เดินผ่านมาเจอพอดีจึงยืนจ้องสักพัก

อืม...แบบนี้เรียกทำลายทรัพย์สินโรงเรียนหรือแปล่านะ จ้องแล้วก็ลูบคางตัวเอง

ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะนอนหลับสบายเชียวเพราะไม่มีสิ่งเร้ามาก่อกวน แต่ตามสัญชาตญาณแล้วกับพุ่งขึ้นมาจนต้องเปิดตาขึ้นมาดู

"อ๊ะ"

(ยยยยยย อย่าน้ะ ในมือของเธอ อย่าน้ะ)

นอนนิ่งเช่นเดิมเหมือนจะไม่ได้สังเกตว่าใครผ่านทางมาไหม คงจะไม่มีใครมากวนหรอกมั้ง...นะ

"นายอยากไปขนาดนั้นเลยเหรอเหรอ? ทำไมถึงอยากเข้าไปล่ะ?" ยิงคำถาม

สำหรับเขาที่ไม่ใช่สายมุ่งหน้าเป็นนักบู๊ก็รู้สึกสนใจไม่น้อยทีเดียวเวลาเห็นคนดูฮึดและไฟแรง จึงอยากจะทราบเหตุผลเป็นธรรมดา

"มันคุ้มที่จะสนุกนี่" ว่าแล้วเขาก็ปิดหน้าจอลง ตอนนี้ยังไม่มีอะไรต้องทำนัก แล้วมองตามและฟังอีกคนพูด

"แต่ในสถานการณ์จริง ค่าความสนุกอาจจะลดลงไปซัก100ระดับจากเต็ม10ก็ได้" อดไม่ได้ที่จะพูดเสริมไปแบบนั้น

"แต่ถ้าเป็นพวกมอนตัวเล็กคงจะมันส์มือเพราะตีง่าย" เอามือเทียบกับระดับเอวของตน ทว่าพวกตัวใหญ่คงจะไม่ไหวแหง

หูผึ่งเล็กน้อยพอได้ยินคำว่าดันเจี้ยน ก่อนจะทำท่าเหมือนคิดเล็กน้อย

(+)

รอบข้างวุ่นวายใหญ่คล้ายว่ามีอุบัติเหตุร้ายแรงกะไรอย่างนั้น เขาเองก็กำลังจะเรียกรถพยาบาลจนกระทั่งคนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นมาจนขนลุกซู่

ใช้สายตาพิจารณาให้ดี ในตอนแรกนึกว่าภูติสักคนแต่เหมือนว่าเคยเห็นที่โรงเรียนเดียวกันหรือเปล่านะ? คิดพลางลูบคาง

พอเห็นว่าคนผมน้ำเงินยันกายขึ้นมาได้แล้วจึงโล่งใจ ฝูต้าวขอทิชชู่จากคนรอบข้างแล้วยื่นให้เด็กสาวที่สภาพตอนนี้ดูไม่ค่อยจะดี

"เกือบไปแล้ว ทิชชู่ครับ"

เป็นความรู้สึกดีเหมือนกันที่อีกฝ่ายจำตนได้ มือกลับไปจ้องมือถือคล้ายกับปัด ๆ อะไรสักอย่าง

"ใช่ เล่นโxเxม่อนน่ะ" ตอบไปตามความเป็นจริง

"พอดีแถวนี้มันผุดเต็มไปหมด เลยอยากจะจับให้ครบน่ะ เผื่อจะได้ตัวดี ๆ บ้าง" ตอบตามประสาผู้ชายติดเกม

"นายได้เล่นไหมอะ?"

"อ่า ฝากด้วย" แอบรู้สึกเสียศักดิ์ศรีชายชาตรีนิดหน่อยจึงผงกหัวและทำท่าทางคมเข้มไปให้แทน

"ขอบคุณมาก ไว้เดี๋ยวจะไปบอกเพื่อนอีกเยอะ ๆ เลย"

"อย่าลืมหน้ากันซะล่ะคุณแม่ค้า ฉันจะรอชามพิเศษนะ" ยื่นตังค์ให้

(มา+ด้วยค้าบ)

ผ่านมาเห็นอย่างไม่ได้ตั้งใจ กำลังคิดอยู่ว่าตนควรทำอย่างไรในสถานการณ์ที่เป็นใครทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ในโรงเรียน

ในมือพร้อมกับที่ปากนั่งยังอยู่น่าสงสัยอีกว่าจะเป็นบุหรี่ มืออันไวหยิบกล้องกำลังจะถ่ายรูปเพื่อเตรียมเอาไปแจ้งใครสักคนในวันรุ่งขึ้นหวังว่าจะมีรางวัลนำจับ(?)มาให้ในฐานะผู้แจ้งเบาะแส

แช้ะ!

แต่กลับลืมปิดเสียงไปเสียได้ แถมดูเหมือนว่ายังโดนสังเกตเห็นอีก

"..ตายล่ะ"

(น่ารักม๊ากกกกกก เจ้าแพนด้าแดงงง🫶🏻🫶🏻🫶🏻)

(โอ้ยยยยย คนสวยยยย รักเลยค่ะ😞🫶🏻🤍🤍)

(มาบวกด้วยค่า🥺)

เดินมาพร้อมกับเล่นโทรศัพท์มือถือที่รถเมล์ จนกระทั่งเห็นคนคุ้นหน้าเข้าจึงนึกว่าเป็นใคร พอมีข้อมูลในหัวผุดออกมาจึงจำได้ทันทีว่าอยู่ปีและโรงเรียนเดียวกันกับตน แค่อยู่คนละห้องเท่านั้น

ในหัวกำลังคิดว่าเหมาะสมที่จะทักไปดีไหม แน่นอนว่าคำตอบพุ่งไปในเชิงบวก ดังนั้นสมองจึงสั่งการ หน้าหันไปหาอีกคนแต่ปากไม่ขยับ และนิ่งไปสักพักจนคนรอบข้างมอง

"อ่า หวัดดี" ในที่สุดคำพูดก็ออกมาเสียที