(อ่าว แม่ก็จะแกล้งหนูเหรอคะ 😭)

ก้มลงหยิบรองเท้ามาไพล่หลังไว้ เดินนำไปทางม้านั่งใกล้ ๆ

“ต้องใช้เวลาอีกมากแน่ ๆ กว่าจะชินกับสิ่งเหล่านี้“

”ฉันหวังว่าจะไม่ทำให้คุณลำบากใจที่พบเห็นนะคะ“

กิริยาสง่าและคำพูดคมคาย

ไม่สามารถละสายตาจากคนตรงหน้าได้ เธอคงต้องเรียนรู้อีกมาก อย่างน้อยก็วิธีจัดการกับรองเท้าที่สมควรกว่านี้

เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายกล่าวถึง ทำได้เพียงยิ้มกลบความเขินอายและใบหูขึ้นสีจาง ๆ

“งั้น ฉันขอเสียมารยาทนะคะ“

เท้าเปล่าวาดไปด้านหลังเพื่อถอนสายบัว

(+)

(อุนแม่คะหนูโดนแกล้ง 🧎🏻)

(สาแก่ใจนึยัง ดิ้นแด่ว ๆ แล้ว 😭❤️‍🔥)

(แสนสวยของเค้า 😭🤍 ปักต่ะ!)

วินาทีสบลงบนม่านตาสีสด เธอแทบหยุดหายใจ คำพูดมากมายกลืนหายไปพร้อมความคิดที่ว่าสามารถรับมือคนคนนี้ได้

….

ฟอร์ซียืนนิ่งไปพักหนึ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายเดินลับไปกับผู้คน

เธอคลายผมที่ตั้งใจทำด้วยตัวเองตลอดช่วงเย็น ถอดริบบินสีเดียวกับแววตาของตน วางลงในแก้วทรงสวยจับแสงจันทร์อยู่บนราวระเบียง

คุณเองก็เป็นผู้ชายไร้มารยาทที่สุดที่เคยพบเหมือนกัน

(ไม่อยู่ให้เอาคืนเลย 🧍🏻)

“ฉันไม่หวังเป็นหงส์ที่ทำได้แค่เชิดหน้าชูคอเช่นนี้ค่ะ”

ไม่ลืมส่งยิ้มละไมหลังสิ้นคำ

เธอไม่ใช่ประเภทชอบเสวนากับคนพูดจาร้ายกาจเสียด้วย

ข้อสงสัยทั้งหมดได้รับคำตอบในไม่นาน รอยยิ้มหวานยังคงประดับบนใบหน้าไม่เลือน คล้ายคำพูดนานาส่งไม่ถึงผู้ฟัง

“นอกจากห่วงใยกันยังรู้จักเยินยอสุภาพสตรีที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก”

“จิตใจดีจริง ๆ เลยนะคะ”

ยกมือขึ้นป้องปากพลางหัวเราะในลำคอเหมือนได้พูดเรื่องตลกออกมา

“คุณไม่จำเป็นต้องกังวลไป“ เท้าเปลือยเปล่าก้าวเข้าใกล้คนตรงหน้า พอให้ประโยคต่อไปนี้ได้ยินเพียงสองคน

(+)

(เค้ามาแล้วค่ะ 🤍)

”อะ สวัสดีจ้ะ“

เด็กผู้หญิงคุ้นหน้าทำเอาดีใจไม่น้อยที่เข้ามาทักทายกันก่อน

“คุณ เอ่อ เราอยู่ปีเดียวกันใช่มั้ยคะ ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นคุณตอนเดินชมอคาเดมีเมื่อเช้านี้”

สรรพนามเอย คำลงท้ายเอย ตีกันยุ่งไปหมด แม้จะประหม่าแต่ยังต่อบทสนทนาอย่างเป็นกันเอง

(อยากให้ศจ.พุมใจ หนูโตแล้วค่ะ 🥺🤲🏻🤍)

(all white หัวจรดเท้าแต่ยังไม่มีปีกนะคะ ม่ายช่ายนางฟ้า 👼🤍)

(ชุดนี้ผ่านมั้ยคะพี่ปีสี่ 💖)

(ถ้ายังไม่มีคนปูพรมแดงให้เดิน เค้าจะ ❤️‍🔥)

(น่ารักมากก โอ้ยใจเค้า 😭💖 ปักนะคะอยากพาเด่กเร้กมาเจอรุ่นพี่คนน่ารัก 🤲🏻)

(เป็นเด่กลอตเตอรี่จิ๋ว ๆ เองค่ะ อยากสวยแบบพิ่ปีสิ่คนนู้นนบ้าง 🥺)

(การที่พี่คนสวยมองกันขนาดนิ้ เขินตุวม้วนแล้วนะคะ 😭🤍 อยากพาน้องไปจอยรูทเจอกับทางนั้นเลยย)

“เล็กน้อยค่ะคุณผู้ชาย"

ฟอร์ซีปรายตามอง ก่อนหันมาพร้อมน้ำเสียงระรื่นและรอยยิ้มแบบเดียวกับอีกฝ่ายมอบให้

"ฉันแค่ยังไม่ชินกับมัน อาจต้องใช้เวลาเสียหน่อย"
"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะคะ"

ท่าทีอ่อนหวานไปด้วยกันกับชุดในคืนนี้ แม้ยังมีสิ่งแคลงใจอยู่ อะไรดลใจคนที่ถูกรายล้อมกลางงานเลี้ยงเข้ามาทักทายเธอเวลานี้

(แงน่ารักมากก ปักนะคะอยากพาสาว ๆ มารู้จักกัน 🤍)

(รอนานมั้ยคะพี่คนสวย 🤍)

ความประหลาดใจถูกซ่อนไว้ เหลือเพียงรอยยิ้มวาดอย่างถนอมแก่เจ้าของเสียงชวนให้เหลียวยังทางที่ดนตรีล่องมา เธอหัวเราะน้อย ๆ

“แบบนั้นคงน่าเสียดายแย่ค่ะ”
“ฉันอยากให้เวลากับท้องฟ้าในคืนนี้มากขึ้นเท่านั้น”

เสียงหวานกลบภายในใจที่หลุบลงเมื่อสบใบหน้าคู่สนทนา สุภาพสตรีท่านนี้ดึงดูดสายตาเธอตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่มต้น

“คุณผู้หญิงล่ะคะ เหนื่อยกับเสียงเพลงแล้วเหรอ“