บทสนทนาชะงักลงเมื่อหญิงสาวเดินเข้ามา ไม่ว่าจะชายคนนั้น สาวผู้ถูกกล่าวถึง กระทั่งแฟลร์เองก็สบตานาง

คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

“ นี่มันเรื่องภายในของเรานี่ครับ ท่านจะใส่ใจก็ใช่เรื่อง “

ผู้ชายคนนั้นกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ มีอารีบดึงแขนเสื้อเขา

หากแต่แฟลร์กลับยังนิ่งเฉยราวลองเชิงอีกคนอยู่

ถึงจะรู้ว่าเข้ามาช่วยก็อดไม่ได้อยู่ดี นี่แหละคนใจร้าย

ถ้างั้นจะทำยังไงต่อ?

(มาเลยเล้กซิ มาช่วยเพื่อนนาย?!)

…

เสียงเอะอะดังอยู่อีกครู่นึง จะออกมาจากตรงนี้ก็ยากนักด้วยนิสัยไม่ยอมใคร, แม้คนที่นี่จะไม่เยอะแถมเป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็น แต่รอบข้างก็หันมาสนใจอยู่พอควร

[คุณ] ที่อาจจะพึ่งผ่านมาเห็นหรือฟังมาตั้งแต่ต้นล่ะ อยากจะช่วยนางออกมาจากตรงนั้นหรือซ้ำเติมกันสักหน่อยไหม?

“ ท่านไม่เห็นต้องว่ามีอาขนาดนั้นเลยนี่ครับ นางก็พยายามเต็มที่แล้ว! ”

“ คนมีความสามารถมากกว่านางมากมาย ถ้ายังทำไม่ได้ฉันว่าเปลี่ยนคนเถอะค่ะ ”

“ พ- พอเถอะค่ะ ฉันคงทำให้ท่านฟรานซัวร์เหนื่อยกับฉันมาก ฉัน… “

” หรือว่าที่ท่านพูดเช่นนี้ ‘เพราะอิจฉา‘ ที่มีอาถูกเลือกเป็นนางเอกใช่ไหม “

” อะไรนะคะ!! ”

+

หนำซ้ำ ยัยผู้หญิงที่แสดงเป็นนางเอกกลับร้องเพลงพลาดบ้าง เสียงหลงบ้าง เป็นครั้งที่สิบสอง… อยากรู้ใช่ไหมว่ามันเกี่ยวอะไรกัน— ก็นางมาให้แฟลร์ช่วยสอนร้องนอกเวลาให้น่ะสิ

แต่ก็พลาด
พลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก

แฟลร์นั้นรักในความสมบูรณ์แบบ และทุกงานที่มีเธอร่วมจะต้อง ‘ไม่มีอะไรผิดพลาด‘

เธอคนนั้นก้มหัวลงขอโทษอีกครั้งพร้อมกับบอกว่าจะตั้งใจฝึก ชายหนุ่มข้าง ๆ ที่มาเป็นเพื่อนนางออกตัวปกป้อง

+

แฟลร์ขมวดคิ้วแทบผูกเป็นปมได้, เธอลดตัวลงนั่งยอง ๆ ให้ตัวเองอยู่ในระดับที่คุยกับเด็กตรงหน้าได้โดยไม่ลำบาก

" ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่ กำลังคุยกับเจ้ากระต่าย "

ทำอยู่ รีบด้วย

" หลงมาจากไหนกันล่ะ ถ้าพลัดหลงคงไม่ดีเท่าไหร่ เดี๋ยวถูกพุ่มไม้ใบหญ้ากินไม่รู้ด้วย? "

เสียงฝีเท้าย่างก้าวฉับไวจนกระทั่งช้าลงจนชะงัก ดูเหมือนจะเจอคนคุ้นหน้าคุ้นตากันไม่ไกล

ฟรานซัวร์เดินไปหา

ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทสมบูรณ์พร้อมเมื่ออยู่กับเขา, เพราะเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ

“ เล็กซิ? “

เธอเหลือบมองกระดาษในมือกับใบหน้าที่ดูเศร้าลง

“ จดหมายที่บ้านเหรอ “

(นั่นสินะคะ จะโดนแกล้งรึเปล่า☺️)

ใกล้เทศกาลเต็มทน แฟลร์เองก็เดินสับจนขาแทบพันกันเพื่อเตรียมทุกอย่างให้ออกมาเพอร์เฟคที่สุด

จนกระทั่งเหลือบเห็นเด็กน้อยในพุ่มไม้… ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย?

เธอขมวดคิ้วก่อนโผล่หน้าไปทัก

“ ทำอะไร เจ้ากระต่าย ”

เหมือนออก

ฟรานซัวร์ชำเลืองเจ้าของเสียงทักก่อนจะพบว่าเขาคือเจ้าชายอิฮ์ซาน… รู้จักเพียงชื่อเสียงเรียงนามเท่านั้น

“ ก็… ราบรื่นดีไม่มีปัญหาค่ะ ”

นอกจากคำโกหกแล้ว เธอก็โค้งให้เป็นการทักทายกลับ

แต่เพราะไม่ได้ตั้งใจจะถามอะไรต่อก่อนจะแนะนำตัว จึงทำเพียงยืนยืดอกนิ่ง ๆ เท่านั้น

(ปักไว้ก่อนนะคะ โอร้ย เบบี๋🥹🤌)

(ค่ะน้องดาร์เชล☺️)

(ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ คราวหลังไม่ต้อง😟)

(เป็นการแสดงออกถึงความทะนุถนอมที่ท่านมีให้ฉันสินะคะ น่ารักจริงเชียวเด็กน้อย)

"\\\?! อ่ะ- นี่!"

พอโดนเนียนกอดคอไปจุ๊บหน้าผากแบบนั้น ชายผมทองก็สะดุ้งตกใจ

เมื่อถูกผละออกจากแขนแกร่ง เขาก็รีบยกมือเรียวขึ้นถูๆขัดๆหน้าผากตัวเองตรงที่มีรอยจุ๊บ

"เป็นอะไรนักหนากับหน้าผากฉันน่ะ...!"/หันมามอง

กำลังจะดุอีกฝ่าย ก่อนที่นัยน์ตาฟ้าทะเลจะเห็นขวดไวน์ที่หลุดไปอยู่ในมือสิงโตขาวแล้ว

"อ่ะ เดี๋ยวสิ-"
"เอาคืนมานะ💢!"/เอื้อมมือคว้า แต่ก็ไม่ถึง

"ไม่งั้นฉันจะ..."
"ฉันจะ!"