Bizden her yardım bekleyene koşar mıyız ?
Yoksa seçer miyiz ?

Ama günün sonunda olan şu; iyi geldiklerimiz de bizden gidecek. Belki kötü günlerini hatırlattığın için, belki de iyileştiği için. Belki de sen artık gideceksin bir şekilde.
Peki o sırada sen de yaralı ve desteğe muhtaçsan? Paradoks :)

Bu bir paradoks bence. İç içe geçmiş gibi. Neyi beslediği bence tartışmaya açık. Ona yardım etmek bana iyi geliyor mu ? Bana muhtaç duygusu beni besliyor mu ? Karşılıklı mı bu muhtaçlık içten içe. Neye hizmet ediyor. İtiraf etmemiz gereken bir şeyler mi var yoksa tamamen karşılıksız mı bu ?

Bu bana psikolojide “alturistic behavior” yani “fedakar davranış” tanımını hatırlatıyor, hatta direkt olarak bu. Destek olduğumuz insanlar, bize muhtaçlar diye mi yardım ediyoruz, yoksa gerçekten sorununu gidermek bizim için daha mı anlamlı..

Bu tür deneyimleri herkesin yaşayacağını düşünmüyorum, karakterle bağlantılı olarak, vermeye daha odaklı insan davranışından çıkan bir sonuç diyebiliriz. Alma verme dengesi bozulmuş insanlarda. Ben de mesala.