มกว้างก่อนจะค่อยๆ ปิดกล่องไม้อย่างทะนุถนอม

“อื้ม！สวยมากเลย แต่เดี๋ยวก็ต้องบอกลาฤดูดอกไม้แล้วล่ะ”

“แต่ไม่ต้องห่วง ที่นี่ก็พอมีดอกไม้ที่บานตอนอากาศหนาว อีกอย่างปีหน้าก็จะได้ชมใหม่แล้ว～！”

เขาเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงชัตเตอร์ดังขึ้นใกล้ตัว แล้วจึงหัวเราะเบา ๆ พลางยกยิ้มกว้างจนตาหยี

“ให้ผมลองถ่ายให้บ้างไหมครับ♪”

สองมือยกขึ้นประกบกันเป็นกรอบสี่เหลี่ยม ส่องกลับไปทางเธอด้วยแววตาเจือขี้เล่น

“เป็นชื่อที่ดีเลย! ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณหนูแบรมเบิล ”

ในหมู่คนที่คลุกคลีกับการทำอาหารคงไม่มีใครไม่เคยได้ยินชื่อของเธอหรอก โรสแมรี่เป็นชื่อของสมุนไพรที่มอบรสชาติทั้งกลิ่นหอมอบอวลทั่วครัวเลยล่ะ

เขารับของคืนมาอย่างนุ่มนวล วางซ้อนลงบนหนังสือก่อนจะโอบไว้แนบอกตนเอง แล้วเอ่ยต่ออย่างขี้เล่น

“จากตรงนั้น ปีนี้เองเมืองก็สวยม้ากกกเลย！คุณแบรมเบิลได้ไปอธิฐานหรือยังครับ♪”

ไซรัสทำปากเป็นรูปตัวโอขณะฟังเรื่องราว

“คำขอพรของเธอวิเศษไปเลย！โปะโปะเธอเองก็ต้องพยายามเข้านะ”

ไซรัสเผยยิ้มกว้างพร้อมชูมือให้กำลังใจเจ้าแฮม ทั้งเอียงคอทั้งขยับตัวไปมาด้วยความสงสัย ทว่าก้อนขอจิ๋วก็ยังติดอยู่บนหัวของเขาที่บังเอิญมีสีกลมกลืนกัน(っ- ‸ - ς)

เขาเห็นของกินในกล่องไม้ที่คุ้นเคย ก็หยิบส้อมมาจิ้มแล้วยัดเข้าปากทันที

“อันนี้มัน..!”

ไม่ใช่แค่เบาเท่านั้น แต่ก้อนขนพวกนี้ยังนุ่มมากๆ เลยล่ะ?

ไซรัสเมื่อฤดูที่แล้วเขาแอบไปยืมขนอ่อนในรังของเจ้าเป็ดมายกฝูง

เขาได้ยินเสียงตอบจากคนข้างล่างก็ขำเบาๆ ก่อนน้ำเสียงขี้เล่นจะกล่าวเสริม

“โปะโปะ ขอพรอะไรไว้งั้นหรอ? เราเองก็ชักจะอยากรู้ด้วยแล้ว”

ไซรัสค่อยๆ หย่อยตัวลงมาพลางสนทนากับหนุ่มน้อยผู้ร่าเริงอีกคน

“คุณทานาโนะลองกอดดูดีไหมครับ? มันนุ่มม้ากเลยนะ~ (=^ ◡ ^=)”

เขายกยิ้มกว้าง เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไร

ตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ เธอคงเป็นหนึ่งในคนในหมู่บ้านที่ยังไม่เคยเจอกันมาก่อน

“ครั้งหน้าจะระวังให้มากขึ้นนะครับ𐔌՞ ܸ.ˬ.ܸ՞𐦯”

เขาตะโกนตอบเธอไป เพียงแต่ว่าครั้งนี้เป็นเสียงที่อ่อนโยนขึ้น ไซรัสไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือนวนิยายเล่มที่อ่านอยู่ ค่อยๆ ปล่อยตัวลงมาตามต้นไม้จนถึงพื้น

“สวัสดี ? ผมชื่อไซรัส มิสเทลล์ ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้นี้ด้วยนะครับ! ”

ไซรัสยิ้มเหมือนกับจะขออนุญาตจับมือของเจ้าของเสียงใสที่สนทนาอยู่ด้วยกัน แล้วใช้พลังที่เหมือนกับภูติไม้ตัวจิ๋วเรียกเถาวัลย์จากกิ่งไม้ข้างบน พาเธอขึ้นไปด้วย

เมื่อถึงด้านบนไซรัสก็นั่งลงไม่ขยับอีก เหมือนจะหมดแรงเพราะไปเค้นกำลังทั้งหมดมาใช้ซะแล้วล่ะ

“บางทีผมก็ไม่ได้ปีนเองหรอกนะครับ”

เขายิ้มแฮะๆ ทั้งที่ปกติเจ้าตัวก็ปีนขึ้นมาต่างกับที่พูดไปงั้นนั่นแหละ!

แม้จะไม่ได้คลายกังวลเขามากนักแต่ท่าทีของคุณชวนน่าเอ็นดูจนเขาหลุดยิ้มอ่อน ส่ายหน้าเบาๆ คล้ายจะบอกว่าไม่เป็นไร

จากนั้นเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

“เธอน่าจะกำลังดูดอกไม้อยู่สินะ ถัดไปจากเพทัลเนสต์ทางทิศตะวันออกมีสวนสวยๆ อยู่ด้วยนะ ดอกไม้บานเต็มเลย！ ไว้เธอลองไปเยี่ยมสักครั้งดูสิ?”

“ข้างบนนั่นน่ะหรอ ผมว่ามันให้ทิวทัศน์เหมือนกับได้ตัวใหญ่ขึ้นเลยล่ะ มองไปทางไหนก็ไม่รู้สึกเบื่อ”

(+)

ในตอนแรกเขาก็ยิ้มร่าตอบอีกคน ก่อนที่มุมปากจะตกลงเมื่อเห็นอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ รุนแรง —มันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะปล่อยผ่านไปเฉยๆ หรอกนะ

มือผงะพลันทำหนังสือสือในมือตกพื้น ถ้าเงยหน้าขึ้นดูจะสังเกตแววตากระเพื่อมปนรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

“โอะ วันนี้เป็นวันหยุดสินะครับ ผมเห็นพี่ชายพี่สาวเดินออกไป ก็เลยตามมา”

“ไม่สิ เธอกำลังเลือดออก ให้ผมพาไปหาหมอเถอะนะคับ..”

น้ำตาคลอเฉยเลย (○_<、)