เวิร์สซิซิจีเหมือนกัน แต่คนละยุคกับพวกอินฟีนิทยูโนเอียนะ เป็นยุคให้หลัง ทามไลน์เดียวกับมิราลูน 🥺 จะว่าไปนุยังไม่เคยมาแปะมิราลูนในนี้เลยไหมนะ ดีไซน์ชุดยังไม่เสร็จดีด่วย

คนนี้เป็นฝ่ายประดิษฐ์ สังกัดวิศวกรรมเวทมนตร์ มีความสนใจเกี่ยวกับพลังงานทุกรูปแบบ ใฝ่เรียนใฝ่รู้ เวลาสนใจอะไรก็มักจะจดจ่อกับสิ่งนั้นจนบางทีก็เผลอมองข้ามรอบตัวไปบ้าง ไม่ใช่สายพูดเก่ง แต่เน้นการกระทำการแสดงออก รู้ขีดจำกัดตัวเอง แต่อยากข้ามขีดจำกัด555555 ชอบบอกว่าถ้ามีเวลาเยอะๆหรือไม่ต้องนอนได้ก็ดี จะได้มานั่งทำนู่นทำนี่ได้ตลอดเวลา

คือพอขาดเรื่องเอมพาทีหรือตัวแปรเสริมของสภาพจิตใจคน เซลวินมันจะไม่ได้คิดว่าผลลัพธ์จะบิดได้ เพราะอยู่กับข้อมูลและผลลัพธ์ตรงตัวมากไป ฟีลการกระทำคล้ายๆการเขียนโค้ด ปรับแต่งเพื่อให้มันรันได้ตามกระบวนการ แต่จริงๆหมอนี่เป็นตัวเร่งชนวนของทุกคน เร่งให้โซลีเรียสเป็นผู้ให้ เร่งให้วาเลริออนเล่าเรื่องฉูดฉาดปลุกใจ เร่งให้อินฟีนิทก้าวข้ามขีดจำกัด เป็นคนที่ไม่เด่น แต่มีผลกับทุกคน

พี่อินกับยูจังเวิร์สซิซิจีคือปัญหาเยอะมาก เจอกันแต่มรสุม พอมามิราคืออยากแบบให้เรื่อยๆเอื่อยๆ จริงๆเอาไปแวะทุกเอยูละตอนนี้ ตาดิวก็เอาไปสร้าง เล่นฮทปก็เอาไปสร้าง 555555555

ตีมในหัวนุคือการไม่เลือกก็เหมือนเลือกแล้ว เหมือนเวลาเราไม่กล้าตัดสินใจอะไรเพราะยังไม่อยากยอมรับผลทั้งหมดแล้วโลเล ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ หลอกตัวเองว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้น เราแค่รักตัวเองนะ ซึ่งก็ไม่ผิดอะ แต่ทุกอย่างมันมีผลของการกระทำ ฟีลโนอาห์คือกลัวแหละ กลัวการตัดสินของสังคมถ้าต้องอยู่ข้างๆอินฟีนิทต่อ เลยยืนเฉยๆนั่นแหละ ใครชวนหรือพูดอะไรก็ไหลลู่ไป พอเจอคนมีอำนาจชวน คราวนี้หลุด

สุดท้ายโนอาห์เลยถามว่าทำไมวันนั้นนายถึงทิ้งฉันไป อารมณ์ประมาณว่าไม่เข้าใจเหตุผลนั่นแหละเพราะคาใจมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ แล้วก็ถามเหมือนหลุดปากออกมามากกว่า อินฟีนิทก็เลยตอบแค่ว่า เพราะตอนนั้นนายตัดสินใจแล้ว และฉันก็แค่ตัดสินใจในแบบของตัวเอง สุดท้ายก็จบบทสนทนากันแค่นั้น ไม่ได้กลับไป แต่ก็ไม่ได้ลืมว่าเคยสนิทกัน แบบ ก็เป็นแค่อดีตที่จบไปแล้วไรงี้

© ปริ๊นตัวน้อย กับกองนิยายของเขา

ยิ่งรู้แจ้งยิ่งเลือนจาง
ยิ่งถลำลึกยิ่งสูญแม้จุดยืนในปัจจุบัน

เมื่อต้องยอมรับราคาเหล่านั้น จึงทำได้แค่เพียงรักษาส่วนที่คงเหลือ เพื่อก้าวต่อสู่เส้นทางใหม่

เพื่อให้วัยเยาว์นั้นยังคงงดงาม แม้ไม่อาจจดจำได้ทั้งหมด

แต่ตอนเล่นยูมิจริงๆก็ไม่ได้เลือกโลกขนาดนั้นนะ เลือกสคาอยู่ดี แต่แค่เป็นมิตรกับโลก ยิ้มให้คนแปลกหน้าได้แบบบริสุทธิ์ใจได้มากกว่า ยูโนเอียคือไม่ได้พร้อมจะจ่ายมิตรภาพขนาดนั้น มีเส้นของตัวเอง แต่ไม่แข็งเท่าพี่อิน 🥹

แต่ไม่ใช่ตัวมาโดกะอะ เพราะให้เลือกใช้พลังเพื่อโลกก็ไม่เอาอยู่ดี ใช้ให้พี่อินมากกว่า ฟีลคงประมาณโฮมุระแต่ไม่คลั่งรักขนาดนั้น(มั้งนะ)

จริงๆพี่อินไม่ค่อยอินเทศกาลเอยใด เป็นพวกที่มองทุกวันเหมือนกัน แต่ตอนไปทำงานเห็นพวกคู่รักต่างแผนกดูตื่นเต้นกันมากเลยลองชวนยูจังมา สาวเขาจริงๆก็แอบไวบ์เดียวกัน คิดแค่ว่าเอออาจจะสั่งเค้กสักก้อนมานั่งข้ามคืนกัน แต่พอเจอเสอไพ้มาก็ตื่นเต้นด้วย ตกใจปนดีใจ เลยกลายเป็นวันธรรมดาอีกวันที่พิเศษขึ้นมาอีกนิดเพราะได้ใช้เวลาด้วยกันในบรรยากาศดีๆ